ตอนที่ 31 ถูกลอบสังหาร

ตอนที่ 31 ถูกลอบสังหาร

ท่านอ๋องหน้าชาไปหลายส่วน อยากจะจับเจ้าเด็กคนนี้ตีก้นสักทีสองที หน็อยแน่ กล่าววาจาเฉือนเขาจนเลือดไหลซิบ ๆ แล้ว

จ้าวหย่งคังมองท่านอ๋องทันใด “เหตุใดท่านอ๋องจึงพูดจาเช่นนี้กับลูกสาวกระหม่อม”

“ก็ข้าชอบนาง จับจองเป็นภรรยา” คนหน้ามึนกล่าวขึ้น ท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวสักนิด

ฟางหลินและฟางหรงรีบพากันไปนั่งที่ เพราะนางจะไม่ยุ่งเกี่ยว ชื่นชมมีดสั้นเสียดีกว่า ปล่อยให้สามีจัดการไป ส่วนไท่จื่อเมื่อมอบของขวัญให้แล้วก็กลับไปนั่งประจำที่ คาดว่าวันนี้จะมีการประลองท้าดวลกันนอกรอบ

“ท่านอ๋องเอาสมองส่วนไหนมาคิด นางตัวเล็กเพียงเท่านี้ ล้มเลิกเถิดไม่อย่างนั้นได้เห็นดีกัน” หย่งคังไม่ยินยอม ท่านอ๋องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ลูกสาวของเขายังไม่ถึงหกขวบปีเสียด้วยซ้ำไป เขาจะเป็นโคแก่หรืออย่างไรกัน ถึงอย่างไรหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอม

“งั้นเจ้ากับข้ามาประลองกันสักตั้ง” ท่านอ๋องกล่าวขึ้นมา เพราะวันนี้ยุติการประลองที่เหลือแล้ว เห็นทีว่าเขาจะสะสางเรื่องเก่าและเรื่องใหม่ทีเดียวให้เรียบร้อย เรื่องเก่าไม่มีอันใดมากก็แค่ไม่ชอบขี้หน้าแม่ทัพแดนเหนือสักเท่าไหร่ อยากจะท้าดวลสักตั้ง ว่าใครจะเหนือกว่าใคร

“ได้สิ กระหม่อมไม่ออมแรงให้เด็ดขาด” เขาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือ มีหรือจะอ่อนข้อให้เพียงเพราะว่ามีตำแหน่งเป็นท่านอ๋อง อย่างไรเขาก็ไม่ยินยอม ตายเป็นตาย เขาจะสู้เพื่อปกป้องลูกสาว

“วันนี้วัดกันไปเลย ใครแพ้ใครชนะ” เสียงประกาศกร้าวดังขึ้นมาทันใด ผู้คนล้วนพุ่งเป้ามายังชายหนุ่มอายุอานามห่างกันไม่กี่ปีก็ว่าได้

“หากพระองค์แพ้เล่า” แม่ทัพจ้าวมีหรือจะยอม แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันใด กำหมัดแน่นข่มความกรุ่นโกรธเอาไว้เป็นอย่างดี

“ข้าจะเป็นเพื่อนเล่นให้นางเลย ไม่เป็นแล้วสามี เป็นแค่สหายให้นางขี่คอ” เขายอม แต่อย่างไรวันนี้แม่ทัพจ้าวย่อมพ่ายแพ้แน่นอน

“ดี!” เจียงจินจู ส่งเสียงออกมา นางนั่งฟังอยู่ตั้งนานแล้ว “ไอ้ลูกเขยชั่ว หากเจ้าแพ้ก็เตรียมรับฝ่ามือข้าได้เลย” ยังดีที่กล่าวเรียกลูกเขย แม้ว่าคำตามหลังจะไม่น่าฟังสักเท่าไหร่

“ขอรับท่านแม่ ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง” เขามั่นอกมั่นใจสิบส่วน ด้วยฝีมืออันโชกโชนมีหรือจะเพลี่ยงพล้ำเสียเปรียบอีกฝ่าย ฝีมือของเขา สูงชั้นกว่าภรรยาหลายเท่านั้น หากแต่เขาแสร้งทำเป็นอ่อนแอ ปวกเปียกให้ภรรยาสงสารเห็นใจ

“ท่านพ่อ เอาชนะท่านตาให้ได้นะเจ้าคะ รางวัลเป็นลูกจะหอมแก้มท่าน” ฟางหลินส่งยิ้มหวานให้ท่านพ่อ เพื่อเพิ่มกำลังใจ จะได้เอาชนะท่านอ๋องให้ได้ นางไม่เข้าใจนัก แต่ก็คงไม่อยากมีท่านอ๋องอยู่ด้วย

“ข้าอยากให้เจ้า หอมแก้มข้าบ้าง” ท่านอ๋องทำสีหน้าเว้าวอนขอร้องนาง ใครเห็นก็อดแปลกใจไม่ได้ ปกติท่านอ๋องมักจะเย็นชาและเย่อหยิ่ง ไม่สนผู้ใด แต่กลับถูกใจเด็กน้อยคนนี้เสียเหลือเกิน

“ท่านตา พูดจาอันใดกัน อายุท่านก็มากกว่าท่านพ่อข้าอีก ยังจะมาอ้อนเป็นเด็กไม่รู้จักโต” ฟางหลินย้อนเข้าให้อีก แทบจะทำให้หย่งเล่อกำลังกินองุ่นจากท่านตาเจ้าสำนักพยัคฆ์ขาวป้อนเกือบจะติดคอ

ท่านตามักไม่ค่อยชอบพูดมาก ทำตามคำสั่งน้องสาวก็พอ มีกันเพียงแค่สองคนพี่น้อง อันใดเขาก็ตามใจนางเสียหมด เจียงจินจูคือน้องสาวที่เขารักมาก นางเป็นตัวแทนของมารดาที่จากไป หลังจากที่คลอดนางเพียงแค่ไม่กี่วันก็สิ้นใจไป

“เจ้าตัวแสบ ประเดี๋ยวข้าจะอัดท่านพ่อเจ้าให้น่วม” ท่านอ๋องส่งเสียงเหี้ยม แววตาดุดันขึ้นมาทันใด กลิ่นอายช่างดูน่ากลัวไม่น้อย

“หากท่านตาทำให้ท่านพ่อข้าบาดเจ็บ ข้าจะไม่พูดกับท่านอีกเลย” ฟางหลินไม่ยินยอม ลุกพรวดทันใด นางรึจะยอมให้บิดาบาดเจ็บ นางรักออกป่านนี้ ใครกล้ารังแกบิดานาง นางจะทบต้นทบดอกเอาให้สาสม

“มีขู่ข้ารึ” เขาแค่นหัวเราะเจ้าเด็กน้อยตัวแสบ ท่าทางของนางเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ ช่างน่ารักนัก ยิ่งเห็นบูดบึ้งก็ยิ่งน่ารักเป็นไหน ๆ แก้มพอง ๆ นั่นก็อยากดึงเสียเหลือเกิน

เขาเอ็นดูนางมากจริง ๆ ท่านอ๋องคงยังไม่เข้าใจคำว่ารักกับคำว่าเอ็นดูกระมัง เขาจึงทึกทักตนเองว่าชอบแม่หนูน้อยเข้าให้

“เอาล่ะ อย่าพูดมากนักเลย นี่คือศึกแห่งศักดิ์ศรี” จ้าวหย่งคัง กระโดดขึ้นกลางลานประลองทันใด กวักมือเรียกท่านอ๋อง ท่าทางของแม่ทัพช่างถือดีเป็นที่สุด ฟางหลินกระโดดโหยงเหยงราวกับกระต่ายน้อย นางยกมือขึ้นป้องปาก ตะโกนออกมาสุดเสียงของนาง

“ท่านพ่อ เอาชนะท่านตาอู๋ให้ได้นะเจ้าคะ รางวัลเป็นข้ากับท่านแม่” นั่นปะไร เจ้าหนูน้อยตัวดี วางแผนอันใดเอาไว้ในใจ กล่าวจบทันใด มารดาก็ดีดหน้าผากนางเข้าให้ทันที

“เจ้าตัวแสบ พูดจาอันใดมิอายผู้คนรึอย่างไรกัน” ฟางหรงหน้าแดงระเรื่อเพราะขวยเขิน จนทำให้ท่านลุงประมุขเจียงจื่อเทาหัวเราะขึ้นมา แม้จะเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แต่หลานสาวน่าชื่นชมนัก ขายมารดาต่อหน้าผู้คนได้ดียิ่ง

“ท่านประมุขน้อย ขอโทษท่านแม่เสีย เห็นรึไม่ แก้มของนางแดงก่ำทีเดียว” เจียงจื่อเทาแอบขบขัน หลานสาวแม้จะมีลูกสอง แต่นางก็ยังเด็กเสมอในสายตาของผู้เป็นท่านลุง และไร้ภรรยาและไร้ทายาทสืบทอดตำแหน่ง

บนลานประลองนั่น ชายหนุ่มสองคนกำลังปะทะฝีมือจนลานประลองเกิดเป็นรอยร้าวทันใด ฝีมือแม่ทัพจ้าวไม่ธรรมดาจริง ๆ ฟางหรงลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นว่าท่านอ๋องทะยานกระโจนเข้าใส่อย่างรวดเร็ว จนนางมองแทบไม่ทัน ฝีมือของทั้งคู่สูสีกันนัก

ฟางหรงยังแอบชื่นชมท่านอ๋องที่เหมือนคนเย็นชาไร้ใจ และไร้ความรู้สึก จะมีวรยุทธ์ล้ำเลิศเช่นนี้ พลันฝ่ามือของแม่ทัพจ้าวกระแทกเข้าให้แผ่นหลังของท่านอ๋องอย่างจัง ทำให้ท่านอ๋องเสียหลัก เซถลาเกือบตกขอบลานประลอง

ผู้คนส่งเสียงเฮลั่น ยังมีการวางเดิมพันอีกด้วย ไท่จื่ออู๋จงหยวน มีหรือจะพลาด ทว่าคนที่ไม่ค่อยอยู่ร่วมงานใด ๆ เป็นบุรุษไม่เอาไหน ชมชอบความครื้นเครง วางเดิมพันในครั้งนี้ด้วยอีกคน เขาคือองค์ชายรองที่วัน ๆ ไม่ทำอันใด ชื่นชอบความสนุกสนาน

“พี่ใหญ่ ข้าวางเดิมพันข้างจ้าวหย่งคัง สามสิบตำลึงทอง” องค์ชายรองมาทั้งที มีหรือจะไม่วางเดิมพันครั้งใหญ่

“เช่นนั้นข้าวางข้างท่านอา เท่ากับเจ้า” ไท่จื่อผู้เป็นพี่ชายขององค์ชายรอง กำลังลงพนันขันต่ออย่างสนุกสนาน ผู้คนที่ชื่นชอบ ก็มาร่วมลงกันอย่างคับคั่ง วางเดิมพันข้างท่านอ๋องนั้นมากที่สุด แต่หารู้ไม่ว่า จ้าวหย่งคังนั้นฝีมือเหนือกว่าหลายขุมนัก

“ส่วนข้าวางข้างจ้าวหย่งคังเช่นเดียวกัน” ไท่จื่อแคว้นฉู่ มองปราดเดียวก็พอดูออกแล้ว ว่าใครกันแน่จะชนะในงานประลอง จ้าวหย่งคัง คนหน้ามึนนั่นฝีมือร้ายกาจนักออมมือไว้หลายส่วน มองออกว่าฝีมือแม่ทัพแดนเหนือไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ถูกลอบสังหารมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่ตายเสียที

จู่ ๆ ลูกธนูอาบยาพิษปริศนา พุ่งเข้ามาทันใด ชายคนนั้นว่องไวนัก ลูกธนูนั่นพุ่งเข้าไปยังเป้าหมาย แต่ผิดคาด ดันไปถูกอีกคนเข้าให้ และชายคนนั้นมิใช่ใคร เป็นท่านอ๋องผู้เย็นชา ทำเอาสตรีที่นั่งร่วมชมการประลองถึงกลับกรีดร้องกันเสียยกใหญ่

จ้าวหย่งคังหูตาว่องไวนัก รีบทะยานตามคนร้ายออกไป ท่านอ๋องถูกลูกธนูปักอยู่บนหัวไหล่ โลหิตไหลซึมออกมา ใบหน้าเริ่มซีดเซียวแล้ว ฟางหลินรีบกระโดดขึ้นมาทันใด นางไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ต่อหน้าต่อตา

ชายชุดดำช่างกล้ากระตุกหนวดเสือเสียเหลือเกิน กล้าบุกเข้ามา คิดจะสังหารคนถึงเมืองหลวง เจียงจินจูเหลือบมองเล็กน้อย นางตงิดใจนัก คิดว่าน่าจะมีผู้บงการปะปนอยู่ในลานประลองเป็นแน่ นางสอดส่ายสายตาไปมา ก็พบชายคนหนึ่งชักสีหน้า แสดงความผิดหวัง

ส่วนท่านประมุขแห่งหุบเขาไป๋หรง รีบทะยานกายตามหลานเขยไปอย่างว่องไว เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหน มาเหิมเกริม บังอาจลงมือกลางวันแสก ๆ ต่อหน้าเขาผู้ที่ผดุงความยุติธรรม

“ท่านอ๋อง เจ็บหรือไม่เจ้าคะ” เด็กน้อยนั่งลงบนพื้น มือป้อม ๆ ของนางจับใบหน้าของท่านอ๋อง ด้วยเพราะสงสารจับใจ จ้าวหย่งเล่อนั่งเคียงข้างน้องสาวตบไหล่เบา ๆ

“เด็กโง่ ข้าเจ็บมาก ๆ ถามมาได้” เขายกมือขึ้นไล้กรอบหน้าของแม่หนูน้อยอย่างยินดี ได้เห็นนางร้องไห้ก็หลงนึกว่าแม่หนูคนนี้เจ็บปวดหัวใจเหมือนกัน

ฟางหรงขึ้นมาดูอาการ หมอหลวงก็รีบเร่งมาเช่นเดียวกัน ภายในงานประลองในยามนี้มีแต่เสียงเซ็งแซ่และดูจะอลหม่านไม่น้อยนัก มารดาของเจ้าฝาแฝดนั่งกุมมือลูกสาว เหลือบตามองท่านอ๋องเล็กน้อย จากนั้นนางจึงกล่าวขึ้นมาว่า

“น้อย ๆ หน่อยท่านอ๋อง พิษของท่านมิได้รุนแรงปานนั้น ยังไม่ตายตอนนี้ รีบลุกขึ้นเถิด ไม่อย่างนั้น ข้าจะทำให้ท่านตายสมใจ คิดหลอกกินเต้าหู้ลูกสาวข้า ประเดี๋ยวข้าจะตัดมือของท่านเสียเอง”