บทที่ 4 เมนูที่อยากกิน 100%

“ทำไมทำตาขวางใส่กู?” ธรรศหนุ่มเพลย์บอย กระซิบเย้า ๆ ทั้งยังใช้ศอกกระทุ้งท้องปุริมอีก มองเพื่อนหนุ่มกับสาวใช้แล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากล ปุริมแปลกไปจากครั้งก่อนที่เคยพบเจอ ดูเหมือนเพื่อนของเขาจะทำใจเรื่องของผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว และคงได้รังใหม่ให้ได้กกกอดสร้างไออุ่น

“ไม่ยักรู้ว่ามึงออกมาเดินห้างได้ด้วย” ธรรศรู้ว่าปุริมเป็นพวกเก็บเนื้อเก็บตัวไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เพื่อนคนนี้ไม่ชอบคนหมู่มาก ออกแนวขี้รำคาญ ชอบอยู่ตามลำพัง จะเข้าสังคมเฉพาะจำเป็นเท่านั้น 

             ปุริมไม่ตอบ ธรรศจึงเลือกเบี่ยงสายตาไปที่สาวร่างอ้อนแอ้นที่ยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่

             “มาซื้อของเหรอครับ?”

             “เอ่อ…ค่ะ คุณปุมใจดีซื้อพวกอุปกรณ์ไอทีไว้ให้พิมค่ะ เวลาเรียนจะได้สะดวก” ธรรศพยักหน้าหงึกหงักเหล่มองปุริมที่เอาแต่ยืนเงียบ พิมพิไลเป็นผู้ให้ความกระจ่างกับสิ่งที่สงสัยทั้งหมด เขาเอียงตัวกระซิบกระซาบกับเพื่อนในแก๊ง

             “เดี๋ยวนี้เป็นเสี่ยเหรอมึง ให้ทั้งการศึกษาและของใช้” คำตอบยังคงเป็นความเงียบ ธรรศนึกสนุกอยากแกล้งเพื่อนต่อ แต่มือถือเขามีสายเข้าเสียก่อนจึงโบกมือลาทั้งสอง แต่ไม่วายยักคิ้วหลิ่วตาให้คนที่ทำตัวเป็นเสี่ยเปย์ไม่อั้น

             ปุริมทอดถอนใจไม่คาดคิดจะเจอคนรู้จักที่นี่ ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วเดินนำพิมพิไลไปยังลานจอดรถ

             “ฉันหิวแล้ว”

             “คุณปุมจะกินที่นี่หรือว่าจะกลับไปกินที่บ้านคะ ถ้าที่บ้านในครัวยังมีของที่ป้าแสงซื้อไว้อีกเยอะเลย อยากกินอะไรบอกพิมได้เลยนะคะ พิมจะจัดการให้ค่ะ” 

             ประตูรถปิดลงพร้อมกับทั้งสองเข้ามาอยู่ในรถ ปุริมเอียงหน้ามองสาวใช้อีกครั้ง เธอเองก็มองเขาอยู่เช่นกัน ด้วยจะได้รับฟังเมนูที่เจ้านายหนุ่มอยากกินได้ชัดเจน

             “เธอ”

             “คะ?!”

             “เมนูที่ฉันอยากกิน” ลมหายใจพิมพิไลสะดุด เข้าใจได้ในทันที ใจเต้นโครมคราม ลามไปถึงเนื้อตัวที่เริ่มสั่นเทาและร้อนผ่าว ลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ แอบเผลอคิดถึงความสัมพันธ์วาบหวามหลายครั้งที่เกิดขึ้น ปุริมเป็นคนใช้เวลาทำรักนาน เขาค่อนข้างอึด ทำให้เธอเสร็จสมก่อนหลายครั้งกว่าเขาจะถึงที่หมาย ถึงปุริมจะดูเหมือนใจร้ายทว่าเขาไม่เคยปล่อยให้เธอค้างเติ่ง คว้าอากาศเลยสักครั้ง เธอกรีดร้องครางลั่นไปกับเพลิงหวามของเขาเสมอ

           

เมนูที่ปุริมอยากกินกำลังอยู่ใต้ร่างเขา ความแข็งแกร่งอันร้อนเร่าค่อย ๆ คืบคลานเข้าสู่ตัวพิมพิไล ใบหน้าหวานเหยเก เล็บจิกลงยังแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หญิงสาวส่งเสียงครวญครางรัญจวนจิต เมื่อความร้อนทำให้เธอเสียวซ่าน กายสาวชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อขณะสะโพกหนาซอยถี่ ๆ เข้าหา เธอแตกพร่าไปแล้วรอบหนึ่งและกำลังจะลุล่วงอีกครั้ง 

             พิมพิไลกระตุกชาวาบไปทั้งร่าง บีบรัดตัวตนของปุริมจนเขาส่งเสียงซี้ดซ้าด 

             “อย่ารัดฉันแน่นนักสิ” ปุริมเอ่ยเสียงแหบพร่า รับรู้อารมณ์ตนเองที่พร้อมจะตามพิมพิไลไป แต่สะโพกหนายังประวิงเวลาโยกเชื่องช้า หยอกล้อกับกายสาวให้ได้กระสันซ่าน ริมฝีปากอุ่นยังคงคอยจุมพิตระไล้ไปตามผิวเนียนที่เขาเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว ลมหายใจอุ่นขาดห้วง อารมณ์พิศวาสใกล้ถึงจุดแตกดับ เขาเร่งสะโพกควงเอวจนร่างเล็กหัวสั่นหัวคลอน มือใหญ่จับเอวเล็กไว้มั่น ตอกลึกเข้าใส่ทั้งหนักและแน่น ก่อนสายธารแห่งความสุขจะระเบิดแตกกระจายอยู่ภายในตัวพิมพิไล 

             ปุริมคว้าเอวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย แผ่นหลังนวลแนบกับอกแกร่ง พิมพิไลหมายลุกจากเตียงแต่ก็ถูกกักขังด้วยแขนแกร่ง ลงท้ายจึงต้องนอนจมกองเหงื่อและคราบใคร่ที่ยังระอุอยู่บนเตียง คิดถึงคำบอกของหมอสูตินรีแพทย์กำชับก่อนจะออกจากห้องว่าให้ละเว้นการมีสัมพันธ์ทางกายไปก่อนเจ็ดวัน หากแต่เธอนั้นทำไม่ได้ เมื่อคนที่เธอจมอยู่ใต้อกนั้น ‘หิว’ เสียเหลือเกิน 

             พิมพิไลนอนให้ปุริมกอดจนเขาหลับสนิท เธอถึงควานหาเสื้อผ้ามาใส่แล้วกลับไปอาบน้ำยังห้องของตน ก่อนจะมาเป็นลูกมือทำอาหารให้เจ้านายหนุ่มจนกระทั่งเขาลงมากินอาหาร สายตาชายหนุ่มคาดโทษพิมพิไลไว้ เนื่องจากหญิงสาวลุกออกจากเตียง ทั้ง ๆ ที่เขากอดไว้แน่นขนาดนั้น พอตื่นมาควานหาแล้วไม่พบร่างนุ่ม ใจมันช่างหงุดหงิด ยิ่งมาเห็นว่ายศยืนหน้าแป้นส่งยิ้มให้พิมพิไลปุริมยิ่งหงุดหงิด ไม่อยากกินแล้วข้าว อยากกินเนื้อกวางแสนหวานอีกรอบและย้ำชัดให้รู้ว่าใครกันคือเจ้าของเรือนร่างนวลเนียนที่แท้จริง 

             ในขณะที่คนตัวโตกำลังแผ่รังสีอำมหิตอยู่นั้น เสียงบีบแตรจากรั้วบ้านก็ดังขึ้น ลุงยอดกุลีกุจอวิ่งหารีโมต ขณะดูกล้องวงจรปิดก็หันมาทางเจ้านายหนุ่ม ปุริมเลิกคิ้วมองลุงยอดด้วยความสงสัย

             “เอ่อ…”

             “ใครมา?”

             “คุณ…แพรครับคุณปุม ให้กระผมเปิดประตูรั้วให้ไหมครับ?”