20 จากลา

ถิงถิงพร่ำพรอดกอดเทพมรณาหลังจากที่เขาไม่ขัดขืนนางอีก ฝ่ามือเย็นเฉียบของนางลูบไล้ผิวกายอุ่น ได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจครืดคราดผ่านใบหูไปไว ๆ เขาปิดตาลงบ่อยครั้งจนนางขมวดคิ้วสงสัย กว่าที่นางจะรับรู้ได้อีกคราจากสัมผัสของมืออุ่นร้อน กำลังลูบผ่านแผ่นหลังบาง

เนื้อกายของนางและเขาแนบชิดสนิทสนม ไอปีศาจห้อมล้อมทั้งสองเรือนกาย นางสารภาพต่อเขาว่านางมีความสุขมากมายเท่าไร

“ความสุขอะไรของเจ้า ร่วมแรมปีในนครมรณา ใต้ต้นไม้วิญญาณ ในเรือนไม้ที่ข้ามานั่งทำงานเคียงข้างเจ้า ข้าเฝ้ามองเจ้า วัน ๆ เจ้าเอาแต่นอนเกียจคร้าน”

“นานขนาดนั้นเชียวหรือ?”

“อื้ม... ตอนข้าไม่อยู่ เจ้าไปเที่ยวเล่น ข้ามเทือกเขาไปก่อกวนยมทูตในหลายเขตแดน เจ้าทักทายพวกเขาทุกรุ่งอรุณ ยมทูตกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณ ไยเจ้ายืนกรานว่ามีความมืดมิดเป็นสหาย?”

ปีศาจน้อยคลี่ยิ้ม กลอกแววตาซุกซน ยามหวนคิดถึงท่านลุงทั้งหลาย

ท่ามกลางราตรีมืดมิดของเมืองมรณา กลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา ไม่ไกลจากตัวนางซึ่งเป็นผีเสื้อตัวน้อยในวงยมทูต

ยมทูตมักปิดวาจา ไม่ใคร่สนทนา นอกเสียจากกับยมทูตด้วยกัน ท่านลุงค่อนข้างรำคาญนางเอามาก ๆ หากเห็นนางเดินไปเดินมาในเรือน พวกเขาจะหายตัวไปในทันที ในขณะที่บางคนยอมให้นางเกาะไหล่อย่างท่านลุงอาวุโสมีร่างเป็นชายชรา เอ็นดูนางเป็นลูกหลาน ทอดสายตามองผีเสื้อน้อยบินไปมาโดยไม่รำคาญใจ

การมีอยู่ของนางเป็นการปลุกเร้าจิตยมทูตให้เริ่มจดจำอดีตชาติได้ พวกเขาเกิดความรู้สึกเศร้าศัลย์อาลัย ใจคะนึงหาผู้คนในโลกอดีต

ท่านลุงเป็นเยี่ยงไร เทพมรณาผู้แสนเย็นชาไม่แตกต่างจากพวกเขา ทั้งสายตาริษยายามนางไปยุ่งวุ่นวายกับท่านลุงรูปงาม วันต่อมาเขาจะย้ายงานท่านลุงจากเขตแดนนั้นไปที่อื่น ให้ไกลนางมากที่สุด ทั้งสายตาอ่อนโยนหยุดอยู่บนใบหน้างาม เสียงหัวเราะเริงร่าของผีเสื้อน้อยพาให้ใจปรารถนาจะพบนาง

“แต่กฎจำต้องเป็นกฎ จะมีผู้รู้เรื่องนครมรณาเช่นเจ้า หลุดรอดออกไปไม่ได้”

“ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นเทพผู้ชอบละเมิดกฎ พวกเขาเอ่ยนามท่านว่าอย่างนั้น นีเทียน...”

นีเทียนต้าเซินเอาปลายนิ้วเคาะหน้าผากนาง ก้มลงจูบริมฝีปากสีชาด

แปลกที่ริมฝีปากนุ่มละมุนมิได้แอบแฝงกลิ่นอายของราคะอย่างปีศาจพึงเป็น เขาขบริมฝีปากบนอย่างอ้อยอิ่ง แล้วขยับลงชิมชมริมฝีปากล่าง

นีเทียนต้าเซินกอดนาง ลากฝ่ามือผ่านหน้าท้องแบนราบ ลูบจับไปทั่วเรือนกายขาวผ่อง ขยับกายแนบชิดทรวงอกงามจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว กระทั่งนางเผยอริมฝีปาก เขาแทรกปลายลิ้นเข้าเกี่ยวพันลิ้นน้อย

ถิงถิงหายใจหอบสั่นราวไม่รู้ว่าจูบคืออะไร มิหนำซ้ำยังเผลอคิดว่าเขาจูบเทพธิดาไหนมาก่อนหรือไม่ นางนึกริษยา โอบรอบคอเขาแนบแน่น

บุรุษเทพยอมมอบจุมพิตหวานตราตรึงซึ่งนางมิบังอาจกล้าใฝ่ฝันถึง แม้ในอีกครู่หนึ่งเขาจูบนางราวจะสูบวิญญาณ เขาจูบนางด้วยอารมณ์แสนโหยหา ราวกับว่าเขาจะไม่ได้พบนางอีกในภพชาตินี้ แม้ว่าเขาไม่คิดปล่อยนางไป เขาจะกักขังนางในกรงเหล็ก ปีศาจผีเสื้อน้อยตัวโปรดของเขา

ความรู้สึกแสนอัศจรรย์บังเกิดในห้วงใจปีศาจ รสชาติขมหวานปะปนอยู่ในโพรงปาก นางผลักกายขึ้นคร่อมทับอาภรณ์หอมดอกปี่อั้น บุรุษเทพมิได้ยอมนาง จับนางให้นอนลงใต้พันธนาการ ประสานมือเข้าหานาง ตรึงฝ่ามือน้อยวาดวางข้างหมอน มืออีกข้างลอดผ่านเอวคอดบาง

จุมพิตเนิ่นนานใต้จันทราสีชาด หาได้รู้ไม่ว่าเนิ่นนานเท่าไร ถิงถิงหยุดลมหายใจหอบสั่นของนางไว้ นางวางพักมือสั่นเทาบนบ่ากว้าง

“ข้า... ไม่ได้สั่งให้ท่านจูบข้า กอดข้า...”

“ปีศาจโอหัง... เจ้ากล้าสั่งข้า?”

นางตัดพ้อเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทว่าเทพผู้นี้ปากอย่างใจอย่าง เขาก้มหน้าลงจูบนางอีก

เรือนกายโล่งเย็นของนางแนบชิดใต้อาภรณ์หลุดล่น นางลูบแผงอกกำยำ นัยน์ตาสีอำพันเอ่อล้นหยาดน้ำตา เขาพิงหน้าผากไว้กับหน้าผากของนาง

ไม่นานนัก เสียงคร่ำครวญของผีเสื้อน้อยดังก้อง นางเสียน้ำตาด้วยความหวาดกลัว... การจากลา นางจะหาสักหนทางหนึ่ง หยุดห้วงเวลานี้ไว้ชั่วกัลป์

‘นีเทียนต้าเซิน!’

เสียงกร้าวดังผ่านห้วงนิทรา สองเทพมรณาบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตเมืองนีเทียนต้าเซิน

นัยน์ตาสีชาดลืมพรึบ เงื้อมมือมัจจุราชสะบัด เปิดช่องแสงเล็ก ๆ กลางเวหา เขาทำมันอย่างระวังโดยไม่ละวางตาจากนาง เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าของห้วงนิทราไม่บาดเจ็บซึ่งนางก็ดูสบายดี แถมมีสีหน้างุนงงเสียอีก

“ไม่มีเวลาแล้วเจ้าปีศาจน้อย สองเทพนั่นกำลังมาเอาเรื่องข้า เจ้านอนสักงีบเถิด” สิ้นคำ ลมหายใจมัจจุราชเป่าผ่านริมฝีปาก นางเผลอสูดดมมันหลังผ่อนหายใจแรงเพราะพิษจูบ ปิดตาลงหลับใหลในนิทรา