LOGINShare
ตอนที่17โจวชิงฉือ
publish date:
2026-09-19 11:57:43
Latest chapter
ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ ตอนที่52ชิงความได้เปรียบ
อีกด้านหนึ่ง ภายในศาลาของจวนตระกูลจาง ลีลี่กำลังรื้อหาข้าวของบนโต๊ะอย่างเอาเป็นเอาตาย นางยกกล่องขนมออกจากโต๊ะ เปิดดูใต้เบาะรองนั่ง แล้วก้มลงสำรวจพื้นไม้ทีละแผ่นจนโจวชิงฉือที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกลอดมองไม่ได้“คุณหนู ท่านกำลังหาอะไรหรือขอรับ หรือว่าขนมที่กินเมื่อครู่หายไปอีกชิ้น”“ถ้าเป็นขนม ข้าคงไม่รื้อศาลาจนแทบจะยกหลังคาหรอก” ลีลี่หันไปมองเขา ก่อนจะก้มหน้าค้นหาต่อ “ข้าค้นหาจดหมายที่จำได้ว่าจดหมายอยู่ตรงนี้ ข้าวางไว้ข้างถ้วยชา หลังอ่านเสร็จก็วางไว้ตรงนี้ชัดๆ แล้วมันจะหายไปไหนได้”โจวชิงฉือเหลือบมองโต๊ะที่แทบไม่เหลือสิ่งของวางอยู่ ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง “จดหมายฉบับที่มีบทกลอนหรือขอรับ?”“ใช่! ฉบับนั้นแหละ” ลีลี่ตอบทันที จากนั้นก็ชะงักมือแล้วหันมามองเขา “เดี๋ยวก่อน เจ้าเห็นหรือว่าเป็นจดหมายฉบับไหน”“ข้าเพียงเดาเอาขอรับ เพราะตั้งแต่ได้รับจดหมายมา คุณหนูก็อ่านมันซ้ำอยู่หลายรอบ”“ใครอ่านซ้ำหลายรอบกัน!” ลีลี่รีบเถียง “ข้าแค่ตรวจดูว่ามีข้อความลับซ่อนอยู่หรือไม่ต่างหาก บทกลอนพวกนั้นไม่มีอะไรให้ต้องอ่านซ้ำเสียหน่อย”โจวชิงฉือพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ขอรับ คุณหนูเพียงตรวจดูข้อความลับ อ่านซ้ำหลาย
ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ ตอนที่51แค้น
ทันทีที่ได้ยินคำว่าไม่สบาย ภาพของอี้หรูที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในห้องลับก็ผุดขึ้นมาในความคิดของลีลี่ นางบีบถ้วยชาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนคลายมือออกเมื่อรู้ตัว“ข้าสบายดีเพคะ ไม่ต้องรบกวนหมอหลวงหรอก”“แน่ใจหรือ” หมิงเฉิงขยับเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย “หากเจ้าป่วยจริงๆ อย่าฝืนปิดบังข้าเลย ข้าเป็นสามีของเจ้า ย่อมต้องดูแลเจ้าให้ดีที่สุด”ลีลี่เงยหน้าสบตาเขาดวงตาคู่นั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน รอยยิ้มก็พอดีทุกกระเบียดนิ้ว แม้แต่ความห่วงใยยังดูเหมือนผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีว่าเวลาใดควรแสดงออกมากน้อยเพียงใดหากนางไม่เคยเห็นสิ่งที่อยู่หลังชั้นหนังสือ หากไม่เคยได้ยินเสียงสะอื้นที่อี้หรูพยายามกลืนกลับลงคอ หากไม่รู้ว่าเซียวหลิงต้องหนีไปซ่อนตัวเพราะอะไร นางก็คงเชื่อผู้ชายคนนี้ไปแล้วจริงๆ“ขอบคุณไท่จือที่เป็นห่วงเพคะ” ลีลี่ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เพียงแต่ช่วงนี้ข้าอยากพักอยู่กับท่านพ่ออีกสักระยะ จึงยังไม่อยากกลับตำหนักบูรพา”หมิงเฉิงนิ่งไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ข้าเข้าใจ เจ้าเพิ่งแต่งเข้าตำหนักได้ไม่นานก็ต้องมาเผชิญเรื่องวุ่นวายมากมาย หากเป็นไปได้ ข้าก็อยากให้เจ้าได้พักอย่างสบา
ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ ตอนที่50นกรู้
“อีกอย่าง ต่อไปนี้ก่อนจะหยิบสิ่งใดออกจากโต๊ะหนังสือของข้า ให้ถามก่อนทุกครั้ง”“ขอรับ!”“ไม่ว่าจะเป็นกระดาษหนึ่งแผ่น ตำราหนึ่งเล่ม หรือแม้แต่เศษกระดาษที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์”“ขอรับ”เหวินเฉิงมองคนสนิทที่รับคำอย่างว่าง่าย แล้วจึงนึกอะไรขึ้นมาได้อีกอย่าง “เดี๋ยวก่อน”เสี่ยวจื่อสะดุ้ง “ขอรับ”“ตอนเจ้าส่งจดหมายให้จวนตระกูลจาง เจ้าบอกพวกเขาหรือไม่ว่าจดหมายมาจากข้า”“เอ่อ เอ่อ ข้าน้อยเพียงฝากจดหมายไว้ให้ถึงมือไท่จือเฟยตามคำสั่งของท่าน”เหวินเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะหนังสืออีกครั้ง “ดี อย่างน้อยเจ้าก็ยังทำถูกอยู่เรื่องหนึ่ง”เสี่ยวจื่อยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เหวินเฉิงก็กล่าวต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “วันนี้เจ้าไม่ต้องออกไปไหน อยู่จัดระเบียบห้องหนังสือให้เรียบร้อยทั้งหมด”“ทั้งหมดเลยหรือขอรับ”“ใช่ แล้วก็แยกกระดาษทุกแผ่นให้ชัดเจน หากพบกระดาษที่เขียนกลอนอีก ให้เอามาวางตรงหน้าข้า อย่าหยิบไปส่งให้ผู้ใดอีก”เสี่ยวจื่อก้มหน้ารับคำอย่างเศร้าสลด ก่อนเริ่มเก็บตำราบนโต๊ะทีละเล่ม ทว่าขณะที่กำลังหยิบกองกระดาษขึ้นมา เขาก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ว่า “บทกลอนก็เพราะด
ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ ตอนที่49จดหมายรัก2
ภายในตำหนักเหินห่าว เหวินเฉิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือมาครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ตำราที่เปิดค้างไว้กลับไม่มีความคืบหน้าแม้แต่หน้าเดียว เพราะสิ่งที่เขากำลังตามหาไม่ใช่ตำรา หากเป็นกระดาษบทกลอนสี่วรรคที่เขาเขียนขึ้นเมื่อคืนก่อนเขาค้นตั้งแต่ใต้กองตำรา ลิ้นชักเก็บพู่กัน ไปจนถึงช่องเก็บกระดาษด้านข้างโต๊ะ แม้แต่ใต้ถ้วยชาก็ยังยกขึ้นมาดู ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของกระดาษแผ่นนั้นเลยเหวินเฉิงขมวดคิ้ว ก่อนหันไปถามขันทีที่กำลังจัดของอยู่ด้านข้าง “เจ้าเห็นกระดาษที่วางอยู่ข้างตำราของข้าหรือไม่ เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ มีบทกลอนเขียนอยู่สี่วรรค”ขันทีส่ายหน้า “บ่าวไม่เห็นพ่ะย่ะค่ะ ก่อนหน้านี้มีเพียงเสี่ยวจื่อเข้ามารับจดหมายจากท่าน หลังจากนั้นเขาก็รีบออกไปทันที”เหวินเฉิงหลับตาลงช้าๆดีมาก เสี่ยวจื่ออีกแล้วเขานั่งรออยู่ไม่นาน เสี่ยวจื่อก็เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเบิกบานเป็นพิเศษ พอเห็นผู้เป็นนายกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ก็รีบประสานมือรายงานทันที “องค์ชาย ข้าน้อยส่งจดหมายถึงจวนตระกูลจางเรียบร้อยแล้วขอรับ ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีผู้ใดติดตาม และไม่มีคนของตำหนักบูรพาพบเห็นข้าน้อยระหว่างทาง”“ดี” เหวินเฉิ
ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ ตอนที่48จดหมายรัก
ไม่นานเสี่ยวจื่อก็เดินเข้ามาในศาลา เขาประสานมือคำนับทั้งสอง ก่อนยื่นซองจดหมายให้ลีลี่ “องค์ชายแปดฝากจดหมายมาให้ไท่จือเฟยขอรับ ท่านกำชับว่าต้องส่งถึงมือท่านโดยตรง หากใต้เท้าจางอยู่ด้วยก็สามารถอ่านได้เช่นกัน”ลีลี่รับซองมา พลิกดูด้านหน้าและด้านหลัง เมื่อไม่พบชื่อผู้ส่งจึงเงยหน้าถาม “องค์ชายแปดมีอะไรจะบอกข้าหรือ”“ข้าน้อยไม่ทราบรายละเอียดขอรับ องค์ชายเพียงสั่งให้ข้านำมาส่งโดยเร็ว”“เข้าใจแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว”เสี่ยวจื่อคำนับอีกครั้ง ก่อนขอตัวกลับไป ลีลี่มองตามเขาจนลับสายตาแล้วจึงหันมาสบตาบิดา ใต้เท้าจางยกคางเป็นเชิงบอกให้เปิดดู นางจึงแกะซองจดหมายออกอย่างระมัดระวังกระดาษแผ่นแรกเป็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อย อ่านเพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าของลีลี่ก็เปลี่ยนไปทันที‘เซียวหลิงยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ได้รับการดูแลอย่างปลอดภัย แต่ไม่อาจส่งนางกลับไปยังจวนตระกูลจางได้ เพราะอาจทำให้ท่านและใต้เท้าจางตกอยู่ในอันตราย ข้าจะรับผิดชอบดูแลนางไว้เองจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ขอให้พวกท่านอย่าเพิ่งเปิดเผยเรื่องนี้แก่ผู้ใด และอย่าส่งคนออกตามหานางอย่างเอิกเกริก’ ลีลี่อ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนปล่อยลมหายใจที่กลั้
ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ ตอนที่47จดหมาย
“คนเรามักเชื่อในสิ่งที่ตนเองอยากเห็น หากข้าแสดงความโกรธ พวกเขาก็จะหาว่าข้าร้อนตัว หากข้ารีบร้อนตามหาคนส่งจดหมาย พวกเขาก็จะคิดว่าข้ากลัวความลับถูกเปิดเผย แต่หากข้าไปหาภรรยาด้วยความห่วงใย ยอมถอยให้ตระกูลจางอย่างสุภาพ และไม่เอ่ยโทษใครแม้แต่คำเดียว พวกเขาจะยังมีเหตุผลอะไรให้สงสัยข้าอีก”เฉินเฟิงรีบรับคำ “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”“ดี เช่นนั้นก็ไปจัดการตามที่ข้าสั่ง ส่วนเรื่องจดหมาย ห้ามหยุดสืบแม้แต่วันเดียว” หมิงเฉิงกล่าวเสียงเรียบ “ข้าไม่สนใจว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร แต่หากกล้าทิ้งหลักฐานไว้แล้วคิดว่าจะเดินหนีไปได้อย่างปลอดภัย ข้าจะทำให้เขารู้ว่าตนเองคิดผิดเพียงใด”ทั้งสองรับคำแล้วถอยออกจากห้องไป ตั่วเค่อเป็นคนสุดท้ายที่ปิดประตู ทันทีที่บานประตูปิดลง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหมิงเฉิงก็หายไปจนหมดสิ้นเขาหยิบจดหมายฉบับที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมาอ่านอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ตรงถ้อยคำที่กล่าวถึงความหวาดกลัวของไท่จือเฟยคนก่อน ปลายนิ้วค่อยๆ บีบกระดาษจนยับย่น“จางลีลี่...ข้าหวังว่าเจ้าจะยังไม่รู้อะไรมากเกินไป” เขาพึมพำชื่อนั้นไม่นานนัก เขาก็คลายมือ วางจดหมายกลับเข้าที่ แล้วเดินไปหยุดหน้ากระจกทองเหลื
You May Also Like
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน41.0K viewsวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย170.8K viewsชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน29.7K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่39.7K viewsชายาตาบอดของทรราช
ต้นไม้แห้ง142 viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ
หวงตี้ny120 viewsชายาเคียงบัลลังก์
Selena55 viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา435 views
