ตอนที่ 2 ตาม

ตอนที่ 2 ตาม

“อ้าว ลูกหนูยังไม่รู้เหรอว่าธันวาไม่อยู่ที่นี่แล้ว” ทินกรตอบ

“อะไรนะคะ อาธันไม่อยู่ที่นี่ แล้วอาธันไปอยู่ที่ไหนคะ แล้วไปตั้งแต่เมื่อไร แล้วไปอยู่กับใคร แล้ว..” ลูกหนูถามอย่างร้อนใจ

“พอก่อนลูกหนูถามอะไรเยอะแยะใครจะไปตอบหมด” คุณกนกหยุดคำถามของลูกหนูที่ดูท่าว่าจะไม่มีที่สิ้นสุด ก่อนที่ภาสกรจะเป็นฝ่ายตอบคำถามที่น้องสาวที่ถามมาเป็นชุด

“อาธันเขากลับไปอยู่ที่ไร่ธาราแล้ว แล้วก็ไปหลังจากที่เราไปเรียนต่อได้สักปีนั่นแหละ ส่วนไปอยู่กับใครหรือเปล่าพี่ก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่เห็นได้ข่าวว่ามีใครไปอยู่ด้วยนะน่าจะอยู่คนเดียวเพราะตอนไปก็เห็นไปคนเดียวไม่ได้พาใครไปด้วย หรือไปมีที่นู่นพี่ก็ไม่รู้ ใช่ไหมพี่ทิน” ภาสกรหันไปถามทินกรพี่ชายคนโต เพราะสองคนนี้สนิทกันมากกว่าตัวเขาด้วยอายุที่ไล่เลี่ยกัน ทินกรอายุน้อยกว่าอาธันของลูกหนูหรือธันวาแค่ปีเดียว ทั้งสองจึงสนิทกันมากว่าทุกคนในที่นี้

“เท่าที่รู้ไม่มีนะ อยากรู้อะไรอีกมั้ย” ทินกรตอบ

“ไม่ค่ะ” ลูกหนูตอบ แต่ความจริงเธอมีคำถามที่อยากจะถามถึงผู้ชายคนนั้นอีกเยอะแยะมากมายแต่ก็เลือกที่จะเก็บไว้ เอาไว้ถามเจ้าตัวทีเดียวง่ายกว่า ทุกคนจึงเริ่มทานอาหารกันต่อและพูดคุยกันตามปกติ แต่ก่อนที่มื้ออาหารนี้จะสิ้นสุดลงลูกหนูก็พูดบางอย่างขึ้นมา

“ทุกคนคะ ลูกหนูมีเรื่องอยากจะให้ทุกคนช่วยหน่อยค่ะ”

1 เดือนต่อมา

“เชิญค่ะ รับอะไรดีคะ” เสียงเจ้าของร้านพูดต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับเดินมารับออเดอร์

“เอาแบบนั้นแต่หวานน้อยแก้วนึงค่ะ” ลูกค้าคนสวยชี้ไปที่รูปภาพที่ติดอยู่ที่กำแพงร้าน เธอไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรเพราะไม่เห็นมีชื่อบอก

“เอาชานมเย็นหวานน้อยนะคะ” แม่ค้าทวนอีกรอบเพื่อเป็นการยืนยันให้ลูกค้ามั่นใจว่าสั่งถูก

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับก่อนจะมองสำรวจรอบๆ ร้าน ร้านนี้เป็นร้านกาแฟเล็กๆ ตกแต่งแบบธรรมดา ไม่ได้หรูหราเหมือนกับร้านกาแฟดังตามห้างหรือในตัวเมืองแต่ก็ดูน่ารักและสะอาจดี ถือว่าก็ดูดีสำหรับร้านในหมู่บ้านที่อยู่นอกตัวเมืองแบบนี้

“ร้านน่ารักจังเลยค่ะ” หญิงสาวพูดกับเจ้าของร้านนำเครื่องดื่มที่เธอสั่งมาเสริฟ์

“ขอบคุณค่ะ คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่หรือเปล่าคะพอดีวิไม่คุ้นหน้าคุณเลย คือคนแถวนี้ส่วนใหญ่เราจะรู้จักกันนะคะ” วิ หรือวิภาวดี เจ้าของร้านกาแฟสาว เอ่ยถามลูกค้าแปลกหน้าคนสวย เพราะหมู่บ้านที่เธออยู่ถึงจะเป็นหมู่บ้านใหญ่แต่คนส่วนใหญ่ก็จะรู้จักกัน ถึงจะไม่รู้จักกันโดยตรงแต่ก็ต้องเคยเห็นหน้ากันมาบ้าง แต่กับหญิงสาวคนนี้เธอไม่เคยเห็นจะว่าลืมก็ไม่ใช่ เพราะสวยขนาดนี้เธอไม่มีทางลืมแน่ๆ

“ค่ะ พอดีฉันพึ่งมาจากกรุงเทพนะคะ” หญิงสาวตอบ

“จากกรุงเทพเหรอคะ แล้วคุณมาทำไมที่นี่คะ แถวนี้ก็ไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่ไหน ถ้ามีก็ต้องขับรถไปอีกชั่วโมงกว่าๆ หรือว่าหลงทางค่ะ” วิภาวดีถาม เพราะส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวหรือคนต่างถิ่นแวะมาที่นี้สักเท่าไร เพราะเป็นหมู่บ้านที่ไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวอะไรโดดเด่นหรือสำคัญ

“คุณชื่อวิใช่หรือเปล่าคะ ส่วนฉันชื่อลูกหนูนะ” ลูกหนูทวนชื่อเจ้าของร้านจากที่ได้ยินมาตอนที่พูดคุยกันเมื่อสักครู่ พร้อมกับแนะนำตัวเอง

“ใช่ค่ะ คุณมีอะไรให้วิช่วยหรือเปล่าคะ” วิภาวดีเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อหลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าจะต้องการความช่วยเหลือจากตน

“ค่ะ พอดีลูกหนูจะไปไร่ธารา แต่ไม่แน่ใจว่าต้องไปทางไหนต่อนะคะ” ลูกหนูบอกถึงจุดหมายที่เธอจะไป ความจริงจะบอกว่าเธอจำไม่ได้ก็ไม่เชิงต้องบอกว่าจำได้รางๆ เพราะครั้งสุดท้ายที่เธอมามันก็เกือบจะ 10 ปีมาแล้ว เธอจึงตัดสินใจจอดรถถามทางที่จะไปดีกว่า เพราะไม่อยากเสียเวลากับการหลงทาง

“อ่อ คุณลูกหนูจะไปไร่ธารานี้เอง ไม่ยากค่ะ เดี๋ยวคุณลูกหนูขับรถตามถนนเส้นนี้ไปนะคะ แล้วจะมีป้ายทางเข้าไร่อยู่ทางซ้ายมือ คุณลูกหนูก็ขับตรงเข้าไปเลยไม่ต้องกลัวหลงเพราะมีถนนแค่เส้นเดียว แต่ถ้ากลัวหลงคุณลูกหนูจะให้วิไปเป็นเพื่อนก็ได้นะคะ” วิภาวดีเสนอ เพราะเธอเองก็ไปที่ไร่บ่อยๆ รู้จักเส้นทางที่ไร่และคนในไร่นั่นเป็นอย่างดี

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่รบกวนลูกหนูขอเบอร์โทรคุณวิไว้ได้หรือเปล่าคะ เพื่อไว้มีปัญหาอะไร”

“ได้ค่ะ” วิภาวดีตอนรับตามคนอัธยาศัยดี และรู้สึกถูกชะตากับลูกหนู ทั้งสองคนแลกเบอร์และพูดคุยกันอย่างถูกคอต่อสักพักลูกหนูก็ขอตัว เพราะอยากไปถึงไร่ก่อนฟ้ามืด

“งั้นลูกหนูไปก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่นะคะคุณวิ” ลูกหนูกล่าวลาก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไป

“คนกรุงเทพนิสัยดีๆ ก็มีเหมือนกันเนอะ” วิภาวดีพูดหลังจากได้พูดคุยและรู้จักกันแม้จะเพียงผิวเผินก็ตาม แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความน่ารักของคนที่เธอพึ่งจะรู้จัก

“นั่นไงป้ายทางเข้า ถึงสักที” ลูกหนูพูดขึ้นหลังจากที่ขับรถมาเกือบครึ่งชั่วโมงก็เจอกับทางเข้าไร่ธารา ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปแล้วขับรถไปตามทางเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย

“เห้อ ในที่สุดก็ถึงสักที ไกลใช่เล่นเลยนะเนี่ย รู้แบบนี้นั่งเครื่องมาซ่ะก็ดี แต่แบบนั้นมันก็ไม่เซอร์ไพรส์นะสิ” ลูกหนูถอนหายใจออกมาให้กับการเดินทางเกือบ 8 ชั่วโมงที่ผ่านมาของเธอ หลังจากที่เธอเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้ว

“มาหาใครคะ” ลูกหนูได้ยินเสียงทักขึ้นมาทันทีที่เธอลงจากรถ เป็นเสียงของเด็กสาวดูจากรูปร่างหน้าตาอายุน่าจะไม่เกิน 15 ปี

“ใครมาเหรอนังน้อย” ตามด้วยอีกเสียงที่ดังออกมาจากในบ้าน แต่เธอรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนั้นจัง

“ไม่รู้จ๊ะป้า เป็นผู้หญิงสวยด้วย” เด็กที่ชื่อน้อยตอบ ก่อนที่เจ้าของเสียงอีกเสียงจะปรากฏตัวออกมา ทันทีที่เห็นเจ้าของเสียงอีกคน ลูกหนูก็นึกออกทันทีว่าทั้งสองคนคือใคร เจ้าของเสียงอีกคนก็คือป้านิดเป็นคนงานเก่าแก่ของไร่ธารา ส่วนอีกคนที่ชื่อน้อย ถ้าจำไม่ผิดคงจะเป็นหลานสาวของป้านิด แต่ตอนที่ลูกหนูเจอน้อยครั้งสุดท้ายตอนนั้นน้อยพึ่งจะไม่กี่ขวบเองมั้ง

“นี้คุณ มาหาใครเหรอ” ลูกหนูมองป้านิดที่ดูท่าจะจำเธอไม่ได้ถึงได้ถามแบบนั้นออกมา เพราะเมื่อก่อนป้านิดนี่รักและตามใจเธอสุดๆ ก่อนจะนึกสนุกอยากแกล้งคนแก่เล่น ก็ป้านิดอยากจะจำเธอไม่ได้เองทำไม

“ฉันมาหาคุณธันค่ะ” ลูกหนูตอบ พร้อมทั้งสังเกตปฏิกิริยาของป้านิดไปด้วย

“คุณธันไม่อยู่ เธอเข้าไร่ มีอะไรก็ฝากไว้แล้วค่อยมาใหม่วันหน้าก็แล้วกัน” เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย ความหวงอาธันของป้านิดนี้ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย แบบนี้เธอก็เบาใจได้ว่าคงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้อาธันของเธอได้ง่ายๆ แน่

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้” ลูกหนูพูดเสร็จก็เดินขึ้นบ้านไปหน้าตาเฉย ไม่รอให้ต้องถูกเชิญเลยสักคำ ส่วนป้านิดกับน้อยก็ได้แต่ตกใจกับการกระทำของหญิงสาว ที่เดินเข้าบ้านคนอื่นเหมือนบ้านตัวเอง

“นี่คุณค่ะ คุณจะเข้าไปแบบนั้นไม่ได้นะคะ” ป้านิดรีบห้ามทันทีที่ได้สติ แต่ก็ไม่ทันการณ์เพราะตอนนี้หญิงสาวนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกเรียบร้อยแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะป้า ฉันนั่งรอตรงนี้ได้ ป้ามีอะไรจะทำก็ไปทำเถอะค่ะ ไม่ต้องมาดูแลฉันหรอก” ลูกหนูพูดก่อนที่จะเลิกสนใจป้านิดกับน้อยที่ทำหน้าไม่พอใจ กับการถือวิสาสะของหญิงสาว ก่อนที่ป้านิดจะไปกระซิบกับน้อย

“นี้นางน้อยแกไปบอกคุณธันนะว่ามีผู้หญิงมารออยู่ที่บ้าน” สาเหตุที่ให้น้อยไปบอกไม่ใช่ว่าต้องการให้ธันวารีบกลับมาพบแขก แต่เพื่อให้ธันวารู้ตัวจะได้ไม่ต้องกลับมาที่บ้าน เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีผู้หญิงมาหาธันวาแล้วพอไม่เจอก็ไม่ยอมกลับ แต่เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นค่อนข้างบ่อย เพราะมีผู้หญิงหลายคนที่พยายามเข้ามาขายขนมจีบให้กับธันวา แต่ธันวาไม่เคยจะสนใจ

“จ้ะ ป้า” น้อยรับคำสั่ง แต่ยังไม่ทันได้วิ่งออกไปถึงหน้าประตูบ้านก็เจอกับเจ้าของชื่อที่ป้านิดสั่งให้ไปหาซ่ะก่อน

“มีอะไรน้อย จะรีบวิ่งไปไหน เดียวก็ตกบันไดหรอก แล้วรถใครจอดอยู่หน้าบ้าน” ธันวาถามหลังจากเห็นน้อยกำลังวิ่งออกมา

“เอ่อ คุณธัน” ธันวามองหน้าน้อยด้วยความสงสัยกับท่าทางการพูดที่เหมือนจะต้องการบอกอะไรบ้างอย่างกับตน แต่ก่อนที่น้อยจะได้บอกอะไรสาเหตุที่ทำให้น้อยมีอาการแบบนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น

“กลับมาแล้วเหรอคะ อาธัน”