7

​“ไม่ต้องมองกล้องครับ โอเค”

ช่างภาพตะโกนบอกเธอ ขณะที่กานพลูมองไปยังวิวทะเลตามที่เขาบอก เธอยิ้มแบบเขินๆ เล็กน้อย เมื่อได้ยินเขาชมว่าภาพสวยมาก แล้วหมอหนุ่มก็รีบกดชัตเตอร์เมื่อเห็นรอยยิ้มแสนน่ารักนั่น

​“มาดูรูปสิ ว่าชอบไหม นานๆ พี่จะมีนางแบบที ปรกติไม่ค่อยถ่ายแบบคนเท่าไหร่ พี่กลัวว่ารูปจะไม่ถูกใจเพราะพี่ชอบถ่ายนางแบบเผลอๆ แบบธรรมชาติ”

​กานพลูรับกล้องจากเขาแล้วมากดดูภาพของตนเองที่ปรากฏบนหน้าจอของกล้องถ่ายมิลเลอร์เลนส์ โอ...เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะสวยมากขนาดนี้มาก่อน จนเห็นภาพตัวเองผ่านฝีมือการถ่ายภาพของเขา

​“โอ...สวยจัง นี่พูลทำหน้าแบบนี้ แล้ว...ดูได้ด้วยแหะ รูปนี้น่ารักจังเลย พูลชอบจังเลยค่ะ”

เสียงชมดังไม่ขาดปาก เมื่อหล่อนไล่ดูแต่ล่ะภาพที่เขาถ่าย ฟังจากน้ำเสียง สายตาที่เป็นประกาย บอกว่าเธอนั้นชอบเอาจริงๆ คนที่เคยถ่ายรูปให้ผู้หญิง แล้วโดนบ่นว่าถ่ายให้หล่อนไม่สวย หนนี้มีความมั่นใจมากขึ้นมาอีกเยอะ เขาถึงกับยิ้มกว้าง ถามว่าหล่อนชอบรูปไหนเป็นพิเศษ เขาอยากให้หล่อนเลือก แต่กานพลูก็เลือกไม่ได้ แม้กระทั่งรูปที่เธอหันหลังให้กล้อง เห็นเสี้ยวหน้าเล็กน้อย เธอก็ยังชอบ

​เห็นท่าทาง ความลังเลของเธอ อาตม์ก็หัวเราะ เขาเสิร์ธหาร้านอัดรูปที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น แล้วพาเธอเข้าไปในร้าน

​“อัดรูปให้หน่อยครับ”

​“ได้ครับ เอารูปไหนบ้างครับลูกค้า จะอัดจากไฟล์หรืออัดจากไลน์ครับ”

​“อัดจากไฟล์กล้องนี้ครับ”

อาตม์ยื่นกล้องที่สะพายคล้องคออยู่ส่งให้กับเจ้าของร้าน ที่ดูใจดีและยิ้มแย้ม

​“พูลมานี่สิ”

เขาล้วงเอาโทรศัพท์มือถือของตนเองออกมา เปิดกล้องหน้าแล้วโอบเธอเข้ามาใกล้ กานพลูตกใจเล็กน้อย กับความสนิทสนมแบบนั้น แล้วไม่คิดว่าเขาจะอยากเก็บรูปเธอไว้ในโทรศัพท์ของเขา

​“ยิ้มหน่อยสิครับ พี่ชอบรอยยิ้มของพูลนะ”

เขากระซิบ กานพลูจึงยิ้มให้กล้อง เขาถ่ายรูปคู่ระหว่างเธอและเขาไปสามรูป และบอกให้เจ้าของร้านใช้กล้องของเขาถ่ายรูปคู่ให้เธอกับเขาอีกหนึ่งรูป และอัดให้ด้วย

​“เป็นที่ระลึก ว่าพี่มีนางแบบที่ชอบรูปที่พี่ถ่าย หึๆ ปรกติพี่โดนว่าตลอดเลยแหะ”

เขาว่า กานพลูย่นจมูกนิดๆ พลางเอ่ยตามที่ตนคิด

​“เอ...เค้าแกล้งว่าหรือเปล่าคะ หนูว่าคุณถ่ายรูปสวยมากจริงๆ ขนาดหนูหันหลัง...หนูยังชอบหลังตัวเองจากรูปที่คุณถ่ายเลย”

​“หึๆ พี่มีนางแบบจริงจังพูลเป็นคนที่สองมั้ง...แต่เป็นคนแรกที่ชอบรูปที่พี่ถ่าย”

กานพลูมองเขาตาแป๋ว ไม่ได้ถามว่านางแบบคนแรกของเขาคือใคร เธอไม่อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของเขา เธอไม่ได้เอ่ยชมเขาเพื่อเอาใจ แต่เธอชอบรูปทุกรูปที่เขาถ่ายให้จริงๆ แสงเงามันดูอบอุ่น รูปของเธอดูสวยละมุนตา เหมือนเขาดึงเอาส่วนที่เธอไม่เคยเห็นในตัวเองออกมา บางมุมกานพลูไม่คิดว่าตนเองจะสวย จนเขาถ่ายทอดมันออกมานั่นแหละ ทำให้เธอชอบมาก 

​“ขอบคุณมากๆ นะคะ”

เธอพนมมือไหว้เขา แล้วยิ้มกว้างให้ เป็นรอยยิ้มแรกที่เธอมอบให้เขาแบบมีความสุข มันทำให้คนมองถึงกับตาพร่าด้วยความสวยสดใสนั่น

​“พี่ก็ขอบคุณพูลเหมือนกันนะครับ สำหรับเรื่องดีๆ ในวันนี้”

เขาเอื้อมมือลูบศีรษะเธอ ทำให้กานพลูรู้สึกอบอุ่นวาบเข้าไปในหัวใจ ไม่เคยมีใครทำอ่อนโยนแบบนี้กับเธอมาก่อน สาวน้อยขาดพ่อ...สิ่งที่เขาทำกับเธอทำให้เธอรู้สึกว่าเธอช่างตัวเล็ก บอบบาง แล้วเขาเหมือนกำแพงหนา ที่ให้ความปกป้องเธอได้ เธอแทบละลายกับมืออุ่นๆ ที่ลูบลงมาแบบนี้

​“ไปหาข้าวกินกันดีกว่า ระหว่างรอรูป”

เขาว่า แล้วจูงมือเธอเดิน มองหาร้านอาหารไปพลาง ถามว่าเธอชอบกินอะไรแบบไหน กานพลูชวนเขาเข้าร้านตามสั่งแบบง่ายๆ เพราะเธอเกรงว่าเขาจะต้องจ่ายมาก เมืองท่องเที่ยวแบบนี้ ในร้านอาหารย่อมมีราคาแพง เธอกินอะไรก็ได้พออิ่มท้อง ไม่ได้อยากได้อะไรพิเศษ เมื่อเขาจะชวนเธอเข้าร้านอาหารแทนร้านที่เธอบอกเลือก กานพลูก็บอกเขาไปตามใจคิด

​“หนูกินอะไรก็ได้ค่ะ ไม่ต้องร้านอาหารหรอกค่ะ คุณหมดเงินกับหนูมามากแล้ว หนูเกรงใจ”

คำพูดนั้นทำให้อาตม์มองเธอเปลี่ยนไป...เด็กคนนี้มีอะไรให้เขาประหลาดใจ และอุ่นหัวใจมากมายจริงๆ

​เขานึกชอบของขวัญของเพื่อนรักขึ้นมาเสียแล้ว

​อาตม์ตกลงเข้าร้านนั้นตามเธอบอก แถมกานพลูยังอาสาเลี้ยงเขาเสียด้วย เขาเกือบจะกระเซ้าว่าบริการหลังการขายหรือเปล่า แต่เกรงว่าจะไม่เหมาะถ้าพูดแบบนั้นออกไป มันจะทำลายบรรยากาศระหว่างกันเสียเปล่าๆ จริงๆ แล้วคนจ่ายค่าตัวเธอ ไม่ใช่เขาด้วยสิ มันคือหมอปรีดิ์เพื่อนรักของเขาต่างหาก

​“มื้อนี้พูลเลี้ยงพี่แล้ว มื้อเย็นพี่ขอเลี้ยงบ้างนะ ขอเลือกร้านบ้าง ห้ามปฏิเสธนะครับ”

พอฟังประโยคนี้ของเขา จู่ๆ คนที่นั่งตรงกันข้ามกับเขาก็หน้าแดงเรื่อ ใจเธอคิดเตลิดไปถึงหลังมื้ออาหารแล้ว ถึงงานที่เธอจะต้องเริ่มทำ...

​“ค่ะ”

​“ทำไมหน้าแดงๆ” เขาเลิกคิ้ว

“ร้อนหรือครับ”

​“ค่ะ”

กานพลูหัวเราะแล้วยิ้มแหย กับเขา...คงไม่เลวร้าย อาจจะเป็นประสบการณ์ที่ดีมากก็เป็นได้ 

​เขายอมให้เธอจ่ายเงินค่าอาหาร กานพลูรู้สึกดีที่ไม่ได้เอาเปรียบเขามากเกินไปนัก ถึงเธอจะจน ถึงจะหมดหนทางจนต้องมาทำงานอะไรแบบนี้ แต่กานพลูก็มีศักดิ์ศรีของตนเอง ถ้าเธอเป็นฝ่ายให้เขาออกทุกสิ่ง เธอคงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก เพราะเธอไม่ชอบเอาเปรียบใคร แค่ค่าตัวเธอที่ได้มันก็มากพอแล้วสำหรับความจำเป็นของเธอ

​ค่าตัว...

​เธอยิ้มเศร้าๆ ให้กับตนเอง

​เอาเถอะ...เธอจะทำงานแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว เพื่อแม่ของเธอ ที่ให้ชีวิตเธอมา เธอจำยอมเป็นสินค้ามีชีวิต

​ลูกค้าของเธอรายแรกและรายเดียว เขาก็ช่างน่ารักเหลือเกิน เธอหลุบตามองมือที่ยังจับกันเมื่อชายหนุ่มพาเธอข้ามถนน เพื่อไปยังร้านอัดรูป

​‘กฎของการเป็นไซด์ไลน์ กฎเหล็กข้อเดียวนะยัยพูล ห้ามหลงรักลูกค้าแบบจริงจัง’

​เธอต้องระวังใจตัวเองสินะ กานพลู

​เธอบอกตัวเอง...ย้ำๆ กับหัวใจแบบนั้น