บทที่ 8

“ทุกคนฝากขอบคุณพี่หมาก ที่แบ่งเค้กไว้ให้ด้วยค่ะ”

เรื่องราวของเค้กก้อนนี้จะเป็นยังไงนิรดาคงไม่อยากเล่าให้ใครฟัง มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเอามาพูดด้วย แต่เธอก็ยังอยากทำเพื่อเขา ใบหน้าของทุกคนในออฟฟิศยิ้มแย้มมากแค่ไหนตอนที่เธอบอก “เค้กนี้พี่หมากฝากนิ่มแบ่งให้ทุกคนด้วยนะคะ” เธออยากให้เขาเห็นด้วยตัวเอง แต่ไม่เห็นก็ดีเพราะความจริงแล้วเขาเป็นคนบอกให้เธอเอากลับไปและไม่ไยดีเค้กที่เธอทำแม้แต่น้อย

“...” ครั้งนี้หมากภูมิไม่ตอบและไม่ว่าในสิ่งที่นิรดาทำให้เขาแต่กลับมองเธอด้วยสายตาที่เดาไม่ออก

“เมื่อกี้หมากถามฟ้าเรื่องของขวัญใช่ไหม”

อิงฟ้ารีบดึงหมากภูมิกลับมาเรื่องของเธอเมื่อเห็นว่าตอนนี้เขากำลังให้ความสนใจแฟนของตัวเอง หึ มันไม่ผิดแต่เผอิญว่าเธอไม่ชอบ ถึงเธอจะมีสถานะเป็นแค่เพื่อนแต่เธอก็มาก่อนนิรดาและถ้าครั้งนั้นเธอไม่ตัดสินใจพลาดผู้หญิงที่จะได้ครองหัวใจของหมากภูมิตลอดไปก็จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

“ใช่”

หมากภูมิล่ะสายตาจากดวงหน้าหวานที่วันนี้เขาพึ่งสังเกตเห็นว่า ใบหน้าของนิรดาหมองมากกว่าปกติหรือเป็นเพราะเขาไม่ได้สังเกตใบหน้าของเธอเลยถึงไม่เห็นว่าความสดใสของนิรดาจางหายไป ‘นิ่มเครียดเรื่องอะไรเหรอ มีเรื่องให้เครีดด้วยหรือไง’

“ก็มื้อเที่ยงนี้ไง ฟ้าตั้งใจจะเลี้ยงข้าวหมากเป็นของขวัญวันเกิดและก็น้องนิ่มด้วยนะจ๊ะ”

“งั้นเราไม่เกรงใจนะเพราะฟ้าเลี้ยง”

หมากภูมิพูดติดตลกไปอย่างนั้นเพราะถึงเวลาจ่ายจริง ๆ เขาไม่กล้าให้อิงฟ้าเลี้ยงหรอก เกรงใจด้วยเพราะอิงฟ้าไม่ได้จ่ายให้แค่เขาแต่ยังต้องเลี้ยงนิรดาด้วยอีกคน

“เต็มที่เลยจ้า”

“ฟ้าพูดเองนะ เราจะเหมาทุกหน้าเลย”

“ได้สิ ถ้าหมากกินหมดนะ แต่เอ๊ะ! หมากไม่ใส่แหวนหมั้นเหรอ”

การทักของอิงฟ้าทำให้หมากภูมิรีบเก็บมือของตัวเองลงใต้โต๊ะเพราะไม่อยากให้นิรดาเห็น แต่เขาคงไม่รู้ว่าแฟนสาวเห็นตั้งนานแล้ว นิรดาเห็นมาสักพักแล้วว่าเขาไม่ใส่แหวนหมั้นที่เธอเป็นคนเลือกให้

เหมือนจะไม่เห็นมาเดือนกว่าๆ แล้วด้วย เธออยากถามเขานะแต่ก็กลัวมันจะไปจบลงที่การทะเลาะกันแล้วเธอจะกลายเป็นผู้หญิงงี่เง่าอีกหรือแย่กว่านั้น

นิรดากลัวว่าเขาจะจบ ยุติการหมั้นและเรื่องแต่งงานของเรา เธอรักเขามาก มากเกินกว่าจะยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นได้และหัวใจของเธอยังไม่แข็งแรงพอที่จะเจอความเจ็บปวดในวันที่เราสองคนต้องจบลง

“อ๋อ เมื่อเช้าถอดออกมาทำความสะอาดน่ะแล้วมัวแต่รีบจะออกมาทำงานเลยลืม” ข้ออ้างที่พูดออกมาแล้วเหมือนจะฟังขึ้น แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งนั้นและหมากภูมิก็รู้ว่าตัวเองกำลังพูดปด เขาถึงได้สบตากับนิรดาได้ไม่เต็มที่นัก เขาเคยใส่แหวนในช่วงแรก ๆ แต่อยู่มาวันหนึ่งก็แค่รู้สึกว่าไม่ได้จำเป็นต้องใส่ รอให้แต่งงานกันก่อนค่อยใส่ก็ได้ แล้วจากที่คิดแบบนั้นหมากภูมิเลยไม่ใส่แหวนตั้งแต่นั้นมา

หมากภูมิเป็นคนโกหกไม่เก่ง ไม่เนียนด้วยเพราะเขาไม่ค่อยพูดโกหกมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำแต่ครั้งนี้เขาคงคิดว่าการพูดปดคงจะดีกว่าพูดความจริงออกไปว่าเขาตั้งใจไม่ใส่แหวนหมั้นมานานแล้ว

“อ้อ! ก่อนกินข้าวเห็นพูดถึงเรื่องเค้กกัน หมายถึงเค้กวันเกิดของหมากเหรอ”

เรื่องเค้กที่ควรจะจบลงไปแล้วแต่ไม่รู้อะไรดลใจให้อิงฟ้าถามถึงเรื่องนี้ออกมา หรือเป็นเพราะว่าตอนนี้ถึงเวลาสั่งของหวานหลังจากทานของคาวเสร็จเรียบร้อยจึงทำให้หญิงสาวนึกขึ้นได้

“อื้ม นิ่มทำมาให้เราเมื่อคืน” เป็นหมากภูมิที่ตอบคำถามนั้น

“ว้าว ๆ น้องนิ่มนี่น่ารักจังเลยนะคะ ทำเค้กวันเกิดให้แฟนด้วยตัวเองด้วย หมากโชคดีจริง ๆ ที่ได้น้องนิ่มเป็นแฟน”

ยินดีจริงหรือปลอมก็ไม่รู้แต่นิรดาขอยิ้มบางๆ รับคำชมของอิงฟ้าก่อนจะก้มหน้ามองรายการของหวานในเมนูต่อ

ไม่ใช่เธอไม่อยากคุยด้วยนะแต่ตลอดเวลาที่นั่งร่วมโต๊ะกันมาไม่มีใครคุยกับเธอเลยรวมถึงหมากภูมิด้วยที่เขาไม่ได้สนใจเธอ ความสนใจของเขาไปอยู่ที่การเลือกอาหารสุขภาพให้เพื่อนของเขามากกว่าเธอ

“แฟนลงมือทำเค้กมาให้ด้วยตัวเองขนาดนี้ต้องอร่อยถูกใจหมากแน่เลย”

“อืม ก็ตามนั้นแหละ”

หมากภูมิตอบไม่เต็มเสียงนักขณะเหลือบมองหน้าของนิรดาผ่านใบเมนูของหวานแต่เห็นว่าเธอก้มหน้าสนใจรายการของหวานในเมนูอยู่