ตอนที่ 30 ท่านตา

ตอนที่ 30 ท่านตา

ท่านยายเจียงจินจูหันมองท่านอ๋อง ด้วยสายตาไม่พอใจมากโข หลังจากเดินออกมาจากห้องทรงอักษร พึงพอใจกับบทลงโทษต่าง ๆ แล้ว แต่ทว่าผู้ถูกกล่าวหาลืมตาโพลงขึ้นมา

“ท่านยาย เช่นนั้น ข้าจะต้องเรียกท่านอ๋องว่าท่านตาใช่หรือไม่” แม่หนูน้อยคนนี้มิรู้ความ นางทวนความคิดไล่ลำดับ หากท่านอ๋องเรียกท่านยายว่าพี่สาว ดังนั้น นางก็ต้องเรียกเขาว่าท่านตาสิ

ท่านอ๋องได้ยินคำกล่าว แทบจะหกล้มหัวทิ่ม ถูกอีกฝ่ายกล่าววาจาว่าเสียหายเช่นนี้ แทนที่จะถือโทษโกรธนาง เขากลับฉีกยิ้มไม่เคยมีใครได้เห็นรอยยิ้มนี้มาก่อน “รออีกสิบกว่าปี เจ้าจะต้องเรียกข้าใหม่แน่ ๆ” เขายิ้มเหี้ยม หัวเราะหึ ๆ พลางคิดในใจว่า จะต้องเรียกเสียงหวานว่า ท่านพี่

“อ้อ เช่นนั้นก็คงจะต้องเปลี่ยนเป็นเรียกท่านปู่แล้วสินะ” หย่งเล่อกล่าวขึ้น พยักพเยิดอย่างมั่นอกมั่นใจ คราวนี้ท่านอ๋องกล่าวไม่ออก จะพูดอันใดก็ถูกเจ้าตัวแสบพวกนี้ หักลบกลบคำพูดเขาไปหมด

‘ให้ตายสิ นี่พวกแฝดนี่แสบใช่ย่อย!’ ท่านอ๋องได้แต่ขมุบขมิบงึมงำเท่านั้น ด้วยเพราะไม่อยากพูดมาก เดินตามแผ่นหลังของสตรีเรืองอำนาจ เหนือกว่าฮ่องเต้ ก็จะเป็นเจียงจินจูแห่งหนานไห่

ใครไม่ให้ความสำคัญนาง เขาให้นางเต็มหัวใจ ด้วยเพราะรู้และเห็นอะไรมามาก ไม่ได้ตามัวมืดบอดเหมือนกับพี่ชาย หลงคารมพี่สะใภ้ เชื่อคำกล่าวอ้างของมารดา ลืมเรื่องผู้มีพระคุณไปเสียสิ้น เขาว่าเลือดหนึ่งหยดทดแทนยิ่งกว่าผืนน้ำ

“ฮ่า ๆ เป็นเช่นไรเล่า ยังอยากจะได้นางเป็นชายาอยู่หรือไม่” นางกลั้นหัวเราะไม่ไหว หลานของนางจะแสบเกินใครหามีไม่ วาจานั้นเผ็ดร้อนนัก กลับดำให้เป็นขาวได้ทันควัน เจ้าเล่ห์เสียไม่มี

ดูอย่างเหตุการณ์นี้ หากนางไม่ออกหน้า มีรึพวกเขาจะอยู่เป็นสุขได้ และอีกอย่าง นางไม่ยินยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายหลานและลูกสาวของนางไปได้ แค้นนี้ย่อมชำระ อีกคนหนึ่งก็คือ แม่ทัพจ้าว หลังจากนี้จะได้เห็นดีกัน

“รอให้นางโตกว่านี้ก่อนแล้วกัน” เขารึจะถอดใจไม่มีทาง เขาเหลือบมองแม่หนูน้อยเป็นระยะ นางถูกอุ้มพาดบ่า ยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาอีก อยากจะดีดหน้าผากนางยิ่งนัก เด็กอะไรน่ารักน่าชังที่สุด

เหล่าชายชุดดำที่เดินอยู่กลุ่มใหญ่ ต่างก็พากันสลายหายวับไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ทั้งทหารที่เดินตรวจตรา และนางกำนัล ขันที ตกอกตกใจไม่น้อยนัก พวกเขาทะยานออกไปเป็นเพียงแค่เงาดำทะมึนวูบหนึ่งเท่านั้น

หุบเขาไป๋หรง ใครจะกล้าล้อเล่นกัน คนที่สูงอำนาจที่สุดยังต้องฟังคำของเจียงจินจูเสียด้วยซ้ำไป แม้นางจะไม่ได้นั่งตำแหน่งท่านประมุข แต่ทว่าชื่อของนางถูกสลักเอาไว้ในป้ายหยกของหุบเขาไป๋หรง

ท่านอ๋อง เจียงจินจู ร่วมด้วยเจ้าฝาแฝดที่ตอนนี้ลงเดินเองได้แล้ว หลังจากที่สบายเพราะท่านยายอุ้ม มือป้อม ๆ ของนางจับมือของท่านยายเอาไว้ และเดินเข้าไปดูการประลองยิงธนู

เมิ่งอวี้หานรีบเชื้อเชิญท่านอาจารย์ให้นั่งชมฝีมือของฟางหรง “ท่านอาจารย์ คิดว่าศิษย์น้องเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” หวังว่าจะได้คำชม

“ก็งั้น ๆ” ปกติแล้ว นางฝึกให้ลูกสาวยิงทีเดียวสามดอก แต่นี่เล่นยิงทีละดอกไม่ได้ดั่งใจนัก จะเร่งทำคะแนนจะข่มขวัญคู่ต่อสู้ได้อย่างไรกัน

ไท่จื่อแคว้นฉู่และไท่จื่อู๋จงหยวนผินสายตามองมายังที่นั่งของนางออกจะบ่อยครั้ง แต่ก็ทำทีเมินเฉย ชายสามหน้ากากกระตุกยิ้มที่มุมปากเข้าให้ ไม่ใช่เพราะเห็นอีกฝ่ายเป็นคู่แข่งแต่อย่างใด เขาพอจะรู้ผ่านหูมาบ้างเรื่องของหุบเขาแห่งนี้ หากจะเข้าไปก็คงจะยากยิ่ง

“ไม่ได้เรื่อง!” นางรึจะเอ่ยปากชมเชย กลับกันนางสร้างแรงกดดันให้ลูกสาว รู้ว่าห่างมือมานาน นั่นก็เพราะลูกสาวทำตัวเองแท้ ๆ สิ่งใดที่นางสอนสั่งบ่มเพาะให้เป็นสตรีกล้าหาญ จะมีใครมาหักหาญน้ำใจเช่นนี้จะมีหรือ

ฟางหรงได้ยินเช่นนั้น นางยืนอยู่ในลานประลองพื้นที่เป็นวงกลม ห่างออกไปเป็นเป้านิ่งเป็นวงกลมเท่านั้น มันถูกตรึงเอาไว้กับเสา มีหรือนางจะยอมให้มารดาสบประมาท จากนั้นถอนหายใจและหลับตาทำสมาธิเสียก่อน

ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนจะได้ลูกธนูทั้งหมดสิบดอก จะดูว่ามีใครยิงได้แต้มมากกว่ากัน และที่เห็น ๆ ก็คือผู้นำเป็นแคว้นฉู่ นำโดยหัวหน้าเผ่าผู้หนึ่ง รูปร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์นัก เคราของเขาถักเปียทั้งสองข้าง ใต้ดวงตาทาสีดำจาง ๆ ดูน่าหวาดกลัวเป็นไหน ๆ แต่สำหรับฟางหรงนางมิเคยหวาดกลัวผู้ใด

ฟรางหรงรวบรวมสติได้แล้ว จึงลืมตาขึ้นมา หยิบลูกธนูเพิ่มอีกสองดอก สร้างเสียงฮือฮามากที่สุด ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งสามีที่ยืนรอลุ้นและให้กำลังใจภรรยาอยู่ด้านหลังลานประลอง

ฟางหรงดึงนำลูกธนูทั้งสาม ใส่ยังสายและง้างให้สุดแขน นางหรี่ตาเล็กน้อย จากนั้นสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะปล่อยออกไปทันใด ผลปรากฏว่า ปึก! เข้าเป้าตรงกลางทีเดียวทั้งสามดอก

“นี่มันโกงกันชัด ๆ” คนของแคว้นฉู่โมโหที่ตนเสียหน้าให้กับสตรี ตัวเขาเองยิงได้เพียงแค่ครั้งละดอกเท่านั้น มาดหมายจะเข้ามาหาเรื่องนาง

แต่ทว่ากำลังจะก้าวไปนั้น กลับถูกก้อนหินซัดเข้ามาให้ที่ใบหน้าของตน และสบตาเข้ากับเจ้าของก้อนหินเป็นไท่จื่อของตนเอง เขาจึงก้มหน้าลงสำนึกผิด หากเป็นสตรีแคว้นเขา นางจะถูกทำโทษไปแล้ว

“จะโกงได้อย่างไรกัน ก็ข้าแค่...เก่งกว่าเจ้าแค่นั้น” ฟางหรงยิ้มเหยียด และก็ยิงจนหมดแล้ว เจ้าหน้าที่ดูแลการประลอง ประกาศก้องบอกกล่าวทันใด ว่าเป็นไป๋ฟางหรงชนะไปในที่สุด

“ภรรยาเก่งมาก ๆ” นางเดินลงจากลานประลอง แม่ทัพจ้าวกล่าวชม ซับเหงื่อของนางบนหน้าผากเล็กน้อย การกระทำช่างดูเอาใจใส่นัก แต่ทว่าสายตาของมารดาภรรยาหาได้ปลื้มปีติไม่ มีแต่สายตาเย็นเหยียบราวกับน้ำแข็งอยู่ในดวงตาคู่นั้น แม่ทัพจ้าวไม่กล้าพูดอันใดให้มากความอีก

ไท่จื่อแคว้นฉู่เดินมาด้วยองค์เอง “ฮูหยินจ้าว ช่างเก่งกาจยิ่งนัก ข้ามีรางวัลจะมอบให้เจ้า” เขาอดใจไม่ไหว อยากพูดกับนางสักเล็กน้อย ได้มองนางใกล้ ๆ อีกครั้งก็ยังดี

“ขอบพระทัยเพคะ เกรงว่าหม่อมฉันไม่อาจรับได้” ฟางหรงกล่าวปฏิเสธไป

“รีบด่วนปฏิเสธ ยังไม่พบว่าเป็นอะไร” เขามีท่าทีสงบนิ่ง แม้ภายในอกจะเต้นระรัวก็ตามที

แม่ทัพจ้าวยืนขนาบข้างภรรยา “ภรรยากระหม่อมไม่ต้องการ ไท่จื่อ อย่าได้เซ้าซี้เลยพ่ะย่ะค่ะ” คนหึงกล่าวขึ้นมาทันใด

ฉู่จื้อหยางมีหรือจะสนใจคำพูดของชายผู้ไร้ค่า สำหรับเขาแม่ทัพจ้าวก็แค่สุนัขรับใช้คนราชวงศ์อู๋ที่ไม่ได้ความนี้ก็เพียงแค่นั้น เขาได้ยินข่าวลือเรื่องของแม่ทัพผู้โง่งมอยู่ไม่น้อย ตาต่ำนักไปคว้าเอาสตรีที่ไหนคิดจะเชิดชูเหนือภรรยาเอก

ฉู่จื้อหยางเปิดกล่องไม้ ข้างในนั้นเป็นมีดสั้น หัวของมันแกะสลักงดงามนัก “พกพาสะดวกยิ่งเหมาะสำหรับสตรี ตามจริงข้าคิดจะมอบของขวัญนี้ให้คนที่ชนะการประลองอยู่แล้ว มิมีอันใดแอบแฝงอยู่แม้แต่น้อยนิด”

เจ้าตัวแสบฟางหลินเดินเข้ามาเขย่งปลายเท้าก็มองไม่เห็น ไท่จื่อจึงได้ย่อตัวลงยื่นให้นางดู “ท่านแม่งดงามยิ่งนัก รับไว้เถิดเจ้าค่ะ ไหน ๆ ท่านพี่ไท่จื่อก็มอบให้ทั้งที”

ฟางหลินยกย่องอีกฝ่าย จึงได้กล่าวขึ้นมา เพราะมีดสั้นในกล่องนี้งดงามนัก นางเห็นก็อยากได้ จึงได้กล่าวขึ้นมา มิหนำซ้ำเรียกว่าท่านพี่ไท่จื่อนั้นถูกแล้ว นางยกเขาให้เป็นพี่ชายที่อายุมากคนหนึ่ง และเขายังเป็นกันเองอีกด้วย สุภาพและอบอุ่น

“เจ้าจะเรียกคนอื่นว่าท่านพี่ไม่ได้นะ เรียกข้าได้คนเดียว” อู๋เมิ่งซาน รีบร้อนจับเจ้าตัวเล็กให้มองหน้าเขา และกำชับนาง พูดจาเช่นนี้กับคนอื่นไม่ได้ คำ คำนี้ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

ฟางหลินเหลือบมอง จะต้องพูดว่านางเหลือบมองนั้นถูกแล้ว เพราะว่าตาแก่คนนี้ชักจะพูดมาก น่ารำคาญเกินไป นางเกรงใจหรอกนะที่เข้าข้างท่านยาย โยนองค์หญิงสามมาให้ เพราะกับแม่ถังเน่า ๆ นั่นอีก จึงเกรงใจ หากมิเกรงใจป่านนี้นางจะเล่นงานเสียให้เข็ด

“เหลวไหลใหญ่แล้ว ท่านตากลับไปนั่งที่เถิดเจ้าค่ะ”