18 บุรุษในใจ

นัยน์ตาเยียบเย็นสีชาดไม่ไหวติง แม้ปีศาจสาวจะพลิกฝ่ามือดึงเทพมรณาให้มานั่งจิบชาในฝั่งตรงกันข้าม บังคับเขาไปเสียทุกอย่างดั่งใจนาง เสกถ้วยชาและขนมหน้าตาน่ารับประทาน แป้งปั้นเป็นรูปดอกไม้ รูปภูตแมลงผีเสื้อ เต่าทอง วางเรียงรายในจานดินเผาบนโต๊ะเตี้ย ๆ

เมื่อตรึกตรองดูแล้วนีเทียนต้าเซินใช้พลังมากมหาศาลในการผนึกตำราสีชาด มันเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ตามคำตักเตือนของยมทูตอาวุโส ตอนนี้เขาไม่น่ามีพลังมากพอทำลายห้วงนิทราผีเสื้อ

ใช่แล้วล่ะ... นอกเสียจากผนึกตำราไม่ได้ ร่างปลอมมาพบนางอย่างลับ ๆ ชั่วพริบตาเดียวก็หายไป กระจกเวทแปดเหลี่ยมนี้นางได้มาจากเขา เรียกของวิเศษมาให้นางเหมือนกระบี่ปีศาจเพียงนางเอ่ยขอ

“ข้าเดาว่าท่านกำลังใช้ความคิด ไม่รู้ว่าในนิทราผีเสื้อสามารถทำงานของท่านได้หรือไม่?”

“...”

นีเทียนต้าเซินนั่งนิ่งขรึม มองนางรินชาอย่างกุลสตรี

ก่อนหน้านี้นางเปลี่ยนอาภรณ์เทพมรณาเป็นสีฟ้าคราม สีเขียวมรกต ปักปิ่นงดงามอย่างคุณชายในเมืองมนุษย์ เป็นสีขาวอย่างบุรุษเทพในเทวโลก เป็นสีนิลสนิทมีกรงเล็บปีศาจประหนึ่งจอมมาร นางเรียกเขาท่านจอมมารแล้วหัวเราะ นางเล่นสนุกกับการเปลี่ยนอาภรณ์ของเขาไปมาจนพลังหยินลอยละล่องเต็มพื้นเรือน

“ขออภัยเถิด เทพอาวุโสเยี่ยงท่าน คงง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ”

“ทำไม่ได้ ข้าเคยบอกเจ้าว่าข้าจะต้องทำงานในนครมรณา เจ้าสมองปลาทอง”

“ท่านอย่ามาเรียกข้าอย่างนั้นนะ”

“เจ้าจะทำไม?” เอ่ยพลางยกยิ้มมุมปาก เขาท้าทายนางที่ปัดมือเพียงครั้ง ถ้วยชาหายไปจากมือหนา ไม่ทันได้ชิมรสชาติชากลิ่นหอมสะอาด

ถิงถิงท่าทางโกรธขึ้งบึ้งตึง รอยย่นหว่างกลางคิ้วบนใบหน้าปีศาจปรากฏขึ้น

เมื่อวานนี้นางสั่งให้เขานั่งนิ่งมองนาง ซุกซบพิงศีรษะบนอกกว้าง บุรุษผู้ถูกล่วงล้ำอาณาเขตมิได้ขัดขืน เขาอ่อนคล้อยไปตามนาง จนย่างเข้ายามโหย่ว[1] วันนี้นางยังคงทำเรื่องเดิม ปีกสีม่วงอร่ามเปิดเผยขึ้นและหายไป นางอิงแอบในอ้อมแขนเทพมรณา สองมือสวมกอดรอบเอวสอบ

ดวงตาสองคู่เฝ้ามองทิวากรลูกสีส้มกลมในท้องนภากว้างใหญ่คล้อยลับ

“เจ้าอย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ข้าทำลายนิมิตเจ้าได้ในพริบตา เลิกยั่วยวนข้าเสียที ถิงถิง”

“ไม่ใช่นิมิต เป็นห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าบอกท่านแล้ว ท่านต้องเชื่อฟังข้าบ้าง”

“ข้าไม่เห็นว่านิมิตหรือนิทราจะแตกต่างไปกว่ากันสักเท่าไร ทั้งหมดคือภาพลวงตา”

“เช่นนั้นอาจารย์ท่านคงสั่งสอนศิษย์มาผิด ๆ เรื่องปีศาจ...” นางเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาดคล้ายบันดาลโทสะหากใครเอ่ยถึงท่านอาจารย์ นางคลี่ยิ้มจองหอง “ข้าจะบอกท่านให้ ปีศาจอสูรสร้างนิมิตขึ้นเพราะจิตใจฟุ้งซ่าน หมกมุ่นในราคะตัณหา โลกนิมิตครอบคลุมสถานที่ใดที่หนึ่งแตกต่างจากนิทรา การสร้างอาณาเขตนั้นยากยิ่งกว่า โลกนิทรากว้างใหญ่ไพศาล สุดล้ำลึกเกินจินตนาการ หากไม่มีกระจกแปดเหลี่ยมนี่ ปีศาจอ่อนหัดเช่นข้ามิอาจสร้างห้วงนิทราผีเสื้อได้ แต่ถ้าเป็นท่านปู่ของข้าละก็ไม่แน่”

“อื้ม... ท่านลุงส่งรายงานว่าหลี่หวังหยางเก่งฉกาจ เป็นปีศาจราตรีที่แข็งแกร่งที่สุด หนึ่งในสามของภพภูมิราตรี หนึ่งในใต้หล้าเมืองบุปผา แม้อายุขัยของท่านปู่เจ้า...” ปลายเสียงหัวเราะเย้ยหยัน พลันยกมือขึ้นโอบบ่านาง ตบเบา ๆ “รุ่นเหลนข้ากระมัง”

“ท่านปู่ข้าอายุขัยห้าหมื่นปี ใช่ปีศาจอ่อนหัดเสียเมื่อไร ท่านปู่ทำลายเวทแห่งการลืมเลือนของท่านได้ในราตรีแรก”

ถิงถิงเยินยอท่านปู่ของนางอย่างภาคภูมิ นีเทียนต้าเซินก็หลุดปากบอกนางเรื่องท่านอาจารย์แห่งนครมรณา นางและเขาได้ใช้เวลาหารือปรับทุกข์ร่วมกัน นางอิ่มเอมใจเมื่อเขายอมเปิดใจให้นาง ซุกหน้าอิงแอบในอ้อมแขนอุ่น

“ข้ามีความลับจะบอกท่าน”

“เรื่องอะไรหรือ?” เขาเลิกคิ้วถาม ลูบศีรษะน้อยเบา ๆ อย่างเอ็นดู ไม่รู้ด้วยเหตุใด ดวงตาของเขาติดตรึงอยู่กับแก้มแดงซ่าน กระทั่งนางเงยหน้าขึ้น

“เวทลืมเลือนของท่านใช้กับข้าไม่ได้ผล ข้ามิอาจลืมเลือนบุรุษในใจข้า”

“เจ้าพูดเรื่องตลกอะไร ข้าเนี่ยนะเป็นบุรุษในใจเจ้า?”

ประกายตาสีอำพันสั่นไหว เฉกเช่นนัยน์ตาสีชาดซึ่งสั่นคลอนเพราะคำพูดจริงใจของนาง

“ข้าชอบท่าน”

“อื้ม... เจ้าชอบข้างั้นหรือ แล้วพี่สาวของเจ้าล่ะ เวทยมทูตใช้ได้ผลหรือไม่?”

“พี่รองพี่ใหญ่บำเพ็ญตบะปีศาจจนแข็งแกร่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่จะรู้จักความรักชอบ เวทลบเลือนจากเทพหรือจากยมทูตย่อมใช้ได้ผลกับพวกนาง ต่างจากตัวข้า เป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลเหมยเตี๋ย ท่านแม่บอกข้าว่าการมีคู่ครองของผีเสื้อเสมือนเผ่าพันธุ์เงือก อสูรทะเล ห้ามไม่ให้ข้ามีความรัก ข้าชอบใครไม่ได้ทั้งนั้น ข้าจะต้องเห็นแก่ตัว...”

นีเทียนต้าเซินหัวเราะ “เจ้าโกหกข้าแล้วล่ะถิงถิง ตอนข้าใช้ดวงตาพิพากษามองเจ้า ข้าเห็นพวกปีศาจผีเสื้อ เจ้าชู้หลายใจ”

ไหนจะเขาเองเห็นนางมองบุรุษจิ้งจอกรูปงาม น้ำลายสอเต็มปากเหมือนพี่สาวทั้งสอง น่ารังเกียจนัก! เขาไม่ลืมหรอกว่าทำเรื่องอะไรกับนางบ้างในห้วงนิทรา ขณะทวนความจำนาง

“วันแรกเจ้าพาข้าไปเดินเที่ยวตลาดในเมืองปีศาจ มีพ่อค้าแม่ค้าหน้าตาประหลาด ตะกละเหมือนหมู เมื่อวานเจ้าชักชวนข้าไปวิวาทกับบุรุษจิ้งจอก เพราะเจ้าเผลอไปจับหางปุกปุยนั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าพาข้าไปเที่ยวโรงเตี๊ยมในเมือง… ข้าไม่…”

------

[1] 酉 17.00 – 18.59 น.