ได้ไหมถ้าฉันจะบอกว่ารักเธอ

สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมยาวประบ่า มัดรวบผมไว้ลวกๆ ขณะนั่งทำงาน ดูเธอจะตั้งใจซะเหลือเกิน

"ลิล เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนร่วมโลกบ้างเถอะ อย่ามัวแต่จ้องหน้าคอมสิ.."

"อื้อ แปบนึง ใกล้เสร็จแล้วค่ะ"

ลลิล เป็นหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ปีกว่าๆ เธอชื่นชมเจ้าของบริษัทแห่งนี้มานาน เธออยากมาอยู่ใกล้ๆ เขา เธอจึงเสี่ยงมาสมัครงานที่นี้ แล้วเธอก็สมหวัง สิ่งที่เธอต้องการก็มีแค่นี้ แค่ได้เห็นเขาในทุกๆ วัน แม้เขาจะไม่เคยชายตามองเธอเลยก็ตาม

"นี่มองหน่อย แปบเดียว ไม่ทำให้เสียงานหรอกน่า"

"ไหน อะไรคะพี่บัว"

บัวทิพย์ สาวรุ่นพี่ อายุ ยี่สิบเจ็ดปี ที่ลลิลเพิ่งมาเจอในที่ทำงาน สำหรับลิลแล้วบัวทิพย์เป็นคนน่ารัก ใจดีมาก เพราะคอยดูแลและสอนงานลลิลทุกอย่าง ตอนลลิลเริ่มทำงานใหม่ๆ จนทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกัน

"นั่น เขาควงกันออกไปกินข้าวอีกแล้ว"

ลลิลที่มองไปทางองศาที่บัวทิพย์ชี้ด้วยปาก ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินควงคู่กันออกไป

"ปกติอยู่แล้วไหมคะ ก็เขาเป็นแฟนกัน"

"แต่ยังไม่พักเที่ยงเลยนะ ออกไปทำอย่างอื่นกันก่อนหรือเปล่า" ประโยคที่บัวทิพย์พูดก็ทำให้ลิลเหลือบมองทั้งคู่อีกครั้ง    ไม่ใช่ลลิลจะไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะไม่ได้เป็นอะไรกับเขา จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึก

"พี่บัวก็พูดไป นี่บริษัทเขานะคะ จะเข้าจะออกตอนไหนก็เป็นสิทธิ์ของเขา"

"ไม่คุยด้วยแล้ว ชอบแก้ตัวแทนเขาตลอด เขาเคยสนใจเธอไหมยัยลิล หน้าก็ไม่รู้ว่าเขาจะจำได้หรือเปล่า...ชิ"

บัวทิพย์หงุดหงิดทุกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทำไมเธอจะไม่รู้ ว่าลลิลแอบชอบเจ้านายขี้เก๊กคนนี้อยู่ ถึงลลิลจะไม่เคยปริปากพูด แต่บัวทิพย์ก็คอยสังเกตุอยู่ตลอด จนแน่ใจ

"ทำงานต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวพักเที่ยงลิลจะพาไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน"

"คิดจะเอาของกินมาล่อฉันหรือไงยัยลิล.."

ลลิลรู้ดีว่าเวลาพี่บัวของเธอหงุดหงิด เธอต้องเอาอะไรมาล่อถึงจะหาย

เที่ยงของวันเดียวกัน ลลิลขับรถพาบัวทิพย์ ไปยังร้านส้มตำที่บัวทิพย์ชอบชวนเธอมากินบ่อยๆ ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยชอบส้มตำเท่าไหร่ แต่ใช่ว่าจะกินไม่ได้ซะทีเดียว ก็ในเมื่อเธอพูดกับบัวทิพย์ไว้แล้วว่าจะพามาหาอะไรอร่อยให้กิน มันก็ต้องเป็นอาหารที่บัวทิพย์ชอบอยู่แล้ว

"เอาใจกันอีกใช่มั้ย..."

"ก็ต้องเอาใจสิคะ พี่สาวน่ารักขนาดนี้"

"ฉันละหมั่นไส้เธอยัยลิล เมื่อไหร่จะเลิกน่ารักซะที"

ลลิลได้แต่ส่งยิ้มหวานให้บัวทิพย์ที่มักจะเอ่ยชมเธอแบบนี้อยู่บ่อยๆ เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยเธอรู้ตัวดี แต่หลายๆ คนมักจะบอกเธอว่าเธอน่ะน่ารัก แถมหน้าเหมืินเด็กที่ยังเรียนมัธยมดูไม่ตรงกับอายุเอาซะเลย ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วเธออายุ ยี่สิบสามปีแล้ว

"เออ วันหยุดยาวนี้กลับบ้านมั้ย"

"ลิลว่าจะไม่กลับค่ะ ตั้งใจจะทำโอที"

เพราะลลิลเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ทิ้งไปตั้งแต่เด็กคำว่าครอบครัวในความทรงจำของลลิล ไม่มีเรื่องราวของพ่อแม่อยู่เลย ลลิลโตมากับตาและยาย ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ก็ไม่อยู่แล้ว ลลิลเลยไม่รู้จะกลับไปหาใคร จะมีก็แต่ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นลูกชายของลุง พอได้ไปมาหาสู่ แต่ไม่บ่อยนัก

"จะขยันไปไหนกันคะคุณน้อง"

"ตอนนี้อยากทำงานเก็บเงินไว้เยอะๆ ค่ะ เผื่อวันหนึ่งมีความจำเป็นจะต้องใช้ จะได้ไม่ต้องลำบากหยิบยืมคนอื่นค่ะ"

ลลิลเธอเป็นเด็กที่มีความคิด เดิมทีเธอมีสมบัติที่ตากับยายทิ้งไว้ให้ แต่เธอเลือกที่จะเก็บไว้ ไม่นำออกมาใช้ เพราะเธอคิดว่า เธอตัวคนเดียว หากวันหนึ่งเกิดปัญหาขึ้น โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็สามารถเอาเงินในส่วนนี้ออกมาใช้จ่ายได้

"เด็กดีของพี่ กินเถอะๆ อย่างน้อยกองทัพก็เดินด้วยท้อง เดี๋ยวต้องกลับไปทำงานที่เรารักกันต่อ"

ตรงประตูทางเข้าบริษัทลลิลที่มัวแต่ก้มหาบัตรพนักงานในกระเป๋าที่เธอถอดใส่กระเป๋าไว้เพราะกลัวเลอะตอนกินส้มตำ ไม่ทันได้ระตัว เธอชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ที่กำลังเดินเข้าไปในบริษัทเช่นเดียวกันจนทำให้ทั้งคู่ต่างก็ล้มลงไป

"กรี๊ด นี่เธอ เดินยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือ"

หญิงสาวที่ลลิลเผลอไปชนจนล้มนั้นหล่อนได้แต่ร้องกรี๊ดๆ เพราะความโกรธ ชายหนุ่มที่เดินมาด้วยกันจึงรีบเข้าไปประคองให้หล่อนลุกขึ้น

"ลิลเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ไหนพี่ดูสิ"

บัวทิพย์ก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปประคองลลิลขึ้นมาจากพื้นเช่นกัน

"ขอโทษด้วยค่ะคุณสโรชา ฉันมัวแต่หาของในกระเป๋าจนไม่ทันได้มอง ขอโทษจริงๆ ค่ะ"

"ขอโทษมันไม่หายหรอกนะ ดูสิชุดฉันราคาไม่ใช่บาทสองบาท ต้องมาเลอะเพราะความไม่ระวังของเธอ"

"จะโทษแต่ลิลฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะคุณสโรชา เพราะที่ฉันเห็น คุณก็มั่วแต่เดินกดโทรศัพท์ไม่ได้มองทางเช่นกัน"

ไม่ว่าเรื่องอะไรบัวทิพย์ไม่เคยยุ่ง แต่เรื่องเดียวที่เธอไม่ยอมคือการเห็นลลิลโดนเอาเปรียบ เพราะสนิทกันเธอถึงรู้ว่าลลิลเป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ เธอมักจะยอมๆ ไปก่อนเสมอเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา แต่บัวทิพย์ก็จะปกป้องทุกครั้ง

"กรี๊ด...นี่แกเป็นใคร เป็นพนักงานในบริษัทนี้ใช่มั้ย ฉันจะให้นนท์ไล่แกออก นนท์ดูมันสิ"

หญิงสาวหันไปทำท่าออดอ้อนใส่แฟนหนุ่ม จนบัวทิพย์รู้สึกหมั่นไส้ ด้านลลิลไม่ได้พูดอะไร ได้แต่แอบมองภาพที่อยู่ตรงหน้า

"เอาสิคะ ถ้าการพูดความจริง มันจะทำให้พนักงานงานคนหนึ่งต้องโดนไล่ออก ฉันก็ยินดีค่ะ"

บัวทิพย์ก็เป็นพนักงานที่ทำงานให้กับบริษัทซีกรุ๊ปมาหลายปี สร้างผลงานไว้ก็มากมาย หากจะต้องโดนไล่ออกเพราะเรื่องแค่นี้เธอก็ไม่กลัวหรอก

"หยุด คุณบัวทิพย์คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมจัดการเอง"

"แต่..."

ลลิลรีบกระตุกแขนของบัวทิพย์ไว้ แล้วส่ายหน้าให้บัวทิพย์เบาๆ เพื่อเป็นการห้ามว่าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว จากนั้นลลิลก็เดินไปด้านหน้า สโรชา แล้วยกมือไหว้ ยังไงเธอก็เด็กกว่า ไหว้ผู้ใหญ่ก็คงไม่ผิด

"ฉันขอโทษด้วยนะคะ ที่ไม่ทันระวัง เดี๋ยวชุดของคุณฉันจะรับผิดชอบส่งซักร้านให้ค่ะ"

"ลิล"

บัวทิพย์ไม่พอใจที่ลลิลยอมคนง่ายๆ แบบนี้ แต่ลลิลกลับหันไปส่ายหน้าเบาๆ แล้วยิ้มอ่อนๆให้บัวทิพย์อีกครั้ง

ตอนนี้พนักงานทุกคนที่กลับมาจากพักเที่ยงต่างก็แวะดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลายๆ คน เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่บางคนที่เพิ่งมาต่างซักถามคนที่อยู่ในเหตุการณ์

"แค่ค่าส่งซักฉันไม่รีดไถจากเด็กกะโปกอย่างเธอหรอก"

สโรชามองลลิลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดๆ จนบัวทิพย์ที่มองอยู่แทบจะทนไม่ไหว หากลลิลไม่จับแขนไว้ ป่านนี้เธอคงขาดสติ กระชากหล่อนเข้ามาตบซะหลายฉาดแล้ว บัวทิพย์เลยทำได้แค่ยืนกัดฟัน

"พวกคุณมามุงดูอะไรกัน งานการไม่มีทำหรือไง โบนัสสิ้นปีนี้ ผมคงต้องหักเก็บไว้"

สิ้นคำพูดของชานนท์ ประทานบริษัท ทุกคนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์เมื่อครู่กลับสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

"พวกคุณก็ไปได้แล้ว"

"แต่นนท์คะ"

"เธอก็ขอโทษโรสแล้วไง พี่ว่าเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ตรงนี้มันร้อน"

"ก็ได้ค่ะ"

ลลิลที่มองตามหลังทั้งคู่ที่เดินโอบไหล่กันไป ได้แต่เจ็บจี๊ดๆ อยู่ลึกๆ ในใจ จะทำยังไงได้ล่ะ แม้แต่ชื่อของลลิลเขาก็ยังไม่จำเลย แต่เมื่อตัดภาพมาที่บัวทิพย์กับยืนแบะปากให้คนทั้งคู่

"ก็ได้ค่ะ แหวะ จะอ้วก ไปข้างบนกันเถอะ ตรงนี้มันร้อน"

ทั้งคู่ก็เดินเข้าบริษัทไป ลลิลสลัดเรื่องเมื่อตอนเที่ยงทิ้งไป เธอจึงหันกลับมาตั้งใจทำงานต่อ...