Share

บทที่ 8

Author: ชอบกินลิ้นจี่
นี่คือการจูบไม่ปราศจากการหักห้ามใด ๆ

ลึกและหนัก

เธอหอบเบา ๆ ลมหายใจถูกเขาป้อนเข้าโพรงปากอย่างชำนิชำนาญ

เธอจับชายเสื้อเขาตามจิตใต้สำนึก

กระทั่งสองขาอ่อนแรง ลู่เยี่ยนหุยจึงหยุด เขาก้มมองเธอแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “หลอกปล้ำ ฝีมือของคุณนายลู่ยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ”

เวินซวงซวี่เป็นคนไม่ยอมแพ้ ริมฝีปากแดงยกยิ้มแล้วประทับจูบกับลูกกระเดือกของเขาทันใด

เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของอีกฝ่ายแข็งทื่อไปเล็กน้อย เธอก็ถอยออกมาแล้วยิ้มแบบขี้เกียจปนท้าทายบางส่วน

“คุณลู่ ก็งั้น ๆ แหละค่ะ”

ลู่เยี่ยนหุยแววตามืดไปเล็กน้อย เวินซวงซวี่กลับกระตุ้นแล้วหยุด

หลังจากเธอกับลู่เยี่ยนหุยแลกเปลี่ยนการติดต่อกันแล้ว ก็ย้ายไปอยู่ที่เรือนหอของลู่เยี่ยนหุย

ตำแหน่งที่ตั้งเรือนหอของลู่เยี่ยนหุยยอดเยี่ยมมาก ก่อนเธอจะย้ายไปได้บอกแม่เรื่องจดทะเบียนสมรส

เพียงแต่ไม่ได้พูดถึงลู่เยี่ยนหุย

แม่แปลกใจที่เธอจดทะเบียนสมรสเร็วอย่างนี้อยู่บ้าง แต่ก็แค่พูดอย่างเฉยเมยว่า “ตระกูลเวินไม่มีทำเนียมว่าจะหย่านะ คนที่แกเลือก แกรู้อยู่แก่ใจ ในเมื่อแต่งงานแล้วก็ทุ่มเทใจกับบริษัทเถอะ”

เวินซวงซวี่พูดไม่ออกถึงความรู้สึก

ดูเหมือนว่าแม่จะเป็นเช่นนี้เสมอ แค่เดินไปตามกรอบกว้าง ๆ ที่แม่วางใจ แม่ก็จะไม่ก้าวก่ายเลือกของเวินซวงซวี่มาก

เวินซวงซวี่อธิบายไม่ถูกกับความหดหู่ที่โผล่เข้ามาในใจแวบหนึ่ง เธอแค่ยิ้มพูด “ค่ะ”

ก่อนจะวางสาย แม่ยังพูดกับเธอว่า “วันหลังพาเขากลับมาดูหน่อย”

ตอนบ่าย เวินซวงซวี่ไปเข้างานที่เวินซื่อ

แม่ไม่ได้ปิดฐานะของเธอ เดิมก็เพื่อให้เวินซวงซวี่ปรับตัวกับขั้นตอนการทำงานของเวินซื่อให้เร็วขึ้น

ดังนั้นผู้จัดการบริษัทจึงเกรงใจเวินซวงซวี่มาก

“คุณหนูใหญ่ครับ นี่คือโปรเจกต์ที่เดือนนี้เราต้องได้มา เยี่ยนหมิงจะสร้างพื้นที่สวนออนเซ็น นอกจากเวินซื่อเราแล้ว ยังมีอีกหลายบริษัทที่จะประมูล ถ้าได้โปรเจกต์นี้มาจะเป็นประโยชน์ต่อเวินซื่อเรามากครับ”

เวินซวงซวี่รับเอกสารมาจากผู้จัดการ

เธอกวาดตาดูโปรเจกต์พื้นที่สวนออนเซ็นอย่างละเอียด เยี่ยนหมิงคือยักษ์ใหญ่ในวงธุรกิจของพวกเขา หลายปีก่อนมีการปรับโครงสร้างสินทรัพย์ เหมือนว่าจะเปลี่ยนเจ้าของ ทำให้หลายปีนี้มีความเคลื่อนไหวไม่น้อย

แต่เป็นไปตามระเบียบ อัตรากำไรอยู่อันดับต้น ๆ ของอุตสาหกรรม

มีคนบอกว่าติดตามเยี่ยนหมิง ต่อให้ได้กำไรมานิดหน่อยก็เป็นบุญหลายชาติที่บริษัทอื่น ๆ อยากได้ก็ไม่ได้มา

แม้แต่แม่ก็เคยพูดถึงเหมือนกันว่าโปรเจกต์นี้สำคัญมาก

เธอเหลือบมองบริษัทคู่แข่ง เห็นชื่อสวีซื่อตามคาดหมาย

เธอเลิกคิ้วด้วยความหมายคลุมเครือ

ตระกูลสวีก็อยากได้โปรเจกต์นี้เหมือนกันเหรอ

“ข้อมูลรายละเอียดโปรเจกต์ กับข้อมูลของเยี่ยนหมิง”

ผู้จัดการพยักหน้า

เขาพูดเสริม “หลังจากเยี่ยนหมิงปรับปรุงโครงสร้าง เจ้าของที่เปลี่ยนใหม่ก็ลึกลับมาก แต่ระยะนี้เยี่ยนหมิงจะมีงานเลี้ยงธุรกิจ เจ้าของเยี่ยนหมิงน่าจะออกงานด้วยครับ”

เวินซวงซวี่กวาดตามอง จำข้อมูลคร่าว ๆ

งานเลี้ยงธุรกิจเหรอ? ถ้าอยากจะได้โปรเจกต์ของเยี่ยนหมิง งั้นงานเลี้ยงนี้คือโอกาสสินะ

ขณะเดียวกัน ตระกูลสวี

ท่านสวียื่นข้อมูลคู่แข่งให้สวีจ้งจินด้วยเหมือนกัน “จ้งจิน แกลองดู นี่คือสถานการณ์โดยรวมของคู่แข่งครั้งนี้ของเรา เวินซื่อคือคู่ต่อสู้สำคัญของเรา เห็นว่าคุณหนูรองตระกูลเวินก็จะร่วมการประมูลครั้งนี้ด้วย ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องเอาโปรเจกต์นี้มาให้ได้นะ”

คุณหนูรองตระกูลเวินเหรอ?

สวีจ้งจินขมวดคิ้วน้อย ๆ

เขาไม่เคยรู้ว่าบุคคลนี้เป็นใครมาจากไหน แต่ก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง

เขาไม่คิดว่าเขาจะแพ้ให้ผู้หญิงคนเดียว

“วางใจเถอะครับ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวัง”

“อีกเรื่อง ต้องรีบกำหนดเรื่องของแกกับเสิ่นชู เห็นว่านักศึกษาที่แกเลี้ยงเมื่อก่อนหน้านี้ พอเลิกกันแล้วไม่อยู่เป็นสุขเหรอ?” ท่านสวีขมวดคิ้ว “ในช่วงเวลาสำคัญนี้ จะอาละวาดก็ส่วนอาละวาด แต่อย่าทำให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาล่ะ”

“วางใจเถอะครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย”

พอสวีจ้งจินนึกถึงเวินซวงซวี่ก็หงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นโลกอย่างนี้ ก็ไม่รู้จักอยู่อย่างสงบนั่นแหละ

ชอบลูกไม้ตามตื๊อไม่เลิกที่สุด

เขาหรี่ตา แล้วจู่ ๆ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ จึงตามเลขานุการแล้วสั่ง “ไปช่วยฉันทำงานเรื่องหนึ่งสิ”

เวินซวงซวี่ยุ่งงวดอยู่ที่บริษัทจนถึงกลางดึก

ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์กดราคากันเองอย่างหนักหน่วง เวินซวงซวี่ถือว่าเป็นคนกึ่งนอกวงการ ถ้าอยากคล่องมือให้ไว เธอจะต้องขยันมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว

รอจนเธอทำงานเสร็จ ไลน์ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

สวีจ้งจินส่งมา

“เวินซวงซวี่ ในเมื่อเลิกกันแล้วก็ให้มันเด็ดขาดหน่อย ส่งพวกของขวัญที่ฉันเคยให้เธอกลับมาเถอะ”

ที่แนบอยู่ข้างล่างคือรายการของขวัญ

จากสร้อยคอยันรองเท้าแตะที่สวีจ้งจินให้ รวมถึงการลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ในวันพฤหัสบดีก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

สวีจ้งจินเห็นเธอไม่ตอบข้อความจึงส่งมาอีก “ฉันจะให้เวลาเธอแค่สามวัน ในเมื่อเธออวดดีขนาดนั้น งั้นก็อย่าให้ฉันต้องดูถูกเธอ!”
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 40

    การออกแบบธีมของพื้นที่สวนออนเซ็นไม่ใช่สไตล์ญี่ปุ่นซ้ำซากอีกต่อไป ทว่าเป็นการผสมผสานสไตล์เขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และความเป็นมินิมิลของนอร์ดิกเข้าด้วยกันทุกโซนจะมีธีมที่เป็นเอกลักษณ์ อาทิ ‘ออนเซ็นกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว’ ‘ออนเซ็นกลางป่า’ ‘ออนเซ็นกลางทะเลบุปผา’เพิ่มโปรเจกต์การสัมผัสการสัมผัสประสบการณ์การมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันเข้าไป อาทิเช่น โยคะในออนเซ็น สวนสนุกบนน้ำเป็นต้นแผนงานการร่วมมือในโซนสปาก็ทำให้สะดุดตาคนยิ่งขึ้นไปอีก ไม่จำกัดเพียงแบรนด์ในประเทศเท่านั้น ทว่าเป็นแผนงานร่วมมือที่ดึงดูดแบรนด์ชื่อดังระดับสากลสองสามแบรนด์เข้ามา ยกระดับให้ยิ่งไฮเอนด์เพิ่มขึ้น และรังสรรค์บริการที่มากขึ้นการออกแบบโซนอาหารเองก็วางแผนให้เป็นแบบพิเศษเฉพาะตัว นอกจากอาหารบำรุงสุขภาพตามต้นตำรับแล้ว ยังเพิ่มอาหารเอกลักษณ์เฉพาะที่เข้าไปอีกด้วย จะได้สนองความต้องการของนักท่องเที่ยวที่แตกต่างกันสิ่งอำนวยความสะดวกอัจฉริยะในโซนที่พักก็ทำการยกระดับเช่นกัน ทุกห้องจะเตรียมระบบควบคุมอัจฉริยะเอาไว้ สามารถปรับแสงไฟ อุณหภูมิและเสียงเพลงได้ตามความชอบของลูกค้าการอธิบายของเวินซวงซวี่ชัดเจนและคล่องแคล่ว เข้า

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 39

    เวินซวงซวี่ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะยื่นมือไปผลักเปิดประตูรถคลื่นความร้อนหอบมาพร้อมคลื่นเสียงของเมืองแสนวุ่นวายพลันเข้ามาภายในรถ แตกต่างจากพื้นที่แสนเงียบสงบภายในรถอย่างชัดเจนเธอค่อย ๆ หรี่ตาปรับตัวกับแสงจ้า ในตอนนี้เองถึงก้าวลงจากรถไปรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นก่อให้เกิดเสียงใสกังวานแว่วดังขึ้นเมื่อยืนได้มั่นคงแล้ว เธอก็หันหน้าไปมองลู่เยี่ยนหุย ผมยาวดำขลับถูกลมอ่อน ๆ พัดปลิวขึ้นมา เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนละเอียดเธอพยักหน้าเบา ๆ มุมปากกระตุกรอยยิ้มชืด ๆ ออกมา“ขอบคุณค่ะ”นัยน์ตาอันลึกซึ้งของลู่เยี่ยนหุยจ้องมองแผ่นหลังของเวินซวงซวี่กระทั่งเธอเดินเข้าไปในตึก และหายไปจากสายตาเขาเขาถึงสตาร์ตรถอีกครั้ง รถไมบัคสีดำแล่นเข้าสู่การจราจรอย่างราบเรียบเวินซวงซวี่เดินเข้าไปในตึกใหญ่ ความเย็นเยียบของห้องโถงทำเอาเธอรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาเธอจัดการเสื้อผ้าบนตัวเล็กน้อย จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของแม่เธอเธอหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทำงาน จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ“เข้ามา” เสียงแม่ของเวินซวงซวี่แว่วดังขึ้นมาจากด้านในเวินซวงซวี่ผลักประตู

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 38

    ภายในร้านอาหาร มื้อค่ำของเวินซวงซวี่และลู่เยี่ยนหุยไม่ได้รับการรบกวนจากภายนอกแต่อย่างใด“เกี่ยวกับโปรเจกต์พื้นที่สวนออนเซ็นของเยี่ยนหมิงนั่น เธอมีไอเดียยังไงบ้าง?”ลู่เยี่ยนหุยหั่นสเต๊กเนื้อวัวด้วยความสง่า พร้อมทั้งเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่แยแสใด ๆเวินซวงซวี่วางส้อมในมือลง แล้วตอบกลับอย่างจริงจัง “เยี่ยนหมิงกรุ๊ปคิดจะสร้างพื้นที่สวนออนเซ็นระดับไฮเอนด์ที่รวมการรักษาสุขภาพ การพักผ่อน และความบันเทิงเอาไว้ในแห่งเดียวกัน เบื้องต้นฉันออกแบบแผนงานหนึ่งเอาไว้แล้ว โดยเป็นการนำสิ่งปลูกสร้างสมัยใหม่มาผสมผสานกับทิวทัศน์ธรรมชาติ และสร้างพื้นที่ที่ทั้งทันสมัยทั้งเปี่ยมไปด้วยความเรียบง่ายและสงบ”ลู่เยี่ยนหุยเลิกคิ้วอย่างมีทีท่าสนใจ “โอ๊ะ? ไหนลองพูดมาดูสิ”เวินซวงซวี่ล้วงแท็บเล็ตออกมาจากในกระเป๋า แล้วเปิดแผนงานที่ตนออกแบบเอาไว้ออกมา ส่งให้ลู่เยี่ยนหุยไปด้วย พลางขยายความความคิดของตนไปด้วยลู่เยี่ยนหุยอ่านแผนงานไปด้วย พร้อมฟังการบรรยายของเวินซวงซวี่ไปด้วย ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมไม่ยอมรับไม่ได้ ไอเดียการออกแบบของเวินซวงซวี่มีเอกลักษณ์มากจริง ๆ มิหนำซ้ำยังมีมูลค่าเชิงพาณิชย์อีกด้วย“การออกแบบของ

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 37

    นอกร้านอาหารสวีจ้งจินก็ยังมีมาดอย่างพ่อพวงมาลัยเช่นเดิม เขากวาดสายตาผ่านเวินซวงซวี่ไปเบา ๆมุมปากกระตุกรอยยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยามเขาใช้มือโอบเอวของเสิ่นชูข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเล่นไฟแช็กที่อยู่ในมืออย่างไม่แยแสคล้ายกลับเพิกเฉยต่อทุกสิ่งเพียงแต่ เมื่อสายตาของเขาตกไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเวินซวงซวี่ แววตากลับค่อย ๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อยพร้อมฉายการสำรวจที่ไม่สามารถสัมผัสได้ง่าย ๆ อีกด้วยเขาเห็นหน้าของชายหนุ่มคนนั้นไม่ชัด เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างขวางทว่าจากรูปร่างสูงตระหง่านและออร่าแสนทรงอำนาจที่แผ่ออกมาโดยรอบเขาก็สัมผัสได้ว่า ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอนเมื่อเสิ่นชูมองไปตามสายตาของสวีจ้งจิน ก็สังเกตเห็นชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเวินซวงซวี่เช่นกันแม้จะเห็นเพียงแผ่นหลัง ทว่าเธอก็สัมผัสได้อย่างเฉียบแหลมว่า ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มคนนี้ แตกต่างจากสวีจ้งจินและผู้ชายทุกคนที่เธอเคยเห็นมาในก่อนหน้านี้นั่นคือกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เบื้องบนอย่างหนึ่ง สุขุมนุ่มลึก ซ่อนทุกอย่างเอาไว้ข้างใน ทว่าก็ยังแฝงไปด้วยความสามารถที่ไม่สามารถละเลยได้“จ้งจิน นั่นมันเวินซวงซว

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 36

    หัวใจของเวินซวงซวี่ยิ่งเต้นระรัวขึ้น เธอรู้สึกว่าแก้มของตัวเองร้อยฉ่าจนเหมือนกับไฟเธอเบือนหน้าหนี แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ไม่เป็นไรจริง ๆ ก็แค่แผลเล็ก ๆ เท่านั้น”“แผลเล็ก ๆ?” ในน้ำเสียงของลู่เยี่ยนหุยแฝงไปด้วยความเดือดดาลสายหนึ่ง“บวมจนอยู่ในสภาพนี้แล้ว ยังบอกว่าแค่แผลเล็ก ๆ อยู่อีก? บอกฉันมา นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”ในตอนนี้เองเวินซวงซวี่ถึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บริษัทกับเขาอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบเมื่อลู่เยี่ยนหุยฟังจบ สีหน้าก็ขึงขังจนน่ากลัวเขาล้วงโทรศัพท์ออกมา แล้วต่อสายโทรหาผู้ชาย “ไปสืบเรื่องของคนที่ชื่อหลี่ซวินมาหน่อย”น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามอย่างไม่ต้องสงสัย ราวกับเป็นคนละคนกับภาพลักษณ์สุภาพอ่อนโยนดุจหยกโดยสิ้นเชิงเวินซวงซวี่มองเขา ในใจพลางผุดความสับสนขึ้นมา“ลู่เยี่ยนหุย...” เธอดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้เบา ๆ ท้ายที่สุดเวินซวงซวี่ก็ยังส่ายศีรษะ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอ่อนล้า“เรื่องยิ่งน้อยก็ยิ่งดี ถึงยังไงฉันก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร”เธอไม่อยากให้ลู่เยี่ยนหุยเป็นห่วงตัวเธอลู่เยี่ยนหุยมองเธอ ในแววตาฉายอารมณ์ซับซ้อนออกมาเขาเคารพกา

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 35

    เขาบึ่งรถไปยังร้านขายยาที่ใกล้ที่สุดเขาไปกว้านซื้อยาแก้อักเสบฆ่าเชื้อทั้งหมดที่ร้านขายยา แล้วยัดใส่เต็มที่เก็บของท้ายรถเมื่อเขามาถึงบ้านของเมิ่งชิง เวินซวงซวี่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา ในมือกำลังถือน้ำเย็นแก้วหนึ่ง สีหน้าอ่อนล้าลู่เยี่ยนหุยรีบสาวเท้ามาตรงหน้าเธอ เมื่อเห็นแก้มที่บวมแดงของเธอ ก็ปวดใจจนคล้ายกลับถูกเข็มทิ่มแทง“เกิดอะไรขึ้น? ใครเป็นคนตบ? เจ็บหรือเปล่า?”น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนไม่เป็นคำ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับประธานแห่งลู่ซื่อที่ทำอะไรเฉียบขาดเด็ดเดี่ยวอย่างปกติคนนั้นโดยสิ้นเชิงเวินซวงซวี่ถูกความเป็นห่วงที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดของเขาทำเอาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เธอเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ หลบหลีกสายตาของเขา“ไม่เป็นไร ก็แค่แผลเล็ก ๆ เท่านั้น”“แผลเล็ก ๆ?! นี่เรียกแผลเล็ก ๆ เหรอ?!” เมิ่งชิงที่อยู่ข้าง ๆ ร้องเรียกอย่างเกินจริงขึ้นมา“เธอดูหน้าบวมเป่งนี่สิ อย่างกับหัวหมู! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันประคบเย็นให้เธอทันเวลา ยังไม่รู้ว่าจะบวมจนอยู่ในสภาพไหน!”สีหน้าของลู่เยี่ยนหุยยิ่งเคร่งขรึมเข้าไปใหญ่ ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความปวดใจ “ทำไมถึงไม่ระวังขนาดนี้? เจ็บหรือเปล่า? ให้ฉันดูหน่อย

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 34

    อีกด้านหนึ่ง เวินซวงซวี่เหยียบคันเร่งลงไปอย่างแรง รถสปอร์ตสีดำพุ่งออกไปราวกับลูกศรที่ยิงออกไป เหลือทิ้งไว้เพียงไอเสียเอาไว้ด้านหลังเธอใช้มือหนึ่งจับพวงมาลัย แล้วใช้อีกมือหนึ่งลูบหน้าแรง ๆใบหน้าแสนเกรี้ยวกราดและคำพูดที่รุนแรงของแม่เธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ“แกทำตระกูลเวินขายขี้หน้าป่นปี้หมดแล้ว”“ในสายตาแกยังมีแม่อย่างฉันอยู่หรือเปล่า?”คำพูดเหล่านี้เป็นดั่งเหล็กในทิ่มแทงเข้าไปหัวใจของเธอเวินซวงซวี่กัดริมฝีปากแน่น ยิ่งเหยียบคันเร่งลึกกว่าเดิมตอนนี้เธอคิดแค่อยากหนีไปจากเรื่องทั้งหมดนี้ หนีไปจากบ้านที่ทำให้เธอหายใจไม่ออกนั่นหนีไปจากแม่ที่เข้าข้างเวินสือเหยา และเย็นชากับเธอจนถึงขีดสุดเมื่อเธอมาถึงใต้ตึกบ้านของเมิ่งชิง ถึงพบว่าฝ่ามือของตนเต็มไปด้วยเหงื่อบ้านของเมิ่งชิงอยู่ในคอนโดไฮเอนด์ใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง เวินซวงซวี่จอดรถด้วยความคุ้นเคยเสร็จ ก็ไปกดกริ่งหน้าประตู“ซวงซวี่? ทำไมถึงมาเวลานี้ล่ะ?”เมิ่งชิงเปิดประตูออกมา แล้วเห็นแก้มแดงระเรื่อของเวินซวงซวี่ ก็พลันตกตะลึง“พระเจ้า หน้าของเธอไปโดนอะไรมา? ใครตบเธอ?”“แม่ฉันช่าง...ลำเอียงสุด ๆ จริง ๆ!”เวินซวงซวี่ดื่มน้ำเ

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 33

    ในขณะเดียวกัน คฤหาสน์ตระกูลเวินภายในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แม่ของเวินซวงซวี่ไป๋เยว่กำลังทานข้าวเช้าอย่างสง่างาม ใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มแสนครึ้มอกครึ้มใจเล็กน้อยทันใดนั้น เสียงริงโทนโทรศัพท์บาดหูสายหนึ่งก็ทำลายความเงียบสงบนี้“ฮัลโหล?” แม่ของเวินซวงซวี่รับสาย“ท่านประธานกรรมการครับ แย่แล้วครับ เกิดเรื่องขึ้นที่บริษัทครับ!”“ท่านประธานกรรมการครับ คุณหนูรองซ้อมหลี่ซวินครับ! ตอนนี้ที่บริษัทเละเป็นโจ๊กแล้ว คุณรีบมาดูเถอะครับ!”น้ำเสียงของผู้จัดการฝ่ายโปรเจกต์พูดปนเสียงสะอื้น แม้จะมีโทรศัพท์คั่นเอาไว้ก็สัมผัสได้ถึงความลุกลี้ลุกลนของเขาเมื่อแม่ของเวินซวงซวี่ไป๋เยว่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันคล้ำดำเขียวขึ้นทันที ริ้วรอยบนหน้าที่บำรุงมาอย่างดีย่นเข้าหากันเธอวางสาย อาหารเช้าแสนประณีตก็ไม่สนใจจะกินแล้ว คว้ากระเป๋าขึ้นมาได้ก็พุ่งออกไปจากคฤหาสน์เลยในเมืองหมิงตระกูลเวินเองก็นับว่าเป็นตระกูลไฮโซลำดับต้น ๆ เช่นกัน แม่ของเวินซวงซวี่ให้ความสำคัญกับหน้าตาและภาพลักษณ์มาตลอดเวินซวงซวี่ซ้อมคนต่อหน้าสาธารณชน มิหนำซ้ำยังก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้อีก สิ่งนี้ทำให้เธอขายขี้หน้าเป็นอย่างมากเมื

  • ให้สารเลวครองรักสมใจ ส่วนคุณหนูเวินประกาศรักกับคนอื่น   บทที่ 32

    ภายในออฟฟิศพลันเงียบสนิท ทุกคนต่างมองภาพนี้กันอย่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก คล้ายกับเวลาหยุดหมุนอย่างนั้นหลี่ซวินนอนอยู่บนพื้น เอามือปิดเอวเจ็บจนครวญครางออกมา นานสองนานก็ยังลุกไม่ขึ้นเวินซวงซวี่ปัด ๆ มือ พลางมองเขาอย่างเหยียดหยาม มุมปากยังกระตุกรอยยิ้มแสนเย็นชาออกมาอีกด้วย “หลี่ซวิน คุณคิดว่าฉันจะยอมปล่อยให้คุณรังแกเหรอ? ฉันบอกคุณไว้เลยนะ ฉันไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่าย ๆ!” หลี่ซวินเจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยว ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและความเคียดแค้นไม่ว่ายังไงเขาก็คิดไม่ถึงว่า เวินซวงซวี่ที่ดูเหมือนจะอ่อนแอคนนี้กลับมีฝีมือถึงขนาดนี้เขาดิ้นรนคิดจะตะเกียกตะกายขึ้นมา กลับพบว่าเดิมทีตนก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้หลี่ซวินเจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยว คล้ายกับหนูที่ถูกเหยียบหาง เขาร้องคำรามเสียงแหลม “เวินซวงซวี่! เธอบ้าไปแล้วเหรอ! เธอกล้าซ้อมฉัน! ฉันจะแจ้งตำรวจจับเธอ!”เวินซวงซวี่แสะยิ้มทีหนึ่ง ปลายเท้าขยี้หลังมือของหลี่ซวินเบา ๆ น้ำเสียงเหยียดหยาม “แจ้งจับฉัน? ได้สิ คุณไปแจ้งความเลย ดูสิว่าใครจะจบเห่ก่อนกัน” ความเย็นชาในแววตาของเธอทำเอาหลี่ซวินอดไม่ได้ที่จะสั่นเทา คล้ายกับถูกงูพิษจ้องอย่างนั้น

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status