로그인
สิบห้าปีแห่งความรัก
4
공유:
보고서
ฉันกับลี่สุยอันคบหากันมาเป็นเวลา 15 ปี ทุกอย่างดูเหมือนจะหวานชื่นจนกระทั่งมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในชีวิตเขา เขาเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบีบให้ฉันหย่าร้าง ฉันยังคงพยายามรั้งเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเขาไป แม้จะบอบช้ำเพียงใด แต่ก็ยังคิดว่าเขาจะกลับใจได้ แต่ต่อมา ฉันก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่าความสัมพันธ์ของเราคงต้องบอกลากันจริงๆ แล้วเสียท
더 보기최신 챕터
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 17
วันนั้นฉันชวนเขาไปทานข้าว และได้รู้จักชื่อของเขาคือ เจียงซือเหวิน เราแลกเบอร์โทรศัพท์กันและสนิทสนมกันมากขึ้น ฉันรู้สึกว่าเราเข้ากันได้ดี ความคิดและความสนใจก็คล้ายๆกัน และที่น่าประหลาดใจคือ ในอีกหนึ่งเดือนต่อมาเพื่อนข้างบ้านก็มาหาพ่อของฉันเพื่อแนะนำคนให้ฉันไปออกเดตด้วย ซึ่งก็คือเขานั่นเอง หกเดือนต่อมา เราก็แต่งงานกัน ในวันแต่งงาน เจียงซือเหวินกลัวว่าฉันจะรู้สึกเหนื่อยจากการใส่ส้นสูง จึงให้ฉันนั่งพักในห้องแต่งตัว ขณะที่เขาออกไปต้อนรับแขก ทันใดนั้น ลี่สุยอานก็พุ่งเข้ามา เขามีเคราที่รกรุงรัง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง และดูโทรมกว่าแต่ก่อนมาก เมื่อเห็นฉันในชุดเจ้าสาว สายตาของเขาก็ตกตะลึงและแสดงความเจ็บปวด “ชวงชวง” เขาค่อยๆ เดินเข้ามาหาฉัน เสียงของเขาหยาบกระด้าง “ช่วงนี้ฉันมักจะฝันว่าเราแต่งงานกัน แต่ฉันกลับทรยศเธอ ไปชอบซูจิ่นเยว่ และทำร้ายเธอ แล้วเรายัง... สูญเสียลูกไปหนึ่งคนด้วย” สีหน้าของเขาซีดเผือด ริมฝีปากขาวซีด พร้อมกับจ้องมาที่ฉัน “ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝันใช่ไหม？” ฉันมองเขา ฉันคิดว่าการพูดถึงอดีตครั้งนี้จะทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดและน่าอาย แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ฉ
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 16
“พี่ลี่คะ!” ซูจิ่นเยว่ตามติดลี่สุยอานอย่างไม่ยอมปล่อย เหมือนกับสติ๊กเกอร์ที่เหนียวติดแน่น ลี่สุยอานเผยสีหน้ารำคาญออกมาอย่างชัดเจน "ช่วยถอยห่างจากฉันหน่อยได้ไหม? ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้ชอบเธอ!" เขาพูดไปพลาง สายตาก็เหลือบมาเห็นฉันและรีบวิ่งเข้ามาหาทันที "หลินซวง ฉันกลับมาแล้วนะ ฉันตั้งใจจะเปิดบริษัทของตัวเอง เธอสนใจมาช่วยฉันไหม?" ฉันยิ้มออกมาอย่างขบขัน "บริษัทของพ่อฉันกำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์อยู่แล้ว ฉันจะทิ้งพ่อไปช่วยนายทำไม?" ลี่สุยอานชะงักไปเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็รีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว "ถ้าเธอไม่มาช่วยฉันก็ไม่เป็นไร แต่พวกเรา...” “ไม่ พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว” ฉันขัดจังหวะเขาทันที พร้อมมองไปยังซูจิ่นเยว่ที่ยืนมองด้วยสายตาคาดหวังอะไรบางอย่างอยู่ด้านหลังเขา "นายไม่ใช่มีคนใหม่ไปแล้วหรอกเหรอ?" “ไม่ใช่นะ ฉันกับเธอไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย!” ลี่สุยอานรีบอธิบายออกมาเสียงดัง ฉันเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของซูจิ่นเยว่ ทำให้ฉันนึกถึงตัวเองในอดีตขึ้นมาในทันที ที่แท้ผู้ชายก็มักจะเป็นแบบนี้ เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการกลับยิ่งให้ความสำคัญมากขึ้น ฉันหันหลังก
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 15
“หลินชวง ฉันลืมเธอไม่ได้จริงๆ!” ลี่สุยอานมีแต่เคราที่รกรุงรังและดวงตาที่หม่นหมอง มองฉันด้วยสายตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม?” “ลี่สุยอาน ปล่อยฉันนะ!” ฉันทั้งตกใจและหวาดกลัว พยายามดิ้นหนีสุดแรง แต่เขากลับเหมือนคนบ้า กอดรัดฉันแน่นขึ้น พยายามกดฉันติดกับกำแพงและจูบฉันอย่างแรง! ทันใดนั้น มืออันแข็งแรงข้างหนึ่งก็คว้าเข้าที่แขนของลี่สุยอานอย่างรวดเร็ว แล้วกระชากเขาออกจากตัวฉันอย่างแรง! “รังแกผู้หญิงแบบนี้ ไม่สมกับเป็นลูกผู้ชายเลยนะ” จากนั้น ชายคนนั้นก็ปล่อยหมัดหนักๆไปที่หน้าของลี่สุยอานทันที! ลี่สุยอานถอยหลังออกไปหลายก้าวพร้อมเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาจ้องมองชายที่ต่อยเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “ไม่ใช่เรื่องของแก! ถอยไปซะ!” “ฉันเป็นนักศึกษาที่นี่ มีคนมารังแกเพื่อนในมอฉัน มันก็ต้องเกี่ยวกับฉันสิ” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขายืนขวางอยู่ระหว่างฉันกับลี่สุยอาน “ถ้านายไม่ไปตอนนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ฉันจะเรียกรปภ.มาซะ!” ลี่สุยอานจ้องกลับมาอย่างโกรธแค้น แต่เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รักษาค
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 14
เขารีบสารภาพความรู้สึกกับฉันอย่างไม่รีรอ "หลินชวง ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอ ฉันก็ชอบเธอแล้ว ตอนที่แม่เธอเสียแล้วฉันเห็นเธอร้องไห้ ฉันสาบานกับตัวเองว่าจะทำหน้าที่แทนครอบครัวของเธอ คอยปกป้องและดูแลเธอตลอดไปเอง" สายตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "หลินชวง เธอจะให้โอกาสฉันได้ไหม?" ฉันมองเขาด้วยความเย็นชา ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ในชาติก่อน เขาเองก็เคยพูดแบบนี้กับฉัน แล้วผลลัพธ์ล่ะ? คนที่ทำร้ายฉันที่สุดก็คือเขาเอง ในชาตินี้ ฉันปฏิเสธเขาโดยไม่ลังเลเลยว่า “ไม่จำเป็นหรอก ฉันคิดว่าเราสองคนเข้ากันไม่ได้” "ทำไมล่ะ?" ลี่สุยอานดูเหมือนถูกกระทบกระเทือนใจอย่างมาก เขามองฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ก็เธอเองก็มีใจให้ฉัน แล้วเธอก็เคยบอกว่า พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว..." "ฉันก็แค่บอกว่า เรื่องของมหาวิทยาลัยค่อยว่ากันทีหลัง" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ฉันไม่เคยบอกว่าจะคบกับนาย"ลี่สุยอานตัวสั่นเล็กน้อย มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่น เขาคงมั่นใจว่า ฉันจะต้องคบกับเขาแน่นอน เขาไม่เคยทำอะไรที่เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะเลยสักครั้ง ทั้งในอดีตและอนาคต เขากล้าที่จะคบกับซูจิ่นเยว่ต่อหน้าฉันได้อย่างเปิดเผย ก
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 13
วันถัดมา ฉันไปโรงเรียน แต่พอเดินถึงชั้นสองของอาคารเรียนก็เจอเข้ากับนักเรียนหญิงคนหนึ่งหน้าตาน่ารัก กำลังสารภาพรักกับลี่สุยอาน “ลี่สุยอาน ฉันชอบนาย!” เธอสารภาพออกมาอย่างกล้าหาญและร้อนแรง ฉันมองดูเธอที่มัดผมสองข้าง ดวงตาของเธอใสซื่อและอ่อนหวาน เมื่อเธอยิ้มก็เผยให้เห็นรอยบุ๋มที่แก้มทั้งสองข้าง
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 9
หลังจากนั้น ฉันกับลี่สุยอานก็เริ่มเย็นชาต่อกัน เขาเริ่มพาซูจิ่นเยว่ไปออกงานต่างๆ อย่างเปิดเผย เขาต้องการให้ทุกคนรู้ว่าตำแหน่งภรรยาลี่เร็วๆ นี้จะมีการเปลี่ยนแปลงพ่อแม่ของลี่สุยอานโกรธมากถึงขนาดจะไล่เขาออกจากบ้าน แต่เขาก็ไม่แคร์เลยแม้แต่น้อย เขาเป็นคนที่ชีวิตราบรื่นมาตั้งแต่เด็ก เลยไม่เคยรู้สึกถ
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 8
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันรู้ว่าเขาเริ่มแชร์เรื่องราวในชีวิตประจำวันกับซูจิ่นเยว่ ฉันก็รู้สึกระแวงขึ้นมาทันที ผู้ชายที่เริ่มแชร์เรื่องราวในชีวิตประจำวันกับผู้หญิงคนหนึ่ง มักจะแสดงว่าเขาสนใจผู้หญิงคนนั้น แต่ตอนนั้น ฉันก็เพียงแค่เตือนเขาเบาๆ เท่านั้น เขาบอกฉันว่าระหว่างเขากับเธอไม่ได้มีอะไร แต่เมื่
สิบห้าปีแห่งความรัก บทที่ 7
หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ฉันและลี่สุยอานก็ได้แต่งงานกัน ในปีแรกหลังจากแต่งงาน เราก็ต้องเผชิญกับการระบาดของไวรัสครั้งใหญ่ เขาออกไปทำงานต่างเมือง ฉันเลยต้องอยู่ที่บ้านคนเดียว และไม่สามารถหายาเองได้ ดูรายงานในมือถือก็บอกว่ามีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นทุกวัน ทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่แล้วในคื
