ตอนที่ 29 จัดการ

ตอนที่ 29 จัดการ

ครั้งนั้นอู๋อ้ายเสียนยังคงเป็นไท่จื่อ พระโอรสของหวงซ่าง บรรดาพระสนมทั้งหลาย ต่างก็จ้องจะสังหารไท่จื่อ ผลักดันพระโอรสของตนเองขึ้น ช่วงชิงตำแหน่งนี้เพียงเพราะภายภาคหน้าจะได้เป็นใหญ่ อยู่เหนือผู้คน ไท่จื่อ ยามนั้นเสด็จเป็นการส่วนพระองค์กับหวงซ่าง

เจียงจินจู รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัย และนำไท่จื่อ ออกท่องเที่ยวในเขตเมืองใกล้ ๆ กับหุบเขา นึกไม่ถึงว่าจะมีคนร้ายบุกเข้ามาราวกับห่าฝน ทำให้นางสู้รบกับคนกลุ่มนั้น แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ปกตินางมักจะชมชอบมาเดินเล่นบ่อยครั้ง มักจะได้พบท่านหมอรูปงามเป็นประจำ นั่นก็คือชายหนุ่มที่นางหมายปอง และเขาเองก็ใจตรงกัน

วันนั้นผู้คนตลาดต่างก็ตระหนกตกใจกันอย่างบ้าคลั่ง มีกลุ่มโจรสวมชุดดำอำพรางใบหน้า ทำให้เจียงจินจูรับคมหอก คมดาบ เพื่อช่วยเหลือไท่จื่อผู้อ่อนโยน และยังเป็นชายหนุ่มที่น้ำใจงามนัก นางสู้จนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่พี่ชายของนางมาทัน หาไม่แล้วนางก็คงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เป็นแน่

แต่ทว่า หากย้อนกลับไปได้ นางเลือกจะเมินเฉยคนถ่อยเช่นนี้

“เศษสวะอันใดมีค่า ให้ลูกสาวของข้าคุกเข่าต่อหน้าเด็กคนนี้ฮะ” ฮองเฮาเหลืออดนางจึงได้รีบร้อนผลีผลามกล่าวขึ้นมา ด้วยโทสะอันล้นอกจวนเจียนแทบกระอักเลือดออกมา

“นั่นสิฝ่าบาท คนพวกนี้มันเป็นเพียงแค่ทาสรับใช้ ช่างเหิมเกริมนัก ทหารจับพวกมันไปขัง รอตัดสินประหารเก้าชั่วโคตร”

ไทเฮาไม่พอใจมากโข โกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำ ไม่เหลือแล้วอาการป่วยไข้ ยามนั้นแสร้งเจ็บป่วยเรียกร้องสมรสพระราชทาน

ยามนี้พระนางหลงลืมไปแล้ว และไม่เห็นคนต่ำศักดิ์ ไร้ค่าอยู่ในสายตาก็ว่าได้ นิ้วเรียวอันเหี่ยวย่น ชี้ดาหน้าไปยังกลุ่มคนชุดดำยืนเรียงรายกันอยู่ ทั้งข้างนอกและข้างใน

“เป็นถึงไทเฮา ยังโง่งม” เจียงจินจู นั่งลงคล้ายราวกับว่า อำนาจทั้งหมดอยู่ในมือของนาง “เมื่อครู่ไม่ได้ยินรึอย่างไรกัน ไปลากนังสารเลวนั่นออกมา”

น้ำเสียงนี้แผดดังลั่นห้อง ทำให้ผู้คนต่างหวาดกลัวนัก ขันทีและนางกำนัลหวาดกลัวจนตัวสั่น แม้ไทเฮาจะมีอำนาจล้นมือ แม้ฮองเฮาจะมีอำนาจล้นวัง แม้ว่าหวงซ่างจะมีอำนาจล้นแผ่นดิน แต่ทว่า เมื่อเจียงจินจูตะเบ็งเสียงดังขนาดนี้ ทุกพระองค์จึงย่นคอหวาดกลัวกันทั้งสิ้น

พลันท่านอ๋องพระอนุชา ผู้ไม่สนใครหน้าไหนทั้งสิ้น วันนี้พระองค์รู้ว่า คนของหุบเขาไป๋หรงมาเพื่อสิ่งใด เขาจึงมามอบเหยื่อให้ทันใด “พี่สาว ใจเย็น ๆ ก่อน ข้านำพวกนางมามอบให้แล้ว”

หย่งเล่อเห็นถังม่านชิงเข้าให้ เขายกมือขึ้นชี้ทันใด “ท่านยาย สตรีคนนั้นข่มเหงรังแกท่านแม่ขอรับ” เจ้าตัวดีฟ้องทันใด

“ไปลากนางมา” สิ้นเสียงจินจู ชายชุดดำคนหนึ่ง ลากตัวของถังม่านชิงไปเบื้องหน้าของนาง “ยังไม่คุกเข่าอีก” น้ำเสียงเขียวเข้มกล่าวถาม

ถังม่านชิงถือดีแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ข้าคุกเข่าให้แค่เชื้อพระวงศ์เท่านั้น คนป่าเถื่อนเช่นพวกเจ้าฝันไปเถอะ”

“พูดได้ดีนี่นา” เจียงจินจูแห่งหนานไห่ ผู้คนล้วนรักใคร่นางแทบทั้งสิ้น นางเป็นสตรีที่มีอิทธิพลในเมืองนั้นดี แม้แต่ท่านเจ้าเมืองยังก้มหัวให้นาง มิกล้าเหิมเกริมสักนิด นางลุกขึ้น เหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะใช้กำปั้นอัดพลังปราณเพียงแค่ส่วนเดียวกระแทกเข้ายังหน้าท้องของอีกฝ่าย

ปัก!

ถังม่านชิงถูกเพียงแค่กำปั้นเดียวเท่านั้น ผู้คนในห้องต่างส่งเสียงเซ็งแซ่ ด้วยเพราะเห็นความโหดร้ายป่าเถื่อน ทั้งโลหิตและฟันของถังม่านชิงหลุดออกมาจากปาก แม้ใบหน้ายังคงเหมือนเดิม แต่เจ็บปวดจนกระอักโลหิตออกมา ที่น่าแปลกใจ ฟันของนางหลุดออกมาด้วยหลายซี่นัก

คนถูกกระทำไม่ได้ร้องสักนิด สลบกองราวกับเศษขยะอันไร้ค่า

องค์หญิงสามเห็นเช่นนั้น เริ่มหวาดกลัวจนตัวสั่นสะท้าน “ท่านอา เหตุใดจึงนำข้ามา”

“เป็นเพราะเจ้าก่อเรื่องอย่างไร ทำให้ท่านประมุขน้อยบาดเจ็บ เป็นฝีมือของเจ้ากับสตรีสารเลวคนนั้น ข้าก็แค่หวังดี ไม่อยากให้ตำหนักทรงงานของฝ่าบาทแปดเปื้อนโลหิต” อู๋เมิ่งซาน ท่านอ๋องที่ทุกคนต่างก็กล่าวว่าเขาเย็นชาไร้ใจ มิสนใจใครทั้งนั้น แต่วันนี้เขาถึงขั้นโยนเหยื่อให้สำนักพยัคฆ์ขาวอย่างฉับพลัน

“ท่านอ๋อง น้ำใจงดงามมากเพคะ หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนัก” เจียงจินจู นอบน้อมกับอีกฝ่ายนัก และพูดจาอย่างนุ่มนวลระบายยิ้มให้อีกด้วย

“พี่สาวเชิญจัดการเถิด เรื่องของท่านก็เหมือนเรื่องของข้า” ท่านอ๋องกล่าวขึ้น ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ในมือถือพัดโบกบัดเบา ๆ ด้วยเพราะมิชมชอบหลานสาวเช่นนี้อยู่แล้ว นับวันยิ่งสร้างเรื่องราวใหญ่โตมากมาย ทำให้ผู้คนเดือดร้อน นางก็หาได้สนใจไม่ ถูกสั่งสอน สักครั้งสองครั้ง อย่างไรก็คงไม่ตาย

“เจ้ามันลูกสารเลวนัก ริอ่านเข้าข้างศัตรูเชียวรึ” ไทเฮากรุ่นโกรธจนควันออกหู ชี้นิ้วไปยังท่านอ๋อง เห็นเขาเหลือบมองนาง จากนั้นก็ทำตัวเหินห่างอีกเช่นเดิม

“ท่านอ๋อง เหตุใดจึงนำลูกสาวของข้ามาเช่นนี้ นี่ท่านมิคิดจะให้ศัตรูเล่นงานเหม่ยเอ๋อร์กระมัง” ฮองเฮากล่าวด้วยความคับแค้นใจนัก สามีก็ยืนอ้ำอึ้ง มิออกปากกล่าว หรือออกคำสั่งจัดการคนกลุ่มนี้สักที

“พวกท่านหูหนวกตาบอดกันรึอย่างไร คนผู้นี้คือใครกันลืมไปแล้วรึ ด้านหลังของพี่สาวเป็นท่านประมุขหุบเขาไป๋หรง เจ้าสำนักพยัคฆ์ขาว ที่คอยคุ้มหัวพวกเราเอาไว้

หากไม่มีพวกเขาแล้ว แคว้นเราจะเป็นเช่นไร ลองตรองดูกันให้ดีเถิด ฝ่าบาทเองก็เลอะเลือนไปแล้ว องค์หญิงสามกระทำผิดร้ายแรง โทษแค่โบยจะนับอันใดได้ ตำแหน่งองค์หญิงยังค้ำคอนางอยู่ อีกหน่อยก็เที่ยวอาละวาดผู้คนไม่ว่างเว้น”

อู๋เมิ่งซานแม้จะไม่สนใจผู้ใด เขาก็ยังมีความเห็นใจคนอื่นอยู่ไม่น้อย “พี่สาว ไหน ๆ ท่านก็มาแล้ว ให้ฝ่าบาทปลดนางเป็นเพียงแค่คุณหนู ให้นางปลงผมบวชชีจะดีหรือไม่ อย่าได้เอาชีวิตของนางเลย ในเมื่อท่านประมุขน้อยยังแข็งแรงดี” เขาว่านล้อมเข้าให้

“แต่ทว่าเมื่อครู่พี่สะใภ้ล่วงเกินพี่สาว ข้าไม่ยุ่ง เมื่อครู่ ไทเฮาล่วงเกินพี่สาวข้าไม่ยุ่ง” เขาอยากจะสั่งสอนสตรีทรงอำนาจล้นวังเหลือเกิน เจ้าแผนการนัก สุดท้ายเป็นเช่นไรกัน สมน้ำหน้านักเชียว

“ท่านยายเจ้าคะ” แม่สาวน้อยตัวดี ลืมตาขึ้นมาได้จังหวะเหลือเกิน

“ท่านประมุขน้อย จะรับอะไรดี” แม้จะมีฐานะเป็นถึงท่านประมุขใหญ่แห่งหุบเขา แต่ทว่าเขาเป็นคนพูดน้อย แต่สำหรับหลานสาวแล้ว เขายอมยกทุกอย่างให้นาง รวมถึงหลานชายด้วยอีกคน

“ท่านลุงขอรับ เมื่อวานไทเฮากับฮองเฮา บอกว่ามิให้ลงโทษองค์หญิงสาม พวกนางสองคนใจร้าย บอกว่าพวกข้าเป็นแค่คนชั้นต่ำ” จ้าวหย่งเล่อแสร้งบีบน้ำตา ดูน่าสงสารนัก ท่านอ๋องถึงกันแค่นหัวเราะให้กับความเจ้าเล่ห์ของพี่น้องคู่นี้

“ว่าอย่างไร จะให้ข้าจัดการพวกนางได้หรือไม่” เจียงจินจูกล่าวถามอีกฝ่าย นั่นคือฮ่องเต้แห่งแคว้นอู๋ ที่ดูเหมือนว่าถูกสตรีทั้งสองจูงจมูกมานาน

“ฝ่าบาท เหตุใดนางกล่าวอะไรท่านก็เชื่อนางไปเสียหมด หรือแท้จริงแล้ว ฝ่าบาทกับนางแอบเป็นชู้กันจริง ๆ ใช่หรือไม่ ไป๋ฟางหรงแท้ที่จริงเป็นลูกสาวของท่านกับนังหน้าด้านคนนี้” ฮองเฮากล่าวไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็ถูกเข็มเงินทิ่มลงบนลำคอ ทำให้นางยืนนิ่งพูดไม่ได้สักครึ่งคำ สร้างความทรมานให้นางอย่างยิ่งยวด

ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงก่ำ เส้นเลือดปูนรอบ ๆ ขมับ ดูแล้วทรมานน่าดูนัก นางจะอ้าปากก็อ้าไม่ออก เจ็บปวดเจียนตายเสียด้วยซ้ำ ตัวแข็งทื่อราวกับก้อนหินขยับขเยื้อนไม่ได้สักนิด มีแต่ความเจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ

“เสด็จแม่ เสด็จแม่” องค์หญิงสามคลานไปหามารดา อยากจะช่วยแต่ช่วยไม่ได้ เพราะร่างกายของนางเจ็บปวดนักแทบเดินไม่ไหว

“ไม่ต้องเรียกนาง ข้าเพียงแค่รำคาญเสียงบาดหูนี่เหลือเกิน อีกอย่างข้าจะบอกให้นะ ยาแก้พิษมีเพียงแค่สำนักพยัคฆ์ขาวเท่านั้น พิษได้ทำลายกล่องเสียงของนางแล้ว ดีที่ข้ายังมือทัน หาไม่แล้วข้าจะทำให้พวกนางไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้อีก” ไม่ใช่แค่ฮองเฮา แต่ไทเอาเองก็ถูกเล่นงานด้วยเช่นเดียวกัน

เจียงจินจูว่องไวนัก สาดเข็มเงินออกไปพอดิบพอดีราวกับจับวาง ผู้คนในห้องทรงอักษรเงียบปิดปากกันทันใด ไม่มีใครกล้าพูดจาไม่เข้าหูอีก ทั้งนางกำนัลและขันที พากันยืนตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ

“ฝ่าบาทว่าอย่างไร ร่างราชโองการเสีย หาไม่แล้ว พวกนางอย่าได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไป” เจียงจินจูข่มขู่อีกฝ่าย ด้านนอนแม้จะมีเหล่าทหารของวังหลวง ห้อมล้อมเอาไว้ คนของหุบเขาไป๋หรงหาได้หวาดกลัวไม่ ไม่มีคำสั่งจากนายหญิง ห้ามลงมือเด็ดขาด

“ได้ ๆ ข้าจะร่างราชโองการ ปลดองค์หญิงสาม ปลอดฮองเฮา ส่งไทเฮาและฮองเฮาเข้าสู่ตำหนักเย็น สิบปีมิให้ออกมาสักก้าว องค์หญิงสาม กระทำผิดร้ายแรง ปลดเป็นเพียงแค่สามัญชน ปลงผมบวชชีตลอดชีวิต”

อู๋อ้ายเสียนมืดแปดด้าน จึงได้ทำตามคำสั่งหากไม่มีนาง เขาก็ไม่มีทุกวันนี้ มีนางเป็นกองหนุนให้เขาชีวิตจึงได้รุ่งเรือง แคว้นจึงได้สงบสุข ขุนนางไม่กล้าก่อกบฏแม้จะยักยอกก็หาได้มีไม่ เป็นแคว้นที่มีความร่มเย็นเป็นสุขนัก

“ก็แค่นั้น หากท่านทำเช่นนี้ตั้งแต่ทีแรก ก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้แล้ว พี่ชายท่านเหนื่อยมากแล้วนะ ข้าว่าท่านควรจะพักผ่อนได้แล้วนะ” เจียงจินจู ตีไหล่อู๋อ้ายเสียนเบา ๆ ดวงตาของนางมิได้วูบไหวสักนิด กลับรู้สึกสะอิดสะเอียนเสียมากกว่า

“ส่วนท่านอ๋อง ข้าขอบคุณท่านมาก หากมีอันใดให้ข้าช่วย ยินดีเป็นอย่างยิ่ง” นางกล่าวขึ้น ระบายยิ้มเล็กน้อย ถูกชะตากับท่านอ๋องนัก

“ข้าอยากได้ท่านประมุขน้อยมาเป็นภรรยา” อู๋เมิ่งซานกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง แม่หนูน้อยคนนี้ น่าจะเป็นสตรีที่เขาเฝ้ารอคอยเป็นแน่ รู้สึกว่าถูกใจนางยิ่งนัก

นางฉลาดหลักแหลมและยังดื้อรั้น อีกทั้งยังไม่เหมือนใครด้วย เขาคงรอนางอีกแค่สิบกว่าปีเอง ตอนนั้นเขาก็อายุขึ้นสี่สิบกว่า ยังพอทัน มีลูกกับนางได้

“อยากตายเร็วรึอย่างไรกัน”