ตอนที่ 3 ได้ไหม...ขอแค่โลกใบนี้จะใจดีกับเธอบ้าง

ดวงตะวันขึ้นตรงบนอาคาร บรรดาพนักงานที่มาทำโอทีวันนี้ไม่กี่คนทยอยออกไปเติมพลัง เหลือแต่สาวน้อยที่เธอเตรียมตัวมาอย่างดี ว่าวันนี้จนเลิกงานเธอจะไม่ออกไปไหน

"น้องลิล ไปทานข้าวกัน"

"ลิลคดข้าวห่อมาแล้วค่ะพี่ไนท์"

ไนท์สาวสวยเลขาหน้าห้องท่านประทาน ที่กำลังออกไปทานข้าวด้านนอก เพราะวันนี้เธอจำใจต้องมาทำงาน เนื่องจากตอนเช้ามืดท่านประธานโทรไปหาเธอ เพื่อให้มาทำงานแบบเฉพาะกิจ

"ไม่ออกไปไหนเหรอ"

"ไม่ล่ะค่ะ ทานข้าวเสร็จ เดี๋ยวก็ทำงานต่อเลยค่ะ"

"ขยันจังนะเรา"

ลลิลได้แต่ยิ้มให้สาวรุ่นพี่ตรงหน้า ขณะที่มือก็หยิบข้าวห่อขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

"พี่ฝากชงกาแฟให้คุณนนท์หน่อยสิ แต่อีกสักพักนะ ถ้าเขาถามหาบอกว่าพี่ไปทานข้าวข้างนอก"

"เอ่อ จะดีเหรอคะ"

ลลิลลังเลนิดหน่อย เพราะเธอไม่รู้ว่า ชานนท์จะชอบกาแฟรสชาติแบบไหน หากเธอชงไปไม่ถูกใจเขา เขาด่าเธอกลับมาจะทำไง เพราะเท่าที่รู้ชานนท์เป็นคนเรื่องมากอยู่เหมือนกัน

"ไม่เป็นไรหรอก คุณนนท์เขาไม่ว่าหรอก พี่ฝากหน่อยนะ"

ลลิลได้แต่พยักหน้า เพราะจะให้พูดเต็มปากเต็มคำก็คงไม่ได้หรอก เธอหวั่นๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เขาคนนั้น คนที่เธอทำได้แค่แอบมอง

"อ้อ คุณนนท์เขาไม่กินหวานนะ ใส่กาแฟหนึ่งช้อนครึ่ง น้ำตาลครึ่งช้อนพอ แล้วน้ำไม่ต้องเยอะนะ"

"ค่ะ"

"ขอบใจจ๊ะ เดี๋ยวจะซื้อขนมอร่อยๆ มาฝากนะ"

ไนท์พูดจบก็หันหลังเดินไปลลิลก็ก้มลงทานข้าวที่เตรียมมาเรียบร้อยก่อนจึงนำกล่องไปล้างที่ห้องครัว และไม่ลืมที่จะชงกาแฟตามสูตรที่ไนท์บอกไว้

หน้าห้องทำงานที่มีประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ เด็กสาวที่ถือแก้วกาแฟยืนอยู่ด้วยความประหม่า ตลอดระยะเวลาปีกว่าๆ ที่เธอทำงานอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยเหยียบเข้ามาในห้องทำงานนี้เลยสักครั้ง แต่วันนี้เธอกลับมีโอกาสได้เข้ามา โดยไม่ได้ตั้งใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เชิญ"

เสียงเจ้าของห้องเปล่งออกมาเพื่อเป็นการบอกว่าอนุญาติแล้ว

"คุณไนท์ มาพอดีเลยผมมีเรื่องจะคุยหน่อย"

ชายหนุ่มที่มัวแต่ก้มดูเอกสารจนไม่รู้ว่าคนที่เข้ามาใหม่ไม่ใช่เลขาหน้าห้องของเขา

"เอ่อ คือพี่ไนท์ออกไปทานข้าวค่ะ"

เมื่อหญิงสาวเปล่งเสียงออกไป ชายหนุ่มก็ละสายตาจากเอกสาร แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวทันที เมื่อเจอเข้ากับสายตาคู่นั้น ทำให้หญิงสาวรีบก้มหน้าทันที

เธอไม่กล้าสบตาเรียวคมคู่นั้น ทั้งๆ ที่ใจเธอต้องการจะมองความงดงามบนใบหน้านั้นสักแค่ไหน แต่เธอก็ไม่กล้าพอ

"แล้วเธอเข้ามาทำไม"

"คือพี่ไนท์ฝากให้ฉันชงกาแฟมาให้คุณชานนท์ค่ะ"

"อืม วางไว้"

ชายหนุ่มเหลือบมองพลาสเตอร์รูปการ์ตูนที่หญิงสาวแปะไว้ตรงบริเวณฝ่ามือ และที่แขน เขารู้ในทันทีว่านี่คือแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุเมื่อตอนเช้า ตอนแรกเขาคิดว่าเด็กสาวที่ปาดหน้ารถเขา เป็นเด็กที่ไม่รู้มาจากไหน แต่ก็มานึกออกว่าเธอเป็นพนักงานในบริษัทก็ตอนที่กำลังจะเดินเข้ามาในบริษัท

"ค่ะ"

ลลิลค่อยๆ เอากาแฟไปวางบนโต๊ะ ตอนแรกเธอตั้งใจแค่นั้น แต่บังเอิญเหลือบไปเห็นแก้วน้ำ ที่มีน้ำเหลืออยู่ครึ่งแก้ว เธอจึงยื่นมือไปหยิบมันเพื่อจะไปเปลี่ยนเป็นแก้วใหม่มาให้ชานนท์ เจ้านายของเธอ

"ทำอะไรน่ะ"

เพล้ง!!!

เมื่อชานนท์เอ่ยทัก ด้วยความตกใจลลิลจึงทำแก้วน้ำหกลงบนโต๊ะ และหล่นลงไปแตกบนพื้น ลลิลตกใจสุดขีด เพราะน้ำที่หกไปนั้น กลับไปโดนเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ และน้ำบางส่วนยังไหลไปหยดใส่กางเกงของชานนท์

"นี่เธอทำอะไรของเธอห๊ะ"

"ขะ ขอโทษค่ะ ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

ลลิลที่ทำอะไรไม่ถูก เธอรื้อแฟ้มบนโต๊ะทั้งหมดลงไปที่พื้น แล้วหยิบทิชชู่แล้ววิ่งไปตรงเก้าอี้ที่ชานนท์นั่งอยู่ เธอนั่งลง แล้วเอาทิชชู่ซับกางเกงตรงที่โดนน้ำให้ชานนท์

"ไม่ต้อง"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเช็ดให้นะคะ" เธอยังดื้อดึง

"บอกว่าไม่ต้อง"

ชานนท์คว้าแขนของลลิลที่กำลังถือทิชชู่อยู่ แต่เธอก็ยังไม่ละความพยาม เธอใช้มืออีกข้างที่ว่างหยิบทิชชู่แล้วเช็ดให้ชานนท์

แกร็ก!!

แต่ในขณะเดียวกัน ประตูห้องทำงานของชานนท์ก็ถูกเปิดออกโดยแขกที่มาใหม่ ภาพตรงหน้าที่แขกผู้มาใหม่เห็นคือ แฟ้มเอกสารกระจัดกระจาย และมีชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้านล่างมีหญิงสาวที่มองเห็นแต่ศรีษะ เหมือนทั้งคู่กำลังทำกิจกรรมอะไรบางอย่าง

ทั้งชานนท์และลลิลต่างหันไปมองแขกผู้มาใหม่พร้อมกัน ทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่ชั่วขณะ

"กรี๊ด!!กรี๊ด!! นนท์ทำอะไรน่ะ"

หญิงสาวกรีดร้องอย่างไม่พอใจที่เห็นชายคนรักของหล่อนกำลังทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงคนอื่น หล่อนรีบเดินไปอีกฝั่งของโต๊ะ เพื่อไปจัดการกับผู้หญิงที่นั่งอยู่ หล่อนจิกผมลลิลขึ้นมา แล้วตบเข้าไปที่หน้าของเธออย่างแรง จนเธอหน้าหันไปตามแรงมือนั้น

เพี๊ยะ!!

"น่าไม่อาย"

"คุณมาตบฉันทำไม"

ลลิลที่เอามือลูบที่แก้ม เพราะลลิลก็ยังงงๆ ว่าทำไมอยู่ๆ สโรชาก็เข้ามากระชากผมเธอแล้วตบหน้าของเธออย่างแรง

"นี่เธออีกแล้วเหรอ คงจะโกรธฉันเรื่องวันนั้นละสิ เธอจึงมาหว่านเสห์ให้นนท์หลง และคิดจะแย่งนนท์ไปจากฉันใช่มั้ย"

สโรชาเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เธอตบเมื่อสักครู่คือลลิลหล่อนก็รู้สึกไม่ดี เพราะหล่อนกลัวว่าลลิลจะต้องเอาความลับของเธอมาบอกชานนท์แน่นอน หล่อนจะต้องหาเรื่องให้เธอให้อยู่ที่นี่ไม่ได้

"โรสฟังก่อน"

"นี่คุณจะปกป้องมันเหรอ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะโรส"

"คุณหลงเสน่ห์มันแล้วละสิ"

สโรชาไม่เปิดโอกาสให้ชานนท์อธิบาย เพราะหล่อนไม่ได้ต้องการความจริง จริงๆ หล่อนไม่ได้หึงหวงชานนท์เท่าไหร่นัก เพราะหล่อนไม่ได้รักเขา แต่ที่ยังคบอยู่ เพราะชานนท์ให้หล่อนได้ทุกอย่างไม่ว่าหล่อนจะอยากได้อะไร ทุกวันนี้หล่อนไม่ต้องทำงาน หล่อนก็มีกินมีใช้ แต่ชานนท์ไม่เคยรู้ว่าหล่อนคิดแบบนี้กับเขา

"คุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้วค่ะคุณสโรชา ฉันแค่..."

ลลิลที่พยายามจะอธิบาย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"เธอไม่ต้องมาแก้ตัว ฉันเชื่อสิ่งที่ฉันเห็น"

"โรสฟังก่อนสิ ความจริงมันเป็นแบบนี้"

"ตอนนี้โรสไม่ต้องการความจริงค่ะ ถ้าคุณจะยืนยันว่าไม่ได้มีอะไรกับมันจริงๆ คุณก็ไล่มันออกสิ"

ชานนท์มองไปที่โรสในทันที เพราะอยู่ๆ จะให้เขาไล่พนักงานที่ไม่มีความผิดออกไป พนักงานคนอื่นๆ ได้ประท้วงเขาแน่ ยิ่งเป็นเด็กคนนี้ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จัก เขารู้จักพนักงานทุกคนในบริษัทตัวเอง เขารู้ว่าเด็กคนนี้ขยันแค่ไหน พนักงานในบริษัทต่างก็เอ็นดูเธอ

"ที่เงียบไปเพราะนนท์ไม่กล้าไล่มันออกใช่มั้ย ได้...งั้นโรสไปเอง"

พูดจบหล่อนก็ก้มเก็บกระเป๋าที่หล่นอยู่บนพื้นแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

"เดี๋ยวฉันกับเธอมีเรื่องต้องคุยกัน"

ชานนท์ชี้หน้าลลิล ก่อนจะเดินตามสโรชาออกไป ลลิลที่มองตามคนทั้งคู่ออกไปจากห้อง เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ นี่มันวันอะไรของเธอ ทำไมวันนี้ถึงเจอแต่เรื่องเจ็บตัว โลกช่างโหดร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอเหลือเกิน...

ช่วงบ่ายของวันนี้ ชานนท์ก็ไม่ได้กลับเข้ามาในบริษัทอีกเลย เธอจึงเก็บของแล้วเดินออกไปที่ลานจอดรถ

"อ้าว หนูลิล จะกลับแล้วเหรอ"

"ค่ะลุง เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูมาอีก เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูซื้อน้ำเต้าหู้มาฝากอีกนะ"

"โอ้ยไม่ต้องแล้วลุงเกรงใจ"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากซื้อมาฝาก ลุงห้ามปฏิเสธ"

"แล้วหน้าไปโดนอะไรมาล่ะ บวมเชียว"

ลลิลเอามือลูบที่หน้าเบาๆ พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปไม่นาน ก็รู้สึกเจ็บใจที่เจ็บตัวฟรีๆ

"เดินชนประตูค่ะ เดี๋ยวกลับไปทายาก็คงหาย"

"ครับ ถ้าอย่างนั้นเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะ"

"ขอบคุณค่ะคุณลุง เจอกันพรุ่งนี้นะคะ บ๊ายบาย"

วันนี้ลลิลคิดอย่างเดียวว่าคืนนี้เธอต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เพื่อพรุ่งนี้เธอจะมีแรงต่อสู้กับความโหดร้ายของโลกใบนี้ต่อ...