All Chapters of ไป๋ฟางหรง: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 ข้าก็มีหัวใจฝ่ามือที่แสนจะหยาบกระด้าง จับจูงลูกชายเข้าไปยังเรือนอย่างไม่ไยดีอีก เมื่อครู่นางแผดเสียงใส่เขา คงทำให้ลูกชายตกใจแล้ว จ้าวหย่งเล่อถูกมารดาจูงเข้ามาก็ไม่ถูก จะต้องเรียกว่าลากเขามาถึงจะถูกต้อง ท่านแม่ที่อ่อนแอคนนั้นหายไปไหน ทำให้ลูกชายยืนงงอยู่เป็นนานฟางหรงจัดหายามาทาบนแก้มของลูกชาย เห็นขึ้นเป็นรอยฝ่ามือนึกโมโหนัก นางค่อย ๆ ทายาที่มีส่วนผสมของบัวหิมะและยังมีรากของสมุนไพรหลายอย่าง ด้วยเพราะตระกูลของนางเป็นหมอมาหลายรุ่นจ้าวหย่งเล่อกระตุกแขนเสื้อของท่านแม่ “ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านตีหัวท่านพ่อยอดเยี่ยมไปเลยขอรับ” เด็กชายรู้เพียงแค่ว่า เขาอยากเห็นมารดาโกรธเช่นนี้อีก ปกติส่วนมากก็เห็นเอาแต่เคร่งเครียด ทำงานไม่หยุดหย่อน เวลาจะพักเอนหลังสักงีบก็หาได้มีไม่“เจ้านี่นะ” ใครจะทนไหวกัน มาถึงก็ลงมือกับลูกชายของนาง “ทีหลังอย่าพูดจาเช่นนั้นกับท่านพ่ออีกเข้าใจหรือไม่” ฟางหรงอย่างไรก็ต้องสอนสั่งลูกชาย“ก็เขาทำให้ท่านแม่ปวดใจนี่นา ข้าทนไม่ได้หรอก ดูท่านย่าสิยังอดโมโหไม่ได้เลย ท่านปู่ก็อีกคนยังอดที่จะก่นด่าท่านพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ” หย่งเล่อคล้ายว่าเบาใจนัก มีแต่คนเข้าข้างมารดาของตน เขายืดอ

ตอนที่ 4 ฟางหลินจ้าวหย่งเล่อขมวดคิ้วนัก นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เหตุใดน้องสาวจึงไม่กลับจากจวนของท่านยายอีก น้องสาวฝาแฝดของเขาเป็นเด็กผู้หญิง น่ารักพริ้มเพรานัก มักจะไปอยู่ที่จวนท่านยายเสมอ ดูเหมือนว่ามีใครบางคนยังไม่รู้ ว่าแท้ที่จริงแล้ว พวกเขาเป็นแฝดที่เกิดมาเวลาไล่เลี่ยกันจวนของท่านยายอยู่อีกเมืองหนึ่ง คิดว่าหิมะก็คงจะตกหนักไม่แพ้กัน ไม่รู้ว่าเดินทางมาจะหนาวหรือไม่ จะมีใครดูแลใส่ใจนางเท่าพี่ชายคนนี้หรือเปล่า หรือว่าตอนนี้กำลังเดินทางมา ยิ่งค่ำมืดเช่นนี้ก็เป็นห่วงนัก สีหน้าของเขากำลังครุ่นคิดไป๋ฟางหรงเห็นว่าลูกชายยังไม่นอน นางจึงได้เข้ามาในห้องนอนของเขาอีกครั้ง หย่งเล่อรับรู้การมาของมารดา ด้วยเพราะเขาเองก็ฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่อายุเพียงแค่สามหนาว ผ่านมาสองปีก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ค่อนข้างจะรุดหน้าไปเร็วเสียด้วยซ้ำไปจ้าวฟางหลินน้องสาวฝาแฝดนางก็ฝึกวรยุทธ์เช่นเดียวกันกับเขา และนางก็รุดหน้าเร็วด้วยเช่นกัน ที่ไปยังจวนของท่านยายบ่อย ๆ ก็เพราะว่าท่านยายคิดถึงหลานสาว อายุของท่านยายก็มาก ดังนั้นจึงได้ขออนุญาตก่อนไปเสมอ และเป็นข้อตกลงระหว่างตระกูลไป๋และตระกูลจ้าว ในหนึ่งเดือนคุณหนูน้อยจะต้องไปพัก

ตอนที่ 6 หนีจากคนใจร้ายฟางหรงเดินกลับเข้ามาในจวนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก มือข้างหนึ่งยังคงมีสาวใช้ประคองนาง ระหว่างที่เดินทางกลับมา อากาศข้างนอกก็หนาวเหน็บ ร่างกายของฮูหยินก็เจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง ต้องทำมาทำงานหนัก ๆ เช่นนี้อีก สาวใช้ของนางคืออาชุน ติดตามดูแลนางตั้งตระกูลไป๋ จวบจนย้ายมาอยู่ที่จวนตระกูลจ้าว“ฮูหยิน อย่าว่าข้าสอนเลยนะเจ้าคะ อยู่ไปก็รังแต่จะเจ็บปวด” อาชุนไม่พอใจนัก สีหน้าของนางหาได้ยิ้มแย้มไม่ มีเพียงแต่ความไม่พอใจอยู่มากโข“ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ” เพียงแค่พูดก็เหมือนจะหมดแรงลงได้ทุกเมื่อ “เดี๋ยวเช่นนั้นก็คงจะต้องเก็บของเตรียมตัวย้ายแล้ว” นางคิดดีแล้ว และคิดมาตลอดทั้งคืนแล้ว“อีกหน่อยท่านแม่ทัพแต่งงานก็ย่อมมีลูกของตนเอง” ฟางหรงกล่าวขึ้น ลูก ๆ ของนางก็คงจะยินดีหากว่าย้ายไปอยู่ที่อื่น จะได้ไม่ต้องทนเห็นบิดามารดาทะเลาะเบาะแว้งกันเช่นนี้“ที่จวนทุกอย่าง ข้าจัดการเอาไว้แล้ว” ฟางหรงรูปร่างผ่ายผอมนัก เพียงแค่แรงลมปะทะนางก็อาจจะล้มลงได้ทุกเมื่อ นางกินน้อย นอนน้อย หน้าหนาวทีไรนางก็จะป่วยอยู่เสมอ หลังจากคลอดลูกทั้งสอง สุขภาพของนางก็ไม่แข็งแรงนับจากนั้นเป็นต้นมานางไม่เคยใส่ใจดูแลบำรุงร่างกา

ตอนที่ 8 จะกุมหัวใจนางอีกครั้งแม่ทัพจ้าวหัวเสียหนักมาก เข้าห้องนอนกอดหมอนและร่ำไห้ นึกถึงวันเก่า ๆ ที่ได้พบนาง ตั้งแต่วันแรกที่หลงรักดรุณีน้อยนั่น กระทั่งเมื่อได้หมั้นหมายกับนาง ทุกอย่างสิ่งที่เขาคิดว่านางกระทำเพื่อเข้าตั้งมากมาย ก็เพียงแค่หวังจะเป็นฮูหยินของเขาและกอบโกยผลประโยชน์เขาคิดว่านางเป็นสตรีจอมเจ้าเล่ห์มากด้วยมารยา นึกไม่ถึงว่ายามที่นางจากไป ภายในอกมันปวดร้าวนัก และลูกทั้งสองยังไม่ได้กอดแต่กลับถูกเขาตำหนิ อีกคนก็ถูกเขาตี ช่างเป็นพ่อที่เลวชั่วช้ายิ่ง หนังสือหย่านั่นเขามองครั้งแล้วครั้งเล่า นึกแค้นนักตัวต้นเหตุมิใช่ใครเป็นเขาเองต่างหากที่ชั่วร้ายเช่นนี้ มองนางด้วยอคติ มิคิดว่าสิ่งที่นางได้ทำล้วนเป็นเพราะความรักที่มอบให้ สุดท้ายแล้วไป๋ฟางหรงก็จากไปจ้าวหย่งคังฉีกหนังสือหย่าออกเป็นชิ้น ๆ แววตานั่นหาได้เสียดายไม่ เขากรุ่นโกรธตนเองเพียงใด เพราะสมองของเขามันช่างเลอะเลือนเข้าให้แล้วถังม่านชิงประคองตนเองให้ออกมาจากห้อง นางคิดว่าจะมาขอร้องให้เขาลงโทษไป๋ฟางหรง เมื่อนางถูกพยุงเข้ามา ก็พบว่าท่านแม่ทัพจ้าวกำลังนั่งกุมขมับอยู่ในห้อง“ท่านแม่ทัพ” น้ำเสียงช่างดูเหมือนเจ็บปวดนัก นางค่อย ๆ

ตอนที่ 10 ข้าต้องการท่านยามดึกดื่นค่อนคืน ฟางหรงกำลังฝึกฝนวรยุทธ์ที่นางละทิ้งไปตั้งแต่สิบห้าหนาว จวบจนถึงตอนนี้ที่นางไม่เคยจะจับมันอีกครั้งก็ผ่านมาหลายปี ตอนนี้อายุของนางก็ยี่สิบสาม เป็นหม้ายหย่าร้างตั้งแต่สาวสะพรั่งทีเดียวเดิมทีนางเตรียมพร้อมเป็นภรรยาที่ดีของเขา อะไรที่ไม่ถนัดล้วนก็ต้องฝึกฝน อาหารทั้งคาวและหวาน นางก็ใช้เวลาเป็นปีฝึกฝนและหมั่นปรุง จนทำให้นางทำอาหารได้รสเลิศนัก การเรือนเฉกเช่นเย็บปักถักร้อยนั่น มีหรือดรุณีน้อยเช่นนางจะทำได้กันนางค่อย ๆ ลงฝีเข็มจนนิ้วตนเองนั้นถูกเข็มทิ่มแทงจนสะดุ้ง ตกใจออกจะบ่อยครั้ง ล้วนแล้วแต่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเสียด้วยซ้ำไป สุดท้ายสิ่งที่นางทุ่มเทนั้นได้ตอบกลับมาด้วยความชิงชัง และทำให้นางหลั่งน้ำตาออกมาในที่สุดทนฝืนเฝ้าดูแลจวนของเขามาหกปี สุดท้ายสิ่งที่ได้ครอบครองมันมีเพียงแค่ความว่างเปล่า นางกอดตัวเองด้วยความอ้างว้างเหน็บหนาว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่คลอดลูก ๆ ทั้งสอง มิเคยดูแลบำรุงร่างกาย กินน้อยนอนน้อย ทำให้ร่างกายทั้งผ่ายผอมและทรุดโทรมหากแต่ยามนี้นางเลือกที่จะรักตัวเองให้มากขึ้น และมากขึ้น สิ่งที่นางได้ทอดทิ้งไปตอนนี้กำลังค่อย ๆ จะกลับ