บทที่ 12 แล้วจะไม่ให้รักได้ยังไง

หลังเหตุการณ์จบลง ทีมของโอมถูกปรับให้แพ้แถมยังถูกตัดสิทธิ์การแข่งขัน ทุกคนต่างก็หัวเราะขบขันไม่ได้ซีเรียส จะมีก็แต่นับดาวนี่แหละยังนั่งหน้าเครียดเพราะสาเหตุเกิดจากเธอ

คิมหันต์ไม่กล้าเอาเรื่องเมื่อเห็นว่าเพื่อนของโอมเป็นถึงลูกนายตำรวจใหญ่ เอาเรื่องไปก็มีแต่จะเสียเปรียบเปล่า ๆ พอลุกขึ้นได้ก็แกล้งตีเนียนเดินออกจากสนามโดยไม่ได้ถือสาหาความ ขืนไปยุ่งกับพวกลูกหลานผู้มีอิทธิพลเข้าเขาได้ซวยกว่านี้แน่

“เฮ้ยพวกมึง เอาไงต่อดี ไปกินข้าวร้านเจ๊ยุ้ยแถวมอป้ะ” เดย์เอ่ยชวน

“เอาดิ”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากนั้นก็แยกย้ายไปขึ้นรถใครรถมัน

ณดลเห็นน้องสาวทำหน้าละห้อยอยู่นาน ท่าทางละล้าละลังไม่ยอมขึ้นรถสักที เขาจึงเดินไปลากแขนเธอมายืนอยู่ข้างรถ ก่อนจะเปิดประตูให้แล้วดันตัวน้องสาวเข้าไปนั่งตรงฝั่งคนนั่ง

“น้องว่าจะไม่ไปด้วย ฝากขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่ทำให้เกิดเรื่อง”

“ไม่รับฝาก ถ้าอยากขอโทษก็ต้องไปพูดเอง”

ณดลส่งรอยยิ้มกวน ๆ ไปให้น้องสาว ก่อนจะขับรถไปยังร้านประจำตามที่นัดแนะกับเพื่อน เอาไว้

เวลาต่อมา

“วันนี้มีอะไรอร่อย ๆ บ้างเจ๊”

เดย์ยื่นหน้าเข้าไปพูดคุยกับเจ้าของร้านถึงในครัว

“อร่อยทุกอย่าง ว่าแต่จะแดกอะไร”

“โห! เจ๊ ตอนพูดกับผมไม่เห็นเหมือนพูดกับไอ้โอมเลย”

“ก็แกมันกวนประสาท พูดกับแกก็ต้องพูดแบบนี้แหละ”

เจ๊ยุ้ยผัดข้าวมือเป็นระวิงขณะพูดกับเดย์ ก่อนจะปรายตามองเพียงเสี้ยวเดียวแล้วเอ่ยต่อ

“สรุปจะแดกอะไร”

“เอาเหมือนเดิมครับ”

“จำไม่ได้ ไปจดมา”

...แล้วเจ๊จะถามเพื่อ...

เดย์คิดในใจแล้วเดินออกมา ไม่กวนเจ๊แกดีกว่าเดี๋ยวจะได้กินข้าวคลุกเกลือเหมือนครั้งก่อน

 กลุ่มของโอมสนิทกับเจ๊ยุ้ยมาก พวกเขาชอบพูดจากวนประสาทให้เจ๊ยุ้ยด่าเล่นโดยเฉพาะเดย์ เจ๊ยุ้ยเองก็เปรียบเสมือนครูคนหนึ่ง พร่ำสอนพร่ำด่าพวกเขาตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่ 

 ถ้าใครมีปัญหาหัวใจก็มาปรึกษาตลอด เจ๊ยุ้ยจึงกลายเป็นผู้กุมความลับของทุกคนเอาไว้ เรียกได้ว่ารู้ไส้รู้พุงแทบทุกอย่าง ใครเคยพาสาวมาทานข้าวที่ร้านเจ๊ยุ้ยจะรู้หมด

นับดาวเดินตามหลังพี่ชายเข้ามาในร้านด้วยท่าทางห่อเหี่ยว พอนั่งลงบนเก้าอี้ก็รีบเอ่ยปากพร้อมกับยกมือไหว้ทุกคนทันที

“นับขอโทษพวกพี่ ๆ ด้วยนะคะ เป็นเพราะนับใจร้อนเลยทำให้เกิดเรื่อง พวกพี่อุตส่าห์ตั้งใจซ้อมเอาเป็นเอาตายกันมาหลายวัน ทุกอย่างต้องมาพังเพราะนับคนเดียวเลย”

“จะขอโทษทำไมพวกพี่ไม่ได้เสียใจสักหน่อย” มิกซ์พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้

“ใช่ พวกพี่ก็ซ้อม ๆ ไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้จะไปแข่งจริงจังเลย ถูกปรับให้แพ้อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน พวกเราจะได้ไม่ต้องไปแข่งให้เมื่อยเนอะ”

เลโอพูดพลางพยักพเยิดหน้ากับเพื่อน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

“ว่าแต่เราเถอะ ตัวเล็กแค่นี้คิดยังไงถึงได้ไปสู้กับผู้ชายตัวโต ไม่กลัวเหรอ” เดย์สงสัย

“ก็นับสงสารเพื่อนนี่นา ถ้านับไม่ช่วยริสาคงถูกไอ้พี่คิมตบหน้าไปแล้ว ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ โคตรเลวแถมยังหน้าตัวเมียอีก นึกแล้วยังเจ็บใจไม่หาย ไม่รู้ว่าป่านนี้ริสาจะเป็นยังไงบ้าง บอกให้มาด้วยกันก็ไม่ยอมมา จะไปอยู่เป็นเพื่อนก็ไม่ยอมให้ไป”

พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ความโกรธเคืองฉายชัดอยู่บนใบหน้าของหญิงสาว

ทุกคนหัวเราะขบขันท่าทางของนับดาว แม้ตัวจะเล็กแต่น้ำใจของเธอยิ่งใหญ่กว่าผู้ชายบางคนเสียอีก

ในระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ คนที่มาช้ากว่าเพื่อนก็มาถึงร้านพอดี

เมื่อมาถึงโอมก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อทักทายเจ๊ยุ้ย

“หวัดดีครับ” โอมยกมือไหว้

“ไหว้พระเถอะลูก แล้วนี่กินไรมายัง”

เจ๊ยุ้ยคลี่ยิ้มละมุน ละมือจากทุกอย่างมารับไหว้โอม

“ยังเลยครับ วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ”

โอมลูบท้อง พลางชะเง้อคอมองดูในตู้ข้าวแกงตรงหน้า 

“อาโอมอยากกินอะไรเดี๋ยวเจ๊ทำให้”

ชายหนุ่มหันมาที่โต๊ะแล้วจ้องมองคนตัวเล็ก เธอน่าจะยังไม่ได้สั่งอาหารเพราะมัวโม้อยู่

“งั้นผมเอาผัดกะเพราไก่ไม่เผ็ดราดข้าว 2 จานครับ”

“ไม่เผ็ด? เดี๋ยวนี้อาโอมเลิกกินเผ็ดแล้วเหรอ”

“เอ่อ...พอดีช่วงนี้ผมกินเผ็ดไม่ค่อยได้ครับ”

“ได้ งั้นรอสักครู่นะ เดี๋ยวเจ๊ทำให้”

โอมเดินกลับมาที่โต๊ะ โดยมีสายตาของเดย์ที่มองมาอย่างหมั่นไส้ ไอ้โอมกับเขาพูดประโยคเดียวกันเด๊ะแต่เจ๊ยุ้ยกลับเลือกปฏิบัติ อย่างนี้เขาเรียกว่าลำเอียงชัด ๆ 

ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไม่ได้ใส่ใจ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเก้าอี้ว่างเหลือเพียงตัวเดียวข้าง ๆ นับดาว

เขาเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงโดยไม่พูดไม่กล่าว

“เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้ไอ้โอมว่ะ จัดการไอ้บ้านั่นซะอยู่หมัด แม่งสะใจฉิบหายเลย ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า” เลโอหัวเราะอย่างสะใจ

“เออ! นั่นดิ ถ้ากูจำไม่ผิดตอนเกิดเรื่องมึงกำลังเลี้ยงลูกอยู่หน้าประตูไม่ใช่เหรอ มาไวสัตว์” มิกซ์สงสัย

“กูกำลังจะง้างหมัดต่อยไอ้ห่านั่นอยู่แล้วเชียว ตีนไอ้เชี่ยโอมแม่งมาถึงโคตรไวอะ” ณดลเล่า

“นั่นดิ ตอนนั้นมึงไวจังวะ” เดย์ถาม

“กูก็แค่...เป็นห่วงนับดาวก็เลยรีบวิ่งมา”

สายตาสี่คู่จ้องมองเขานิ่ง โอมจึงรีบเอ่ยต่อ

“ก็เหมือนที่พวกมึงเป็นห่วงนั่นแหละจะสงสัยอะไรวะ”

พูดจบโอมก็รีบยกน้ำขึ้นมาดื่ม สีหน้าราบเรียบเป็นปกติไม่มีแม้แต่พิรุธให้จับผิด เขาไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ ก็แค่จะรีบไปช่วยเธอเหมือนที่เพื่อนทำ

ได้ยินอย่างนั้นนับดาวถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะต้องทำหน้ายังไงให้เป็นธรรมชาติมากที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนอาการดีใจ แม้เขาจะทำไปเพราะช่วยเธอเหมือนที่คนอื่นทำ แต่เธอก็รู้สึกปลื้มใจอยู่ดี

“นับขอโทษพวกพี่อีกครั้งนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยนับ ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ”

นับดาวกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ พร้อมกับยกมือไหว้ซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จังหวะนั้นเธอหันมาสบตากับโอมเข้าพอดี

เหมือนโอมจะมีอาการประหม่าเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมคล้าย ๆ ว่าจะมีความรู้สึกบางอย่างแอบแฝงอยู่ จากนั้นเขาก็รีบเบือนหน้าไปทางอื่นประหนึ่งว่าไม่กล้าสบตากับเธออย่างไรอย่างนั้น หรือว่าเขาจะเริ่มหวั่นไหวขึ้นมาบ้างแล้ว

...หรือว่าเราจะคิดไปเอง...อีกแล้ว...

นับดาวสงสัย

“ผัดกะเพราไก่ไม่เผ็ดสองจานได้แล้ว”

เจ๊ยุ้ยยกจานข้าวสองจานมาวางไว้ตรงหน้าโอม โอมเลื่อนอีกจานไปไว้ตรงหน้านับดาว ก่อนจะเอ่ยกับเธอ

“เห็นเราไม่กินเผ็ดก็เลยสั่งมาเผื่อ”

ใบหน้าเรียบนิ่งหันไปทางอื่นหลังพูดจบ ต่างจากอีกคนที่เอาแต่ยิ้มจนแก้มแทบจะปริแตกออกมา

...แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ชอบได้ยังไง...