ตอนที่ 2 ได้ไหม...เพียงแค่หันมามอง

และแล้ววันหยุดยาวที่หลายๆ คนรอคอยก็วนเวียนมาถึง ลลิลไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับวันหยุดเหล่านี้มากนัก เพราะเธอไม่มีสถานที่ที่จะต้องไป ทุกๆ วันเลยมีความสำคัญเท่ากันหมดสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอ วันนี้เธอเลยไม่ได้ตื่นเต้นกับการมาทำงานก่อนวันหยุดยาวเหมือนคนอื่นๆ

"ลิลแน่ใจเหรอว่าไม่ไปกับพี่"

"แน่ใจค่ะ ที่บริษัทก็มีคนมาทำโอทีตั้งหลายคน"

"ถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่นะ"

"ค่ะ พี่บัว"

หลังเลิกงานลลิลขับรถมาจอดตรงบริเวณอาคารผู้โดยสารที่สถานีขนส่ง เธอมาส่งบัวทิพย์ เพื่อเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เพราะบัวทิพย์ไม่ชอบขับรถในวันหยุดยาวแบบนี้ เธอบอกว่ารถเยอะ เพราะคนเดินทางกลับบ้าน กลัวจะเกิดอุบัติเหตุ เธอเลยเลือกที่จะนั่งรถโดยสาร อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่ารถส่วนตัว

หลังจากส่งบัวทิพย์ขึ้นรถโดยสารแล้ว ลลิลจึงขับรถมุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้า เพื่อซื้อของใช้เข้าบ้านของเธอ บ้านหลังที่เธออาศัยอยู่เป็นบ้านของลุงที่ซื้อทิ้งไว้ เขาอนุญาตให้ลลิลมาอยู่ เพราะความเอ็นดู ลลิลเลยถือโอกาสดูแลบ้านหลังนี้เพื่อตอบแทนคุณลุงของเธอ

ลลิลเข็นรถเข็นเดินเข้าไปยังแผนกของสด เลือกซื้อเนื้อหมูและเนื้อไก่เพื่อใช้ทำเป็นอาหารเช้าก่อนออกมาทำงาน หลังจากได้ของที่ต้องการครบแล้ว ในขณะที่กำลังจะเดินไปจ่ายเงิน เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอลืมหยิบยาสีฟัน เธอจึงฝากรถเข็นไว้กับพนักงานที่เคาเตอร์คิดเงิน แล้ววิ่งไปยังชั้นที่วางยาสีฟัน

"โอ้ย อะไรกันอีกเนี่ย"

เพราะความไม่ทันระวัง จังหวะที่เธอเลี้ยวตรงหัวมุมแผนก เธอก็ชนเข้ากับลูกค้าผู้หญิงอีกคน ลลิลจึงรีบลุกขึ้นเพื่อไปช่วยพยุงเธอคนนั้น แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ช่วย ก็มีผู้ชายคนนึงเข้าไปช่วยพยุงหล่อนเสียก่อน

"ที่รักเป็นไงบ้างครับ"

เพราะคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้ ลลิลพยายามก้มมองหญิงสาวคนดังกล่าว จนหล่อนนั้นเงยหน้ามา พอสบตากัน ใช่เลย หล่อนคือสโรชาแฟนสาวของประธานบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แต่ผู้ชายคนที่ยืนข้างๆ ไม่ใช่ท่านประธานของเธอ

"นี่เธออีกแล้วเหรอ จะจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน"

"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวัง ขอโทษจริงๆ นะคะ"

ลลิลพยายามยกมือไหว้ เพราะเธอเป็นฝ่ายผิดจริงๆ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมาหันมามองทั้งสามคนด้วยความแปลกใจ

"นี่มันห้างนะครับคุณ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมาวิ่งเล่นตามอำเภอใจ ถ้าแฟนของผมมีอันตรายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ"

'แฟน เหรอแล้วคุณนนท์ล่ะ' ลลิลได้แต่คิดในใจ

"ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ยังไงเธอก็ขอโทษแล้ว เราไปกันเถอะค่ะ"

ด้านสโรชาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลลิลบังเอิญมารู้ความลับของหล่อน หล่อนจึงพยายามดึงแฟนหนุ่มที่กำลังจะโวยวายใส่ลลิลอีกครั้งออกไป...

หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วลลิลก็เดินทางกลับบ้านทันที

รถเก๋งขนาดเล็กเลี้ยวเข้าไปจอดในโรงรถของบ้าน ลลิลจึงขนของที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าลงจากรถแล้วนำเข้าไปเก็บภายในบ้าน ก่อนเธอจะทำอาหารง่ายๆ สำหรับกินคนเดียว เพราะวันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน

เมื่อกินข้าวเสร็จลลิลก็จัดการเก็บจานไปล้างก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำ

เหตุการณ์วันนี้เมื่อตอนเย็นยังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอจะทำยังไงดี มันชัดเจนอยู่แล้วว่าชานนท์โดนสโรชาสวมเขา จะบอกเขามั้ย แล้วถ้าบอกไปแล้วเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่า ไม่มีทางหรอก ชานนท์ต้องไม่เชื่อเธอแน่ๆ

ลลิลสลัดความคิดทั้งหมดออกไป แล้วเธอก็ทิ้งตัวลงนอน รูดโทรศัพท์ไปไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์ก็ร่วงหล่นจากมือของเธอ เพราะเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

เช้าวันหยุดที่แสนสดใสของใครหลายๆ คน แต่ไม่ใช่ของลลิล เพราะวันนี้เธอต้องเดินทางไปที่บริษัทเพื่อทำโอที เธอตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารสำหรับนำไปกินที่บริษัท ทุกครั้งที่เธอทำโอที เธอก็จะคดข้าวห่อไปด้วยทุกครั้ง เพราะเธอไม่อยากออกไปกินข้าวคนเดียว แต่หากวันไหนที่มีบัวทิพย์ไปด้วย เธอก็จะออกไปกินที่ร้านกับบัวทิพย์เสมอ

"หนูลิล มาแต่เช้าเชียวนะ"

"สวัสดีค่ะคุณลุง"

ลุงยามวัยห้าสิบปีที่อยู่หน้าบริษัทเอ่ยทักทายลลิลแต่เช้า ทั้งบริษัทลลิลน่าจะเป็นคนที่ทำโอทีมากที่สุดแล้ว ลุงยามเลยไม่สงสัยว่าทำไมวันหยุดแบบนี้ลลิลถึงมาทำงาน

"หนูซื้อน้ำเต้าหู้มาฝากค่ะ เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้นะคะ"

"ขอบใจมากนะ"

ลลิลก็เป็นแบบนี้เสมอ เธอมักใส่ใจคนอื่นกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทำให้คนทั้งบริษัทรักไคร่เอ็นดูเธอมาตลอด

ลลิลเดินกลับมาพร้อมน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ที่เธอแวะซื้อตรงปากซอยก่อนถึงบ้านเธอแต่แล้วในขณะที่เธอเดินผ่านประตูทางเข้า เธอก็เหลือบไปเห็นรถสปอร์ตคันหรูขับมาด้วยความเร็ว แต่เธอก็หลบไม่ทันแล้ว

"กรี๊ดดดด โอ๊ยยยย"

ปรี๊นนนน เอี๊ยดดด

เสียงเบรครถกะทันหัน ทำให้ลลิลตกใจจนล้มลงไป พร้อมกับถุงน้ำเต้าหู้ที่ตกแตกไปต่อหน้าต่อตาของเธอ

"อยากตายหรือไง เช้าๆ ถึงได้มายืนขวางทางเข้าอยู่อย่างนี้"

เจ้าของรถสปอร์ตคันหรู เขาทำเพียงแค่ลงกระเพื่อที่จะต่อว่าลลิล ไม่มีเลยความคิดที่เขาอยากจะลงมาช่วยเธอ หรือแม่แต่จะหันไปมอง

"ขอโทษค่ะ"

ลลิลที่ไม่อยากมีปัญหา ยอมที่จะกล่าวคำขอโทษออกไป ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เจ้าของรถคันหรูจึงปิดกระจกแล้วขับรถเข้าไปโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บมั้ย ลลิลได้แต่มองตามไป นี่เธอตกหลุมรักคนใจร้ายแบบนี้ไปได้ยังไงกัน

"เป็นยังไงบ้างหนูลิลลุกไหวมั้ย"

เมื่อเจ้าของบริษัทอย่างชานนท์ขับรถเข้าไปจนลับตาคุณลุงก็รีบวิ่งมาช่วยพยุงลลิลทันที

"ไหวค่ะ แต่น้ำเต้าหู้มันแตกหมดแล้วอ่ะ หนูอุตส่าห์ซื้อมาฝากลุง"

"ยังจะห่วงน้ำเต้าหู้อีก เจ้าตัวกะเปี๊ยกเนี่ย ไหนดูสิ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ลุงยามเที่ยวสอดส่องตามแขนตามขา ปรากฏว่ามีแผลอยู่ตรงฝ่ามือเล็กน้อย ส่วนตรงอื่นแค่ฟกช้ำ

"ไปทำแผลก่อน เดี๋ยวมันจะอักเสบเอา ส่วนแผลฟกช้ำก็หายาทาซะ คนนี้คงจะระบม"

"รับทราบครับ"

ลลิลที่ทำท่าทางเหมือนพวกทหารตำรวจเวลารับคำสั่งจากเจ้านาย ทำให้ลุงยามยิ้มออกมาทันที

"ลุงรอหนูตรงนี้แปบนะ เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำเต้าหู้มาให้ ดีที่หนูซื้อมาสองชุด"

"หนูเก็บไว้กินเถอะ"

"หนูกินข้าวมาจากบ้านแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูไปเอามาก่อนนะ อย่าปฏิเสธหนู"

เมื่อเห็นลลิล ทำให้ลุงยามนึกถึงหลานตัวเล็กๆ ที่บ้านที่ชอบคุยเจื้อยแจ้ว วิ่งดุกดิ๊กไม่หยุด

ทุกการกระทำของเด็กสาวและลุงแก่ๆที่อยู่หน้าบริษัท ต่างก็ตกอยู่ในสายตาของคนที่เพิ่งผ่านเข้าไปได้ไม่นาน

"เจ็บขนาดนั้น ยังร่าเริงได้อีกอย่างนั้นเหรอ"

ชานนท์หลังจากที่ลงรถแล้ว เขากำลังจะเดินเข้าบริษัท เขาก็หันไปเห็นเด็กผู้หญิงที่เขาเกือบทับด้วยรถตายเมื่อกี้ นั่งคุยหยอกล้อกับยามหน้าบริษัท เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็น แต่ทำไมถึงดูสนิทกันขนาดนั้น เขาให้ความสนใจแค่แป๊บเดียวก็ถือกระเป๋าเอกสารเดินเข้าไปยังห้องทำงาน

จริงๆ แล้ววันนี้เป็นวันหยุด แต่เนื่องจากชานนท์มีงานค้างที่ต้องเคลียร์ วันนี้เขาเลยเลือกที่จะเข้ามาจัดการให้เสร็จ พรุ่งนี้เขาจะได้หยุดพักผ่อน หรืออาจจะพาแฟนสาวไปเที่ยว

ชานนท์และสโรชาทั้งสองคบกันมาเกือบจะสี่ปีแล้ว จากการเจอกันโดยบังเอิญที่ร้านอาหาร ทั้งคู่ก็เหมือนคู่รักทั่วไป ที่ทะเลาะกันบ้าง งอนกันบ้าง แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เลิกกัน ทุกครั้งที่ทะเลาะก็มักจะเป็นความงี่เง่าของสโรชา ที่เป็นคนเอาแต่ใจ แต่ชานนท์ก็มักจะตามใจเธออยู่เสมอ

สโรชาเป็นหญิงสาวที่จัดว่าสวยมากคนนึง เพราะความสวยของเธอนี่เองที่ทำให้ชานนท์หลงไหลและคอยเอาใจไม่ขาด ไม่ว่าอยากได้อะไรก็จะหาให้...