19 บุรุษในใจ

“ว่าง… อย่าเสียเวลาข้า ดวงวิญญาณมากมายเฝ้ารอเทพมรณา ข้าจำต้องออกไปรับดวงวิญญาณ นำทัพยมทูต…” นางพูดแทนเขา ขยับปลายนิ้วเรียวยาวหยิกจมูกโด่งเป็นสันคม เขาย่นจมูก พ่นลมหายใจสีชาดแลดูน่าสะพรึงกลัว นางมิได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย แถมยังต่อว่า “ข้าได้ยินจนเบื่อ เชื่อข้าเถอะ ถึงท่านไม่ทำงาน ยังมีเทพมรณาอีกตั้งสอง”

“ทำงานได้เรื่องที่ไหน...”

“ท่านไม่ควรดูแคลนผู้ใดในแดนมรณา แดนปีศาจ แดนเทพ แม้แต่มนุษย์ผู้ไร้ซึ่งพลัง พวกเขามีความคิดยิ่งใหญ่เกรียงไกร มีหัวใจกล้าหาญเสียสละ นีเทียนต้าเซิน ท่านรู้ไหม? ราชาแห่งสวรรค์ปกครองแดนเทพด้วยเมตตาธรรม ท่านอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ดูแคลนแม้กระทั่งปีศาจ”

“เจ้าเคยพบเขาผู้นั้นหรือ? ข้าว่าเจ้าเพียงได้ยินมา ส่งสารผ่านปากต่อปาก เจ้ารู้จักคน แต่หารู้จักใจเขาไม่”

ถิงถิงส่ายหน้า ค่อนขอดเทพผู้ผยองตน เขาหลุบตามองนาง หัวเราะชั่วร้าย นางกล่าวว่าแม่เฒ่าเล่าให้นางฟัง นางอดไม่ไหวต้องสั่งสอนเทพซะบ้าง

“ท่านเงียบเสีย... จูบข้า”

“เจ้า... อยากตายรึ?” เขาเข่นเขี้ยวขู่นาง ออกแรงขัดขืนการบังคับจากลมพัดไหวข้างใบหู ทว่าในห้วงนิทรานี้ไม่ว่านางสั่งอะไรก็จำต้องทำตาม

“จูบข้า ที่หน้าผาก แก้ม ริมฝีปาก”

นีเทียนต้าเซินโน้มใบหน้าลง ประทับริมฝีปากบนหน้าผากเนียน บนแก้มนุ่มหอม เขามอบสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปากสีชาด นางพริ้มปิดตาลงรับจุมพิตอ่อนหวานด้วยหัวใจเป็นสุข แต่ก็เพียงไม่นาน ร่างกระดูกปรากฏรอยยิ้มร้ายเล่ห์ นางลืมตาพรึบ สบนัยน์ตากลวงโบ๋ใต้เพลิงกัลป์

“เจ้ายัง...”

ไม่ทันกล่าวจบว่านางเปลี่ยนใจหรือไม่ นางจูบโครงกระดูกใต้กลิ่นสาปความตาย หลังจากนั้นเขาเริ่มรังแกนางด้วยรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัว กลิ่นซึ่งเคยเป็นกลิ่นหอมอ่อนของดอกปี่อั้น กลับกลายเป็นกลิ่นซากศพคละคลุ้งไปทั่ว นางแน่ใจว่าเขากำลังทดสอบนาง จึงกุมมือกระดูกยกขึ้นวางบนแก้มเย็นเฉียบ

“เทพผู้ถูกสาปให้อยู่ในร่างมาร เทพปีศาจผู้เสียสละเพื่อเหล่าดวงวิญญาณ หากเป็นคราแรกพบกัน ข้าก็คงกลัวอยู่หรอก แต่นี่ข้าพบท่านมาตั้งเท่าไร ข้าไม่กลัวท่านแล้ว ข้าไม่รังเกียจท่านเลย ข้าชอบท่าน นีเทียนต้าเซิน”

ครู่นั้น ไฟกัลป์ในหลุมดวงตาวูบไหว สั่นคลอนดั่งเปลวเทียนต้องลม

ในเมื่อผู้คนส่วนใหญ่ล้วนประหวั่นในความตาย ไม่เว้นแม้กระทั่งยมทูตด้วยกันเอง ยังไม่คุ้นชินกับร่างละสังขารของเทพมรณา แล้วเหตุใดปีศาจน้อยเช่นนางกลับจ้องลึกลงไปในโพรงไฟด้วยแววตาหลงใหล ประหนึ่งว่านางไม่อยากเหินห่างจากอ้อมกอดกระดูกอัปลักษณ์

“ข้าคิดว่าเจ้า... จะพิศวาสคาดคั้น ถามหาเจ้าร่างปลอมนั่น”

“หามิได้เลย ข้าพยายามไล่เขาไป แต่ข้ายังสับสน ข้าสัมผัสได้ว่าเขาคือท่าน” นางลูบใบหน้ากระดูก หลุบตามองเปลวไฟวูบไหวสั่นพลางว่า “ข้ายินดีพิสูจน์ความจริงใจต่อท่าน คืนนี้เราสองจะนั่งชมพฤกษชาติ นอนร่วมเตียง ท่านปรารถนาอยู่ในร่างใด ข้าไม่รังเกียจท่าน...”

“เจ้าบ้าไปแล้ว ปีศาจเสียสติ... เยี่ยงเจ้า...”

สุดจะสรรหาถ้อยคำมาปรามห้าม เทพในร่างกระดูกถูกบังคับให้นอนร่วมเตียงกับนางจนได้ นางชิดแผ่นหลังด้านกำแพงลายเมฆา ดึงเอวสอบเข้าหาเรือนร่างเย้ายั่ว เขาก็คงต้องตามใจนาง

แสงจันทราลอดผ่านบานประตูหน้าต่าง ดวงตาสองคู่จ้องมองกัน ได้ยินเสียงสาวใช้เดินผ่านระเบียงไม้ ซุบซิบนินทาเรื่องนายท่านทั้งสอง

ที่ใดมีเขาย่อมมีนาง กุมมือเดินคู่เคียง เปิดเผยความรักลึกซึ้งต่อกัน แม้เป็นเรื่องต้องห้าม เทพกับปีศาจจะมีสัมพันธ์อันดีต่อกันมิได้เป็นอันขาด

ราตรีนี้เขาและนางนอนร่วมเตียง หนุนหมอนใบเดียวกัน นางไม่ปล่อยเวลาล่วงพ้นไปโดยไร้ค่า ยิ่งเขาคอยแต่จะเร่งเร้านางให้หยุดห้วงนิทรานี้เสีย เขายอมบอกความจริงกับนางว่าไม่อยากทำลายห้วงนิทรานี้เหมือนที่เคยตีนางด้วยเวทแห่งการหลับใหล เพราะนั่นจะทำให้นางบาดเจ็บไปด้วย เขารู้สึกละอายใจที่ปฏิบัติไม่ดีต่อนาง เขาสัญญาว่ามือคู่นี้จะไม่มีวันทำร้ายนางอีก นางกลับไม่สนใจ ลุกขึ้นเปลื้องอาภรณ์สีนิล หลุดหล่นกองบนพื้นเรือน เหลือเพียงเรือนกายเปลือยเปล่า ร่างกระดูกมองตามนางไม่กะพริบตา กระทั่งนางซุกตัวลงนอนในอ้อมแขน

ในที่สุดเขาก็คืนร่างบุรุษเทพในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางสีนิล นางรีบปลดเชือกผูกเอว วางมือบนแผงอกที่ขยับไหวรุนแรงตามเสียงลมหายใจ

“เจ้า... ไยเสกสร้างห้วงนิทราสกปรก เจ้ากำลังคิดอะไร? เจ้าเป็นปีศาจน้อย รุ่นเหลนข้าได้”

“ข้าเป็นปีศาจสาว ข้าบอกท่านนับพันครั้ง ไยท่านไม่เคยจำ คงสมองปลาทองเหมือนข้า”

“เจ้าชักเหิมเกริมใหญ่แล้วถิงถิง ไว้ข้าออกไปเมื่อไร ข้าจะลงโทษเจ้าสถานหนัก ข้าจะขังเจ้าในกรงเหล็ก ให้อดข้าวอดน้ำ อนาคตของเจ้ามืดมนแน่”

“นครมรณาไม่ต่างจากกรงขัง ข้ามีความมืดมิดเป็นสหายมาร่วมแรมปี มีเพียงแสงยมทูตคอยนำทาง การได้พบหน้านีเทียนต้าเซิน เป็นความสุขของข้า”