ตอนที่ 5 เริ่มต้นทำงาน

ไฟรักสัมพันธ์ลวง

ตอนที่ 5 เริ่มต้นทำงาน

เสียงทุบประตูห้องที่ดังรัวๆ ทำเอากนกค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์เพื่อที่จะเปิดไฟฉายและมองหาสวิทซ์ไฟและลุกขึ้นมาเปิดไฟก่อนที่จะเดินมาเปิดประตู

“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนนี่สายจนพระอาทิตย์จะเลียตูดอยู่แล้วไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยหรือไง”

เสียงปราณดังขึ้นมาทันทีที่กนกเปิดประตูทำเอาหญิงสาวถึงกับอ้าปากค้าง ไม่รอช้ากนกไม่ตอบคำถามแต่ดึงปราณเข้ามาในห้องเก็บของที่เธอนอนมาทั้งคืนและปิดประตูทันทีก่อนจะหันมาปิดไฟ

“ทำบ้าอะไรของเธอ ยั่วหรือไง หรืออยากอีกถึงกล้าดึงเข้ามาอยู่ข้างในสองต่อสองแบบนี้?” ปราณถามพร้อมกับกระชับเอวบางเอาไว้แล้วดึงมาแนบกับร่างของเขา กนกรีบยกสองมือมาดันไว้ที่อกกว้างของชายหนุ่มพร้อมกับรีบอธิบาย

“นายดูสิว่ามันไม่มีแม้แต่แสงสว่าง แล้วจะให้ตื่นได้ยังไงมัดมืดขนาดนี้”

ปราณก้มหน้าเขาใกล้พร้อมกับกระซิบที่ข้างใบหูท่ามกลางความมืดทำเอาหญิงสาวถึงกับตกใจมือไม้สั่นไปตามๆ กัน

“แล้วทำไมไม่ตั้งนาฬิกาปลุก เวลาเธอตื่นไปทำงานแต่ละวันอาศัยแค่แสงสว่างหรือเป็นมนุษย์หินหรือยังไง”

“มะ มะ ไมใช่นะ ปล่อยก่อนนายคิดจะทำอะไร” กนกระล่ำระลักถามออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าตอนนี้ปราณกระชับตัวเธอแน่นขึ้นมากกว่าเดิมแถมตอนนี้ทั้งอกเธอและอกของเขาติดกันแจ

“ที่ถามมาเนี่ยอยากให้ทำหรือยังไง”

“ปล่าวปล่อยก่อนฉันจะเปิดไฟ จะให้ไปทำงานไม่ใช่หรือไง” กนกรีบออกตัวทันทีปราณปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระกนกรีบหันไปเปิดไฟครั้นพอเปิดไฟได้แล้วนั้นเมื่อหันมาอีกทีคราวนี้ปราณดึงเธอมา สองมือประคองที่ใบหน้าก่อนจะโน้มตัวมาประกบจูบกับหญิงสาวทันที กนนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับเบิกตาโพลง

แต่กระนั้นชายหนุ่มกับบีบปากเธออย่างแรงเพื่อให้กนกอ้าปากและมันได้ผลหญิงสาวอ้าปากเล็กน้อยตามแรงบีบของชายหนุ่ม

“อะ..” เธอครางออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บแต่นั่นเป็นช่องทางให้เขาสามารถสอดแทรกลิ้นหนาเข้ามาตวัดในช่องปากของเธอได้อย่างเอาแต่ใจตัวเอง ก่อนจะผละออก ไม่รอช้ากนกยกมือขึ้นมาแล้วตบไปที่ใบหน้าของปราณไปหนึ่งฉาดเสียงดังสนั่น

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาลูบที่ใบหน้าของตัวเองเบาๆ

“นายมันเลว ฉันแอบดีใจนะที่ผู้หญิงคนนั้นตายเพราะถ้าเธอยังอยู่ละก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะใช้ชีวิตกับผู้ชายเลวๆ อย่างนี้ได้ยังไงกัน”

สิ้นคำพูดของกนกทำเอาปราณหัวร้อนขึ้นมาทันทีคราวนี้เขารวบเธอมากอดและจูบอย่างรุนแรงพร้อมกับคำรามในลำคอ

“งั้นก็ลองมีผัวเป็นไอ้เลวคนนี้ดูก็แล้วกันว่ามันจะเป็นยังไง” ไม่รอช้าเขาผลักเธอไปนอนบนพื้นที่นอนที่กนกนอนเมื่อคืนนี้ก่อนจะจัดการกับผู้หญิงร่างบางภายใต้ร่างของเขา

ทั้งที่พยายามขัดขืนแต่ว่าไม่เป็นผลเพราะแรงที่มีมากกว่าบวกกับที่โดนกระทำมาทั้งคืนจึงไม่อาจจะขัดขืนเขาได้

ปึก ปึก ปึก แรงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขากระแทกเข้ามาโดยไม่มีความอ่อนโยน อีกทั้งยังกัด ขบ เม้ม ไปทั่วร่างกายของเธอก่อนที่จะปล่อยน้ำกามของเขาออกมา

“ลุกขึ้นมาแต่งตัวแล้วออกไปที่ตึกใหญ่ด้วยกัน”

กนกปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าหญิงสาวกัดฟันจนสันกรามปูดขึ้นแต่ก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ เมื่อเดินมาถึงตึกใหญ่นั้นปราณพากนกมาแนะนำกับทุกคนในบ้านของเขาทุกคนหันมามองหน้ากนกเป็นตาเดียวกัน

“ทุกคนครับนี่คนที่จะมาดูแลปริญครับเธอจะมาอยู่กับพวกเราทุกคนที่นี่เป็นเวลา 6เดือน” ปราณบอกกับทุกคน

“เดี๋ยวนะปราณนี่ลูกคิดยังไงถึงพาผู้หญิงคนนี้มาที่บ้านเธอเป็นคู่กรณีของเราไม่ใช่เหรอ?? ” คุณหญิงปราลีผู้เป็นแม่เอ่ยออกมา

กนกมองหน้าทุกคนที่อยู่ในบ้าน

“หึ แค่มองก็รู้เลยว่าพวกคุณนี่มันไม่ต่างกันเลยสักคน” กนกคิดในใจก่อนจะพูดออกมา

“สวัสดีค่ะ ขออนุญาตแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อกนก เป็นคู่กรณีกับลูกชายของท่านก็จริงค่ะแต่ว่าศาลตัดสินแล้วว่าฉันไม่มีความผิดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุอะไรทั้งนั้น แต่ที่ศาลให้มาบำเพ็ญประโยชน์นั่นเป็นเพราะว่าฉันเมาแล้วขับ การที่ดิฉันมายืนอยู่ตรงนี้นั่นก็เป็นเพราะว่า ลูกชายของท่านบังคับและข่มขู่ดิฉันมา ซึ่งความจริงฉันไม่จำเป็นต้องมาอยู่ที่นี่เลยก็ได้แค่ไปเช้าเย็นกลับก็เท่านั้น แต่ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขาคนเดียว”

กนกชี้ไปที่ปราณทำเอาทุกคนเบนสายตาจากกนกมาที่ปราณทันที

“เรื่องจริงเหรอครับพี่??” ปริญ หันมาถามพี่ชาย

“เอาน่าจะยังไงก็ช่างตามนี้แหละ”

“คุณกนกมากินข้าวด้วยกันสิครับ อย่าถือสาคุณแม่เลยนะครับท่านคงเป็นห่วงความรู้สึกผมมากไปหน่อย” ปริญหามาชวนกนก

ปราณดันกนกให้เดินมานั่งข้างๆ ตัวเขาเองก่อนที่แม่บ้านจะตักข้าวให้กับทั้งสองคน

“แล้วนี่เพิ่งมาเหรอครับเห็นพี่ปราณไปออกไปได้สักพักเพิ่งเข้ามา”

“เอ่อคือว่า....”

“อย่าถามอะไรมากเลยปริญกินข้าวเหอะเรื่องอื่นค่อยคุยกัน” ปราณปรามน้องชายแต่ว่าแม่เลยพูดแทรกขึ้นมา

“ว่าแต่จะให้อยู่ที่บ้านเราแล้วจะให้นอนที่ไหนบ้านพักคนงาน หรือว่าตึกใหญ่??”

“ที่ไหนก็ได้ค่ะถ้าไมใช่ห้องเก็บของแต่ถ้าเป็นบ้านพักคนงานคงจะดีมากๆ เลยคะ” กนกพูดออกมาโดยที่ไม่หันไปมองคนที่นั่งข้างๆ

“ผมว่าไหนๆ ก็มาดูแลผมงั้นให้พักที่ตึกใหญ่ก็แล้วกันนะครับมีห้องว่างตั้งเยอะคุณกนกจะได้สะดวกสบาย” ปริญเอ่ยออกมาแล้วหันไปยิ้มให้กับกนก

“เรียกกนกเฉยๆ ก็ได้ค่ะไม่ต้องมีคุณนำหน้าหรอกค่ะคุณปริญ”