ได้ไหมถ้าฉันจะบอกว่ารักเธอ

ได้ไหมถ้าฉันจะบอกว่ารักเธอ

last update最終更新日 : 2025-10-14
作家:  dexnarak完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
42チャプター
3.0Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

บุคคลที่สาม

รักทรมาน

อีโรติก

เจ้านาย

แม่เลี้ยงเดี่ยว

CEO

เข้าใจผิด

การให้อภัย

ตั้งครรภ์

เรื่องราวความรักของหญิงสาวที่แอบชอบเจ้านายมานานนับปี เธออยู่ในที่ของเธอ ไม่เคยแสดงตัวให้เขารู้ แต่แล้ววันหนึ่งเหตการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นสาเหตุให้เจ้านายของเธอเลิกรากับคนรัก เขาโกรธเธอมาก จนจับเธอมาย่ำยีทั้งกายและใจ หลังจากนั้นเธอก็หายไป 4 ปีต่อมาเธอกลับมาพร้อมลูกน้อย เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่มีหรือที่เขาจะยอม เพราะเขาก็ทำทุกอย่างเช่นกันเพื่อให้เธอกลับมารักเขาอีกครั้ง

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ได้ไหม...แค่ได้เห็นเขาในทุก ๆ วัน

「神谷さん、検査の結果ですが……ステージ4のすい臓がんです。治療を中止すれば、余命はおそらく一ヶ月もありません。本当に、治療を受けないおつもりですか? ご主人の了承は……?」

「はい、大丈夫です。彼も……きっと、納得してくれます」

電話を切ったあと、私はしんと静まり返った部屋をぐるりと見渡した。胸の奥が、ひりつくように痛んだ。

ただの胃痛だと思っていた。昔からの持病の悪化だと――まさか、がんだったなんて。

小さくため息をついて、リビングのテーブルに置かれた写真立てに目をやる。

写真の中で、十八歳の神谷蓮(かみやれん)がこちらをまっすぐに見つめていた。

あの日のことは、今でも鮮明に覚えている。雪の降る帰り道、髪に舞い降りた白い結晶を見つけた彼が、冗談めかして言ったのだ。

「これって、いわゆる『共に白髪の生えるまで』ってやつかな?」

胸が締めつけられるような、かつての幸福の記憶。私と蓮は幼なじみで、十八のときに恋人同士になった。大学を卒業してからは、狭いボロアパートで彼と二人、夢を追いながら苦労の日々を過ごした。

やがて彼の会社は軌道に乗り、私は新しいマンションと車を手に入れた。私はオシャレが好きで、ブランドの新作は毎シーズン届けられた。旅行が好きな私のために、彼は忙しい合間を縫って、よく遠出にも付き合ってくれた。誕生日も記念日も、彼からのサプライズは欠かさなかった。

私が不妊症だとわかったときも、彼は一言も責めることなく、「全部俺のせいだ」と言った。誰もが口をそろえて言っていた。――神谷蓮は、私のことを溺愛しているって。

でも、その彼が、結婚七年目にして――秘書の女と、外にもう一つの家を作った。

彼はその女、望月寧々(もちづきねね)に豪華な一軒家を買い与え、「愛の巣」だなんて言っていたらしい。

毎晩まっすぐ帰ってきた人が、ある日を境に夜帰らなくなり。望月への態度はどんどん甘くなり、私への態度は冷え切っていった。私を見るたび、彼はまるで嫌悪するかのように眉をひそめた。

考えたくもなくて、床に落ちたガラスの破片を拾い始めた。数日前、蓮との口論の末に割ってしまった花瓶の残骸だった。

あの日は結婚記念日だった。私は彼の好物を用意して、家で待っていた。「今日は早く帰る」と言っていたのに、帰ってきたのは午前二時。

――また、彼女と一緒にいたのだろう。

私たちは激しく言い争い、そのとき蓮は、私の心を完全に壊す一言を吐いた。

「芽衣(めい)、俺には子どもが必要なんだ」

それ以上聞きたくなくて、私は家を飛び出した。彼は追ってこなかった。

それから一週間、私は昔の実家に身を寄せていた。そして、ひどい胃痛で病院に行き、現実を突きつけられた。

久しぶりに戻ったこの家は、埃っぽいままだ。蓮もこの一週間、一度も帰ってきていないのだろう。

かがんで破片を拾っていたとき、検査結果の紙がポケットから落ちた。私は手を止めて、それを見つめた。

……彼に伝えるべきだろうか。私が死ぬってことを、彼が知ったら、悲しむだろうか。

自然と目元が熱くなり、それに自分で苦笑する。

――今の彼なら、「ざまあみろ」とでも言うかもしれない。

気を取り直して片付けを続けていたそのとき、不意に部屋の明かりがついた。

眩しさに目を細めながら玄関を見ると、そこには蓮が立っていた。白いワイシャツの襟元には、赤い口紅の跡。

私の顔を見て、彼は軽く眉を上げた。

「もう拗ねるのは終わったか?」

私は答えず、検査結果の紙をそっとポケットに押し戻す。思いがけず彼が帰ってきたせいで動揺していた私は、手を切ってしまった。

慌ててキッチンに走り、水道の蛇口をひねる。

「新手の演技?自傷?ほんと、甘やかされて育ったんだな、お前は!」

もう何も期待していないはずなのに、その言葉が胸に突き刺さる。

――昔の彼なら、こんな口調で私に話すことはなかった。

私が不安になれば、どんなに喧嘩をしても優しく抱きしめてくれた。家出をしても、すぐに探し出して「怒る暇もない」と笑っていた。

「俺はお前を甘やかしたいんだ。だから一生、俺から離れられないようにしてやる」

そう言っていた彼は、もうどこにもいない。

水を止め、薬箱を出して自分で手当てをしていると、蓮が少しだけ声のトーンを和らげた。

「芽衣、もういいだろ。あいつとはただの遊びだ」

「業界の連中も皆そうだよ、家はちゃんと守ってる」

「妊娠して子どもが生まれたら、向こうは海外にでも送るつもりだ」

彼の言葉が終わる前に、スマホが鳴った。

「神谷さん、どこ? 一人で怖いの……早く帰ってきてよ……」

望月寧々の甘えた声が、受話口から漏れ出た。蓮はまるで宝物でも扱うように、優しく彼女をあやしている。

私は何も言わず、包帯を巻き終えた手で、数日放置されていた食事を片付け始めた。

通話を終えた蓮は、私を一瞥もせず玄関へと向かう。

「蓮」

私は背中に声をかけた。

「……今度はなんだよ?」彼は舌打ちをして続けて言った「寧々が熱出してんだ。俺、行かなきゃなんねぇんだよ。くだらないことで――」

「離婚しましょう」

「……は?」

彼は苛立ちを隠さず、こちらを振り返る。

「さっきは自傷、今度は離婚? 何、次は『死にたい』ってか?」

「……もし、ほんとうにもうすぐ死ぬとしたら?」

私がそう呟いたとき、彼は何も言わず、ドアを閉めた。

その音が鳴り終わると同時に、この広すぎる家は、またしても沈黙に包まれた。

腹の奥がきりきりと痛み出す。慌てて薬を取り出して飲み込む。

――痛い。こんなにも痛いのに。

私は彼に伝えたかった。本当に、もうすぐ死ぬんだって。

震える手で、再び彼の番号を押す。けれど、返ってくるのは無機質なアナウンス。

――着信拒否されていた。

私はかすかに笑って、壁のカレンダーを見上げた。

「……今日が、蓮と『さよなら』する、最初の日なんだね」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

jacksuriya8riew
jacksuriya8riew
อัพทีละกี่ตอนคะ
2025-09-30 22:33:53
1
0
42 チャプター
ตอนที่ 1 ได้ไหม...แค่ได้เห็นเขาในทุก ๆ วัน
สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมยาวประบ่า มัดรวบผมไว้ลวกๆ ขณะนั่งทำงาน ดูเธอจะตั้งใจซะเหลือเกิน"ลิล เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนร่วมโลกบ้างเถอะ อย่ามัวแต่จ้องหน้าคอมสิ..""อื้อ แปบนึง ใกล้เสร็จแล้วค่ะ"ลลิล เป็นหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ปีกว่าๆ เธอชื่นชมเจ้าของบริษัทแห่งนี้มานาน เธออยากมาอยู่ใกล้ๆ เขา เธอจึงเสี่ยงมาสมัครงานที่นี้ แล้วเธอก็สมหวัง สิ่งที่เธอต้องการก็มีแค่นี้ แค่ได้เห็นเขาในทุกๆ วัน แม้เขาจะไม่เคยชายตามองเธอเลยก็ตาม"นี่มองหน่อย แปบเดียว ไม่ทำให้เสียงานหรอกน่า""ไหน อะไรคะพี่บัว"บัวทิพย์ สาวรุ่นพี่ อายุ ยี่สิบเจ็ดปี ที่ลลิลเพิ่งมาเจอในที่ทำงาน สำหรับลิลแล้วบัวทิพย์เป็นคนน่ารัก ใจดีมาก เพราะคอยดูแลและสอนงานลลิลทุกอย่าง ตอนลลิลเริ่มทำงานใหม่ๆ จนทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกัน"นั่น เขาควงกันออกไปกินข้าวอีกแล้ว"ลลิลที่มองไปทางองศาที่บัวทิพย์ชี้ด้วยปาก ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินควงคู่กันออกไป"ปกติอยู่แล้วไหมคะ ก็เขาเป็นแฟนกัน""แต่ยังไม่พักเที่ยงเลยนะ ออกไปทำอย่างอื่นกันก่อนหรือเปล่า" ประโยคที่บัวทิพย์พูดก็ทำให้ลิลเหลือบมองทั้งคู่อีกครั้ง ไม่ใช่ลลิลจะไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะไม่ได้เป็นอะไรกั
続きを読む
ตอนที่ 2 ได้ไหม...เพียงแค่หันมามอง
และแล้ววันหยุดยาวที่หลายๆ คนรอคอยก็วนเวียนมาถึง ลลิลไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับวันหยุดเหล่านี้มากนัก เพราะเธอไม่มีสถานที่ที่จะต้องไป ทุกๆ วันเลยมีความสำคัญเท่ากันหมดสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอ วันนี้เธอเลยไม่ได้ตื่นเต้นกับการมาทำงานก่อนวันหยุดยาวเหมือนคนอื่นๆ"ลิลแน่ใจเหรอว่าไม่ไปกับพี่""แน่ใจค่ะ ที่บริษัทก็มีคนมาทำโอทีตั้งหลายคน""ถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่นะ""ค่ะ พี่บัว"หลังเลิกงานลลิลขับรถมาจอดตรงบริเวณอาคารผู้โดยสารที่สถานีขนส่ง เธอมาส่งบัวทิพย์ เพื่อเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เพราะบัวทิพย์ไม่ชอบขับรถในวันหยุดยาวแบบนี้ เธอบอกว่ารถเยอะ เพราะคนเดินทางกลับบ้าน กลัวจะเกิดอุบัติเหตุ เธอเลยเลือกที่จะนั่งรถโดยสาร อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่ารถส่วนตัวหลังจากส่งบัวทิพย์ขึ้นรถโดยสารแล้ว ลลิลจึงขับรถมุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้า เพื่อซื้อของใช้เข้าบ้านของเธอ บ้านหลังที่เธออาศัยอยู่เป็นบ้านของลุงที่ซื้อทิ้งไว้ เขาอนุญาตให้ลลิลมาอยู่ เพราะความเอ็นดู ลลิลเลยถือโอกาสดูแลบ้านหลังนี้เพื่อตอบแทนคุณลุงของเธอลลิลเข็นรถเข็นเดินเข้าไปยังแผนกของสด เลือกซื้อเนื้อหมูและเนื้อไก่เพื่อใช้ทำเป็นอาหารเช้าก่อนออกมาทำงา
続きを読む
ตอนที่ 3 ได้ไหม...ขอแค่โลกใบนี้จะใจดีกับเธอบ้าง
ดวงตะวันขึ้นตรงบนอาคาร บรรดาพนักงานที่มาทำโอทีวันนี้ไม่กี่คนทยอยออกไปเติมพลัง เหลือแต่สาวน้อยที่เธอเตรียมตัวมาอย่างดี ว่าวันนี้จนเลิกงานเธอจะไม่ออกไปไหน"น้องลิล ไปทานข้าวกัน""ลิลคดข้าวห่อมาแล้วค่ะพี่ไนท์"ไนท์สาวสวยเลขาหน้าห้องท่านประทาน ที่กำลังออกไปทานข้าวด้านนอก เพราะวันนี้เธอจำใจต้องมาทำงาน เนื่องจากตอนเช้ามืดท่านประธานโทรไปหาเธอ เพื่อให้มาทำงานแบบเฉพาะกิจ"ไม่ออกไปไหนเหรอ""ไม่ล่ะค่ะ ทานข้าวเสร็จ เดี๋ยวก็ทำงานต่อเลยค่ะ""ขยันจังนะเรา"ลลิลได้แต่ยิ้มให้สาวรุ่นพี่ตรงหน้า ขณะที่มือก็หยิบข้าวห่อขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ"พี่ฝากชงกาแฟให้คุณนนท์หน่อยสิ แต่อีกสักพักนะ ถ้าเขาถามหาบอกว่าพี่ไปทานข้าวข้างนอก""เอ่อ จะดีเหรอคะ"ลลิลลังเลนิดหน่อย เพราะเธอไม่รู้ว่า ชานนท์จะชอบกาแฟรสชาติแบบไหน หากเธอชงไปไม่ถูกใจเขา เขาด่าเธอกลับมาจะทำไง เพราะเท่าที่รู้ชานนท์เป็นคนเรื่องมากอยู่เหมือนกัน"ไม่เป็นไรหรอก คุณนนท์เขาไม่ว่าหรอก พี่ฝากหน่อยนะ"ลลิลได้แต่พยักหน้า เพราะจะให้พูดเต็มปากเต็มคำก็คงไม่ได้หรอก เธอหวั่นๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เขาคนนั้น คนที่เธอทำได้แค่แอบมอง"อ้อ คุณนนท์เขาไม่กินหวานนะ ใส่กาแฟหนึ่งช้อนครึ่
続きを読む
ตอนที่ 4 ได้ไหม...อย่าโทษฉัน
พนักงานต่างเมาท์มอยกันถึงทริปวันหยุดยาวที่ผ่านมา จะมีก็แต่สาวน้อยที่เป็นปู่โสม เฝ้าบริษัทเท่านั้น ที่ได้แต่นั่งฟังเรื่องเล่าของผู้อื่น เธอนั่งสังเกตุใบหน้ารุ่นพี่ในบริษัทหลายๆ คน พวกเขาดูช่างมีความสุขเหลือเกิน เหมือนพวกเขาได้กลับไปชาร์จแบตให้ตัวเอง และพร้อมมาลุยงานต่อ"เป็นไงเรานั่งยิ้มคนเดียว เพี้ยนป่าวเนี่ย""ก็เห็นพี่ๆ กลับมาจากบ้านบ้าง เที่ยวบ้าง ดูช่างมีความสุขเหลือเกิน""ก็พี่ชวนลิลแล้วนะ แต่ไม่ยอมไปกับพี่""ถ้าลิลไป พี่ก็อยู่กับครอบครัวได้ไม่เต็มที่สิคะ"มันก็จริงอย่างที่ลลิลพูด เพราะถ้าลลิลไปด้วย บัวทิพย์ก็ต้องแบ่งเวลามาดูแลลลิล แต่เธอก็ยังอยากให้ลลิลไปอยู่ดี วันหยุดคราวหน้าเธอต้องพาลลิลไปให้ได้คอยดู"อ่ะ พี่ซื้อมาฝาก""หูย อะไรกันคะเนี่ย มันดูน่ากินเหลือเกิน""ขนมชื่อดังของจังหวัดพี่เอง พี่รู้เราชอบขนมแบบนี้ เห็นแล้วคิดถึงลิล เลยซื้อมาฝาก"ลลิลตาลุกวาวทันทีเมื่อเห็นขนมที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า เพราะเธอเป็นคนชอบกินขนมหวาน ซึ่งบัวทิพย์ก็รู้ดี เธอจึงเลือกที่จะซื้อมาฝาก"ให้หมดนี่เลยเหรอคะ""จ๊ะ""ขอบคุณมากค่ะ""เก็บๆ ก่อน มาทำงานที่เรารักกันเถอะ"ทั้งคู่นั่งทำงานไปจนถึงเที่ยง ก็เก
続きを読む
ตอนที่ 5 ได้ไหม...แค่ให้ฉันได้อธิบาย
เที่ยงของวันนั้น ลลิลไม่ได้ตามบัวทิพย์ออกไปทานข้าว หลังเก็บกวาดเสร็จเธอก็กลับมานั่งทำแผลและนั่งอยู่เงียบๆ คนเดียว ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ทำไมทุกอย่างถึงกลายมาเป็นความผิดของเธอ เธอเสียใจที่ชานนท์โทษเธอ เสียใจที่ชานนท์มองเธอด้วยสายตาแบบนั้นบัวทิพย์ที่กลับมาจากทานข้าวด้านนอก เธอแอบเห็นอาการซึมๆและแผลท่ี่มือของลลิล พอเธอเดินเข้าไป ลลิลกลับเอามือหลบเธอ เธอจึงเข้าใจว่าลลิลคงไม่อยากให้เธอรู้ เธอเลยทำเป็นมองไม่เห็น เพราะคิดว่าถ้าลลิลพร้อมเมื่อไหร่ ลลิลคงจะเล่าเธอเอง"ลิล ทำไมไม่ตามพี่ออกไปทานข้าวล่ะ""คือลิลไม่หิวค่ะ กว่าจะคุยกับคุณชานนท์เสร็จก็กินเวลาไปแล้วด้วย เลยคิดว่าค่อยหาอะไรกินทีเดียวในตอนเย็นค่ะ""แล้วคุณชานนท์เรียกไปคุยเรื่องอะไรเหรอ"ลลิลนิ่งไปอึดใจเดียว เธอจะตอบบัวทิพย์ยังไงดี ถ้าบอกความจริงบัวทิพย์ต้องไปโวยวายใส่ชานนท์ ดังนั้นเรื่องนี้บัวทิพย์จะรู้ไม่ได้เด็ดขาด""งานในเอกสารที่ลิลทำส่งไปค่ะ แต่ลิลแก้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ""อย่างนั้นเหรอ..."แล้วบัวทิพย์ก็นั่งลงยังโต๊ะทำงานของตัวเอง โดยที่เธอก็ยังเฝ้าสังเกตุพฤติกรรมของลลิลอยู่ เธอเชื่อว่าลลิลต้องมีอะไรปิดบังเธออยู่แน่ๆส่วน
続きを読む
ตอนที่ 6 ได้ไหม...อย่ากล่าวหากัน
เช้าวันต่อมาลลิลก็ยังออกไปทำงานแต่เช้าเหมือนทุกๆวัน ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอจะแยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวเสมอ ถึงแม้เธอจะยังเด็กในสายตาของใครหลายๆคน แต่เธอก็เป็นคนเก่งงานคนหนึ่งเลยทีเดียว"มีใครรู้หรือเปล่าว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น"ลลิลที่ได้ยินเสียงสนทนาก็เอะใจหันไปมองทางกลุ่มรุ่นพี่พนักงานในแผนกเดียวกัน"มีเรื่องอะไรเหรอ"หญิงสาวอีกคนที่นั่งใกล้ๆกันถามขึ้น"เห็นเขาพูดกันว่าเมื่อคืนคุณชานนท์ไม่ได้กลับบ้าน และยังแว่วๆมาว่าเขาทะเลาะกับคุณสโรชา เขาโดนฝ่ายหญิงบอกเลิก เพราะคุณชานนท์แอบกิ๊กกับพนักงานในบริษัทของเรา"ลลิลที่ได้ฟังก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เธอรู้ดีว่าหญิงสาวพนักงานที่พวกนั้นพูดถึงนั้นคือใคร หากแต่มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เธอโดนใส่ร้าย ก่อนหน้านี้เธอกับชานนท์ไม่แม้จะเคยพูดกันด้วยซ้ำ ไม่เคยอยู่ใกล้กัน มีแต่เธอที่แอบมองเขาอยู่ฝ่ายเดียวแล้วจะมากล่าวหาว่าเธอเป็นกิ๊กกับชานนท์ได้อย่างไร"จริงเหรอเธอเอาเรื่องนี้มาจากไหน" หญิงสาวอีกคนถามขึ้น"จากไหนไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือพนักงานสาวคนนั้นอยู่ในแผนกของเรา"ชั่วพริบตานึงถ้าลลินไม่ได้ตาฝาดเธอเห็นหญิงสาวคนที่พูดชายตามามอ
続きを読む
ตอนที่ 7 ได้ไหม...ปล่อยฉันไป 1
ชานนท์ขับรถไปเรื่อยเปื่อย พบบาร์แห่งหนึ่งจึงหยุดรถ เพราะเป็นเวลาดึกผู้คนในร้านจึงดูหนาตา ชายหนุ่มสั่งเหล้ากับพนักงานมาดื่มเพียงลำพัง มีผู้หญิงมากมายเดินผ่านไปผ่านมาทั้งยังส่งสายตาเชิญชวนให้ชายหนุ่มแต่เขากลับเมินเฉย กลับกระดกเหล้าเข้าปากอย่างกับน้ำเปล่า เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเมาจนได้ที่ก็เช็คบิลแล้วขับรถออกไปชานนท์ขับรถไปจนถึงมินิมาร์ทที่เปิด 24 ชั่วโมง ชายหนุ่มลงไปเพื่อจะซื้อน้ำมาล้างหน้าแต่ระหว่างเดินเข้ามินิมาร์ทนั้นกลับเจอใครคนหนึ่งที่คุ้นตา หญิงสาวตัวเล็กผิวขาว เขาเพ่งพินิจมองสาวในชุดเสื้อยืดตัวโตและกางเกงขาสั้นลลิลที่เผลอหลับไปตอนหัวค่ำ พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเธอก็หิว แต่เธอไม่อยากทำอาหารแล้ว ขนมในตู้เย็นก็หมด เธอจึงเดินออกมามินิมาร์ทที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเธอนักเพราะมันสะดวกกว่า“คุณมาทำอะไรแถวนี้”หญิงสาวที่เป็นฝ่ายทักชายหนุ่มก่อน เพราะเธอรู้ดีว่าบ้านของชานนท์ไม่ได้อยู่แถวนี้ แต่ดูจากสภาพและกลิ่นเหล้าที่โชยเข้าจมูกแล้ว เขาคงจะดื่มเหล้ามา“เรื่องของฉัน”เขาขมวดคิ้วใส่เธอ ก่อนจะเดินกระแทกจนลลิลเซไปโดนกระจกของร้านด้านนอก ส่วนเขาก็เดินเข้าไปในมินิมาร์ทโดยไม่ได้สนใจเธอ เขาเข้าไปเพียงแป๊บ
続きを読む
ตอนที่ 8 ได้ไหม...ปล่อยฉันไป 2 NC+
เสื้อยืดคอกลมตัวโปรดของเธอถูกเขาฉีกจนขาดจนเห็นบราเซียร์ หญิงสาวดิ้นรนสุดแรงทว่าร่างหนากลับทับร่างบอบบางไว้แน่น อารมณ์คลุมคลั่งของเขาทำให้หญิงสาวหวาดกลัว มือบางทั้งผลักทั้งจิกเพื่อเอาตัวรอด แต่คนบนร่างของเธอไม่ได้สนใจเขายังคงซอกซอนริมฝีปากลงบนเนื้อขาวผ่องของเธออย่างกระหาย จนทำให้เกิดความทรมานกับหญิงสาว มือใหญ่ก็คอยแต่จะบีบเค้นทรวงอกของเธอให้บอบช้ำ"เป็นไง สมใจเธอหรือยัง ต่อไปไม่ต้องเฝ้ามองแล้ว ได้สัมผัสกันแบบนี้ทุกวันดีไหมล่ะ"เสียงหัวเราะสะใจของชานนท์เมื่อเขาก้มมองหน้าตาตื่นกลัวของหญิงสาว ทำให้เธอถึงกับร้องไห้ออกมา ถึงแม้จะรู้ว่าเขาไม่รัก ไม่สนใจ ไม่เคยชายตามอง ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำกับเธอแบบนี้โดยที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร"ปล่อยฉันไปเถอะคุณชานนท์ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันสัญญาฉันจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับคุณอีก""มันสายไปแล้วลลิล"เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอ เธอแปลกใจเขาจำชื่อเธอได้ด้วยเหรอ"ไม่นะ คุณไปง้อเธอสิ เดี๋ยวฉันจะช่วยอธิบายให้เธอเข้าใจเอง ฉันจะช่วยคุณเองนะคุณชานนท์ ปล่อยฉันไปเถอะ"ลลิลพยายามเกลี้ยกล่อมเพื่อให้ชานนท์ปล่อยเธอไป แต่เปล่าประโยชน์ เขากลับไม่สนใจ แต่กลับซุกหน้าลงมาซอกซอนผิวบางของ
続きを読む
ตอนที่ 9 ได้ไหม...ปล่อยฉันไป 3 NC++
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อเรียวขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นเพื่อเบิกทางจนเกิดความกลัวขึ้นข้างใน แต่ในที่สุดเอ็นร้อนที่แข็งขืนจนได้ที่ก็ชำแรกแทรกลงไปทางช่องทางรักที่ไม่เคยผ่านใครมาจนได้“กรี๊ดดด!!”เสียงกรีดร้องและความคับแน่นทำให้ชานนท์ชะงัก กรามแกร่งบดเบียดเข้าหากันจนเป็นสัน เขามองคนใต้ร่างของตนด้วยความแปลกใจ ใบหน้าที่แดงก่ำเมื่อครู่กลับกลายเป็นซีดเผือด ดวงตาที่ฉายแววเจ็บช้ำจนเขาดูออก‘ยังมีอีกเหรอหญิงสาวสมัยนี้ ที่อายุปูนนี้แล้วยังไม่เคยผ่านมือชายมาก่อน...’“ออกไป...ออกไป...เจ็บ...ฉะ...ฉันเจ็บ”เสียงสั่นๆของเธอ ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ ชานนท์ก้มมองคนใต้ร่างแสนบอบบางพี่เขากำลังครอบครองนั้นด้วยสายตาสับสน แต่เพียงแค่อึดใจหนึ่งที่เขานึกขึ้นได้ว่าเธอคือสาเหตุที่ทำให้ความรักของเขาจบลง แววตาของเขาก็กลับมาฉายแววนักล่าอีกครั้ง“มันยังไม่จบ เตรียมใจไว้เลย”“ไม่!! อย่า ฉันเจ็บ ไม่เอา!! ไม่เอาแล้ว อื้อ...”ขณะที่เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ริมฝีปากที่เฝ้าร้องขอก็ถูกปิดพร้อมกับการกดชำแรกลงไปจนสุดทางรัก ตาของเธอเบิกกว้างเพียงครู่ แล้วค่อยๆหลับตาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเพราะความเจ็บช้ำ เธอสูญเสียความสาวให้กับคนที่แอบรักมาน
続きを読む
ตอนที่ 10 ได้ไหม...ปล่อยฉันไป 4 NC+
เช้ามืดของอีกวัน เพราะความเคยชินที่จะต้องเตรียมตัวไปทำงาน ลลิลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดร้าวระบมไปทั้งตัว เธอค่อยๆ ลืมตาก็พบกับผู้ชายที่นอนกกกอดเขาอยู่ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ผุดขึ้นในสมองของเธอ จนทำให้เธอรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เพราะมันคือความจริง ไม่ใช่ความฝัน เขาคือคนที่ย่ำยี และทำร้ายจิตใจของเธอ เธอเกลียดเขา เกลียดที่เขาไม่ให้เกียรติเธอ เกลียดที่เขาโทษว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ เธอจึงผลักและถอยห่างทันที แต่ชายหนุ่มยังกกกอดเธอไว้แน่นชานนท์ที่รู้สึกตัวตื่นเพราะคนตัวเล็กที่เขานอนกกกอดอยู่ทั้งคืนดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาหรี่ตามองว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องตื่นเต็มตาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาได้ทำอะไรกับเธอลงไปบ้าง..."คุณมันเลว!!"เธอรัวหมัดน้อยๆ ไปที่แผงอกของเขาอย่างบ้าคลั่ง จนเขาต้องรวบมือเธอเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็รวบเอวแล้วดึงเธอมาใกล้เขามากขึ้น เธอจ้องหน้าเขา ทั้งที่รู้สึกอาย แต่ตอนนี้ความเกลียดกลับมีมากกว่า..."อยากให้เลวอีกครั้งไหมล่ะหืม ฉันยังไหวนะ เธอไหวหรือเปล่า"เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนลลิลต้องเบือนหน้าหนีและพยายามดิ้น
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status