Novels by แอดมินตัวกลม

ตอนที่ 41. ความรักหลายวันผ่านมาหลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้วนั้น พายุพาดรีมมาที่บ้านพ่อกับแม่เพื่อหวังจะเคลียร์เรื่องราวต่าง ๆ“พายุพ่อกับแม่ขอโทษนะ ที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ จับพ่อส่งตำรวจเถอะนะ อย่างน้อยพ่อก็จะได้สบายใจ” พ่อร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเลยสักนิด“พ่อคะ” ดรีมเองก็สงสารพ่อจับใจ ก่อนจะตรงเข้าไปกอดพ่อ พายุเดินเข้าไปประคองพ่อและดรีมให้ลุกขึ้นและพาไปนั่งที่โซฟา“ถ้าตอนนั้นที่ผมยังไม่ทราบที่มาที่ไปล่ะก็ ผมคงก็อยากที่จำดำเนินคดีเป็นอย่างมากนะครับคุณพ่อ แต่เมื่อได้ทราบเรื่องราวทั้งหมด รวมไปถึงได้ตรวจสอบรายงานจากหมอเจนรบก็เข้าใจทุกอย่างได้เป็นอย่างดีครับ ไม่ว่าจะเป็นใบยินยอมที่ญาติเซ็น หรืออะไรก็แล้วแต่ในทางกฎหมาย มันไม่มีอะไรที่ผิดพลาดเลยสักนิดครับ ”“แต่พ่อซื้อขายกัน พ่อเห็นแก่ตัว นี่สิมันคือความจริงถ้าพ่อไม่ตกลงอย่างน้อยตอนนี้พาฝันก็ยังคงมีชีวิต”“คุณพ่อครับผมบอกแล้วไงว่าผมอ่านรายละเอียดมาหมดแล้ว ต่อให้ไม่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจที่สุดพาฝันก็ต้องจากทุกคนไปอยู่ดีครับ อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ ขืนทำแบบนี้คนที่ไมสบายจะเป็นดรีมนะครับ ส่วนเรื่องของลุงพาฝันที่มาเรียกร้องเอาเงินบ่อยๆ ผมจะจัดการเองครับ

ตอนที่ 40. เลิกแล้วต่อกันปัจจุบัน ดรีมที่อยู่ในห้องพักค่อยๆ ได้สติและมองไปโดยรอบห้อง ก่อนที่เธอจะตั้งสติและค่อย ๆคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้น กระทั่งจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี มือเล็กค่อย ๆ เลื่อนมาจับที่หน้าอกตัวเองอย่างช้า ๆ“เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะไม่เข้าใจจริง ๆ ” ดรีมร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด กับสิ่งที่เธอได้รับและสัมผัสได้ พาฝันจะเจ็บปวดมากเพียงไหนกันนะ เจนรบวิ่งเข้ามาภายในห้องพักของดรีมด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก แต่เมี่อเห็นว่าดรีมนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นก็ตกใจจึงรีบเข้าไปปลอบ“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องตกใจปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรนะ” หมอเจนรบยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของดรีมเบา ๆ ด้วยความสงสารหญิงสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก“พี่เจนรบคะ หนูรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แต่ที่หนูไม่เข้าใจก็คือทำไมในเมื่อพ่อบอกว่าพี่พาฝันเป็นเจ้าหญิงนิทรา แล้วทำไมสร้อยเส้นนั้น ” ดรีมพูดไม่ออกได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น“พี่ว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ พักผ่อนก่อนดีไหม” เจนรบพยายามจะกล่อมให้ดรีมสงบสติ“จะให้หนูพักได้ยังไงคะ ในเมื่อคนหนึ่งบอกว่าพี่พาฝันเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่เรื่องสร้อยนั้นมันคือยัง

ตอนที่39. มาช่วยแล้วเมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อยแล้วนั้น ทุกคนต่างก็เริ่มทำตามหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับ พายุขับรถเข้าไปที่โกดังร้างตามที่พวกมันนัดหมายเอาไว้ กล้องวีดีโอขนาดเล็กเท่ากระดุมเสื้อถูกบันทึกไว้ เผยให้เห็นว่าด้านในโกดังมีคนทั้งหมดกี่คน“กูมาตามที่พวกมึงเรียกร้องแล้ว ไหนล่ะผู้หญิงคนนั้นปล่อยเธอออกมาซะ เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น เธอเป็นแค่พนักงานใหม่ในสำนักงานเท่านั้น หากพวกมึงมีอะไรก็มาคุยกับกู อย่างไปทำกับคนอื่นแบบนี้”พายุตวาดเสียงดังลั่น ทำเอาดรีมที่ถูกจับเอาไว้อีกห้องถึงกับตกใจเป็นอย่างมากเพระไม่คิดว่าพายุจะมา“ไม่คิดว่าจะมาด้วยซ้ำ ไหนอีหนูนั่นบอกว่ามึงไม่มีทางจะมายังไงล่ะ ที่ไหนได้ที่สุดก็รนหาที่ตายทั้งนั้น ก่อนตายมีอะไรจะพูดเหมือนอีหนูนั่นไหม”“หุบปาก มึงไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาต่อรองอะไรได้ ตอนทำคดีนี่เก่งดีเหลือเกิน ยังไงก็เก่งให้มันได้ตลอดไปก็แล้วกัน”ดรีมถูกพวกมันลากออกมาจากอีกห้องหนึ่ง เมื่อดรีมออกมาทำเอาพายุและทุกคนที่เห็นดรีมถึงกับโล่งใจที่เห็นว่าเธอปลอดภัยดี“ดรีมเป็นไงบ้าง พวกมันทำหนูเจ็บตรงไหนบ้าง” พายุถามด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก สมุทรหันไปพยักหน

ตอนที่38.คนรักเก่าพายุที่ได้ยินถึงกับโมโหเป็นอย่างมาก เขารีบกดโทรศัพท์ไปหาสมุทรในทันที“ว่าไงไอ้น้องชาย” สมุทรทักทายอย่ายียวนกวนประสาทเป็นอย่างมาก“หาปืนพร้อมเครื่องกระสุนแบบครบชุดให้กูหน่อยอีก 10 นาทีเข้าไปเอา”“เดี๋ยวๆ มึงจะเอาไปทำอะไรไอ้พายุ ทำไมด่วนขนาดนี้”“มึงหาได้ไหม บอกมาแค่นี้ถ้าหาไม่ได้กูจะได้ไปหาที่อื่น”“เอาไปทำไมว๊ะ ต้องบอกกูก่อน”“มึงจะหาให้หรือไม่หา กูถามแค่นี้” พายุตะคอกเสียงดังลั่นรถ ทำเอาสมุทรตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่เคยเห็นพายุเป็นแบบนี้มาก่อน เมื่อคิดได้ดังนั้นสมุทรเลยค่อย ๆ พูดออกมาเบา ๆ“โอเค ๆ อีก10นาทีเข้ามาได้เลยจะหาไว้ให้” พูดจบก็รีบวางสายก่อนจะประชุมสายกับพี่น้องที่เหลือ และเล่าให้ทุกคนฟังอย่างรวดเร็ว ที่สุดทุกคนสรุปว่าจะมาหาสมุทรที่ร้านของสมุทรในตอนนี้เลย ร้านของสมุทร ทุกคนมากันอย่างพร้อมหน้า ไม่ว่าจะเป็นพี่ใหญ่อย่างไทม์ หรือบัลลังก์ ณตะวัน และณดาว น้องเล็กของบ้านทุกคนต่างก็รีบมาด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก และแน่นอนพายุที่มาช้ากว่าเพื่อนเพราะว่าเขาออกไปนอกเมืองเพื่อจะไปนครนายกในตอนแรก เลยทำให้มาช้ากว่าคนอื่น เมื่อมาถึงและเห็นพี่น้องทุกคนพายุถึงกับโมโ

ตอนที่ 37. ตามหา 1.พายุได้แต่ฟังเสียงสนทนาอย่างใจจดใจจ่อเป็นอย่างมาก “อีกแค่สามแสนได้ไหม แล้วจะไม่มากวนใจอีกเลยขอร้อง”“ผมจะเอาจากที่ไหนมาให้ ลำพังแค่ให้ไปครั้งแรกก็แทบจะหมดตัวอยู่แล้ว นายเองก็น่าจะรู้”“ก็รู้แต่ว่าใจทั้งดวงเลยนะ แลกกับชีวิตลูกสาวนายถือว่าคุ้มมาก หรือว่าอยากให้หนูดรีมรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นมาทำเอาพายุถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก“อย่านะ อย่าทำอะไรบ้า ๆ ตกลงกูจะหาให้ และถ้าไม่จำเป็นอย่าโทรมาอีก มีอะไรจะโทรกลับเอง”“ได้ถ้าอย่างนั้นอีก 2 ชั่วโมงเจอกันที่เก่าเวลาเดิม ไม่มาถือว่าทุกอย่างยกเลิก และหนูดรีมจะต้องรู้เรื่องนี้แน่ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู”พายุที่ได้ยินเสียงสัญญาณถูกตัดไปก็แทบอยากจะปาโทรศัพท์มันทิ้งเสียตรงนั้น หากแต่ว่าเขาทำไม่ได้เพราะว่าเขาเองต้องค้นหาข้อมูลต่าง ๆ ให้รอบคอบเสียก่อน“อย่าให้กูเจอนะมึง รับรองอายุไม่ยืนแบบนี้แน่”ในรถตู้...ดรีมที่ถูกจับมานั้นถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ พร้อมกับมองผู้ชายในรถด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก“พวกพี่จะพาหนูไปไหนคะ เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย” ดรีมถามด้วยความใจเย็นขั้นสุดเป็นอย่างมาก“หุบปากไปเลยถ้าไม่อย

ตอนที่ 36. ตามหาเช้าวันต่อมา สองคนที่นอนหลับใหลต่างตื่นมาด้วยความอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก พายุเอื้อมมือมาแตะที่ศีรษะของดรีมเพื่อดูว่าเธอยังตัวร้อนอยู่หรือเปล่า“นอนพักอีกสักวันไหม ตัวยังอุ่น ๆอยู่เลย” พายุบอกกับดรีมทั้งที่ยังนอนกอดดรีมเอาไว้แน่น “ไม่ค่ะอยากไปทำงานมากกว่า เกรงใจพี่เอก และคนอื่น ๆ ” ดรีมบอกและพยายามจะขยับตัวเพื่อที่จะลุกออกจากที่นอน “จะรีบไปไหน” พายุถามและกดจมูกไปที่ไหล่ของดรีมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากและเลื้อยไปทั่วร่างกาย“หยุดเลยค่ะ ไม่ไหวแล้วขอร้อง” ดรีมบอกออกมาตามตรงทำเอาพายุถึงกับหัวเราะออกมา“โอเค งั้นไปอาบน้ำกันจะได้ไปทำงาน”“ไม่ใช่อาบน้ำกันค่ะ ต่างคนต่างอาบค่ะ ห้องน้ำมีตั้งสองห้องแยกกันอาบจะได้เสร็จไว ๆ ” ดรีมบอกและผลักพายุให้ลุกขึ้น พายุจำใจลุกออกจากที่นอนก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตัวเองเมื่อพายุออกไปจากห้องแล้วนั้น ดรีมเดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนหยิบโทรศัพท์และกดโทรออก แต่เมื่อเธอกดโทรออกแล้วนั้นอยู่ ๆ โทรศัพท์ของพายุที่วางอยู่ที่หัวเตียงของเธอก็สั่นครืด ๆดรีมเดินไปดูก็สงสัยว่าทำไมเธอโทรหาพ่อ แต่โทรศัพท์พายุดันขึ้นชื่อเธอ ไม่รอช้าดรีมรี

ตอนพิเศษ แสงอาทิตย์ในทุกเช้าที่มีเธอเช้านี้ต่างจากเช้าทุกวัน…เพราะมันเป็นเช้าวันแรกหลังจากที่ทั้งสี่คนใช้คำว่า “ครอบครัว” ได้อย่างเต็มปาก ฮานะตื่นขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมของขนมปังที่อบในครัว ดวงตายังปรือ ๆ อยู่แต่กลับมีรอยยิ้มประดับมุมปากโดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นว่าเตียงข้าง ๆ ว่างเปล่า แต่พอเธอก้าวลงจากเตียง เดินตามเสียงในครัวไป ก็พบว่าคนที่หายตัวไปคือสามีสุดหล่อ…ที่กำลังใส่ผ้ากันเปื้อนรูปเป็ดแสนน่ารัก ก้มหน้าก้มตาเจียวไข่และจัดจานอย่างตั้งใจ “จะทำอาหารเช้าทุกวันเลยเหรอ?” ฮานะถามเสียงงัวเงียเซียวเล่ห์เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มกว้างแบบที่ทำให้ใจเธอสั่นทุกที “ไม่ทุกวัน…แต่จะทำทุกเช้าที่เธอยังอยู่ข้าง ๆ ฉัน”เธอหัวเราะเบา ๆ เดินเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง “พูดแบบนี้…ใครจะไปไหนได้คะที่รัก” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้น ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมากอดเธอไว้ทั้งตัว แล้วโน้มลงมาจูบหน้าผากเธอหนึ่งที “ยอมให้หอมหมดทั้งตัวเลยด้วยซ้ำ”ขณะเดียวกัน… ในอีกฝั่งของบ้าน เคียวกับโซระก็ไม่แพ้กัน โซระที่ห่มผ้านอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนโซฟาหนังสุดหร

ตอนที่ 52. แต่งงาน “ชุดนี้ใช่เลย...หรือหัวใจฉันใช่เธอ”ร้านชุดแต่งงานกลางเมืองที่ถูกจองไว้ล่วงหน้าสำหรับวันนี้โดยเฉพาะฮานะกับโซระยืนอยู่หน้าแร็กชุดแต่งงานยาวเหยียด สายตาสำรวจแต่ละแบบด้วยความจริงจัง“อันนี้ดูหวานไปไหม?” ฮานะชี้ไปที่ชุดลูกไม้สีขาวแบบเจ้าหญิง“แล้วอันนี้ดูเหมือนชุดขึ้นเวทีรำบวงสรวงเลย” โซระพูดถึงชุดทรงบานอีกตัว จนฮานะหลุดหัวเราะด้านนอกห้องลองชุด เคียวนั่งไขว่ห้างรอพลางเปิดมือถือเช็กอีเมล ส่วนเซียวเล่ห์นั่งพิงกำแพงอย่างอดทน ใบหน้าคมหล่อเหลามองประตูห้องลองชุดไม่ละสายตาพนักงานเดินนำทางก่อนจะเปิดม่านออก...ฮานะก้าวออกมาในชุดเดรสเข้ารูปสีขาวสะอาด ท่อนบนมีลูกไม้ปักอย่างประณีต ผ้าทิ้งตัวแนบเรือนร่างพอดิบพอดีอย่างพอดี...จนเซียวเล่ห์เผลอลืมหายใจเขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ เหมือนโดนสะกด“...สวย” เสียงของเขาเบาแต่ชัดฮานะหลบตาเล็กน้อย “ไม่เยอะไปใช่ไหม...?”“ไม่น้อยไปด้วย” เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือแตะแขนเบา ๆ “มันพอดีมาก…พอดีกับเธอ…แล้วก็พอดีกับใจฉัน”ฮานะกลั้นยิ้มจนแก้มขึ้นสี ส่วนโซระที่เดินออกมาจากอีกห้องในชุดลูกไม้สีงาช้าง ก็ยักไหล่แล้วพูดเรียบ ๆ“งั้นฉันไม่ใส่ละ เด

ตอนที่ 51. ทะเลาะกันก่อนแต่งงานหลังจากอาหารเช้าอิ่มท้อง กลิ่นชาขิงอุ่น ๆ เริ่มลอยคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่น ทั้งสี่คนฮานะ, เซียวเล่ห์, เคียว และโซระนั่งรวมตัวกันตรงโซฟาแบบไม่มีใครรีบจะลุกไปไหนบทสนทนาไหลเรื่อยไปเรื่อย ๆ ทั้งเรื่องละครเมื่อคืน เกมที่เคียวเล่นแพ้ไม่เป็นท่า หรือแม้แต่เรื่องชวนหัวเราะอย่างท่าทางตอนหลับของโซระที่เจ้าตัวยืนยันว่า “ไม่ได้กรน!”บรรยากาศดีจนกระทั่ง…“ฉันตั้งใจจะขอฮานะแต่งงาน”เสียงของเซียวเล่ห์นิ่ง สุขุม แต่ออกมาชัดเจนราวกับค้อนกระแทกกลางโต๊ะทุกคนหันขวับฮานะชะงักไปนิด ก่อนจะหันไปจ้องเขาตาโต “เมื่อไหร่นายจะ…บอกฉันก่อนได้ไหม?!”เซียวเล่ห์หันมายิ้มบาง ๆ ให้เธอ “ก็บอกอยู่ตอนนี้ไง”โซระอ้าปากพะงาบ กำถ้วยชาขิงแน่น ส่วนเคียวถึงกับชะงักมือที่กำลังจะหยิบคุกกี้เข้าปาก“แต่งงาน?!” เคียวทวนคำ “น้องจะแต่งก่อนพี่ได้ยังไงวะเนี่ย?!”“เกี่ยวอะไรกับนาย?” เซียวเล่ห์เลิกคิ้ว“โถ่ ไอ้เล่ห์! ถ้านายแต่งก่อน ฉันก็โดนล้อแน่ดิ!” เคียวโอดครวญ “แถมโซระยังอยู่ข้าง ๆ ด้วย ฉันไม่สามารถแพ้ได้!”โซระหันขวับมามอง “เอ๊ะ?! เรื่องนี้ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย?”เคียวชี้นิ้วทันที “ถ้าเซียวเล่ห์จะขอแต่ง ฉ

ตอนที่ 50. เอาคืนแสงไฟในห้องสลัวลงจนแทบมืดสนิท เสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและเสียงกระซิบอ่อนโยนกลมกลืนไปกับความเงียบงันของค่ำคืนเซียวเล่ห์ค่อย ๆ ขยับตัวเหนือร่างของฮานะ ราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอหวาดกลัวหรือเจ็บปวดมือใหญ่ลูบไล้เรียวแขนที่โอบกอดเขาอย่างมั่นคง ก่อนจะค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปสัมผัสบริเวณต้นคอที่บอบบางฮานะหลับตาพริ้มพร้อมกับปล่อยใจให้ความรู้สึกนั้นซึมลึกเข้าไปในทุกเส้นใยของร่างกายริมฝีปากของเซียวเล่ห์โอบอุ้มริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล ก่อนจะเริ่มจูบคลอเคล้าอย่างช้า ๆเหมือนต้องการบอกทุกความรู้สึกผ่านสัมผัสนี้ทั้งคู่ผ่อนคลายลง ร่างกายและหัวใจเคลื่อนเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติเซียวเล่ห์ถอดเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีฮานะสายตากล้าหาญแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน ส่งเสียงกระซิบ “ฉันไว้ใจคุณ...เต็มที่”มือทั้งสองจับกันแน่นเป็นสัญญาแห่งความรักและความมั่นคงเขาค่อย ๆ ก้าวเข้าหาเธออีกครั้ง ร่างกายสัมผัสกันอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่นทุกจังหวะทุกสัมผัสล้วนบอกเล่าความต้องการและความรักที่ไม่มีวันลดน้อยลงในคืนนั้น เวลาหยุดเดิน ความรู้สึกทั้งหมดถ่ายทอดผ่านก

ตอนที่ 49. ร่วมรักทั้งสองนั่งเคียงข้างกันบนระเบียงขนาดกะทัดรัด ใบหน้าของฮานะยังคงเปี่ยมไปด้วยความสงบ ริมฝีปากยิ้มบาง ๆ ขณะที่แสงสีส้มทองของพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าไปช้า ๆสายลมเย็นพัดเบา ๆ ปะทะใบหน้า เหมือนเป็นบทเพลงธรรมชาติที่บรรเลงไว้เพียงเพื่อพวกเขาสองคนเสียงนกร้องไกล ๆ กับกลิ่นหญ้าระเบียงชั้นบน ทำให้เวลาที่หยุดนิ่งไปเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิตเขาหยิบกล่องอาหารเย็นเล็ก ๆ ออกมา ท่ามกลางรอยยิ้มที่ซ่อนความสุขเงียบ ๆ“กินด้วยกันไหม?” น้ำเสียงนุ่มลึกถามอย่างอ่อนโยนเธอพยักหน้าอย่างอ่อนแรง แต่สายตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นพวกเขาแบ่งอาหารจากกล่องนั้นอย่างตั้งใจ อาหารมื้อนี้ไม่มีความรีบร้อน มีเพียงความรู้สึกที่ค่อย ๆ เติมเต็มใจทั้งสองคนหลังอาหารเย็น พวกเขายังนั่งกันต่อไม่ลุกไปไหน ท้องฟ้ากลายเป็นสีครามเข้ม และดาวดวงเล็ก ๆ เริ่มผุดขึ้นทีละดวงเซียวเล่ห์ลูบมือของฮานะอย่างช้า ๆ “คืนนี้ดาวสวยมากนะ”“เหมือนชีวิตที่เราจะเริ่มต้นใหม่...ด้วยกัน”สองมือประสานกันแน่นขึ้น ก่อนที่ทั้งคู่จะนอนราบลงบนเก้าอี้เลานจ์ที่เตรียมไว้เงาจันทร์สาดส่องลงมาเป็นประกายเงินบนผิวหน้าทั้งสองราวกับมีเว

ตอนที่48. ฮานะเซียวเล่ห์ห้องพักฟื้นถูกแสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามา เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นยาสะอาดลอยแตะจมูกตลอดเวลาเซียวเล่ห์นั่งเงียบอยู่ข้างเตียงคนไข้ ร่างสูงนั่งหลังตรง ดวงตาคมสบหน้าคนที่นอนหลับสนิทบนเตียงสีขาว — ฮานะยังคงซีดเซียวจากบาดแผลที่ได้รับจากการปะทะเมื่อคืน แม้หมอจะบอกว่าอาการพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าหลับเลยสักวินาทีมือเรียวของฮานะวางนิ่งอยู่ข้างลำตัว นิ้วก้อยของเธอถูกเขาเกี่ยวเอาไว้เบา ๆ คล้ายคำสัญญาเงียบ ๆ ว่าเขาจะไม่ไปไหนดวงตาของเธอกระพริบขึ้นช้า ๆ เหมือนพยายามฝืนลืมตามองหาใครบางคน“เซียว…เล่ห์…”“อยู่ตรงนี้” เขาขานรับแทบจะทันที พร้อมกับโน้มตัวลงใกล้ แล้วใช้นิ้วแตะไรผมที่ปรกหน้าผากเธอออกให้“ไม่ต้องฝืนนะฮานะ หลับต่อก็ได้”“เจ็บ…จังเลย…”น้ำเสียงแผ่วเบานั้นทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะมือเธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยนที่สุด“ฉันรู้…เธอเจ็บ แต่เธอปลอดภัยแล้ว ฉันจะดูแลเธอเอง ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น”เมื่อเธอหลับไปอีกครั้ง เขาจึงลุกขึ้น เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่กับกะละมังน้ำอุ่น เขานั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง ค่อย ๆ เช็ด

ไฟรักสัมพันธ์ลวงตอนพิเศษ 3หลายวันผ่านไปเรื่องคดีความต่างๆ ถูกจัดการอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกคนต่างพอใจกับการตัดสินของศาลทำให้ทุกคนคลายความกังวลใจต่างๆ นาๆ ได้ไปจนหมดสิ้นเป็นเวลาหลายสัปดาห์ปราณ และ ปริญ สองพี่น้องที่กำลังสร้างแผนอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้มั่นใจว่าทุกรายละเอียดจะ สมบูรณ์แบบสำหรับความรักในชีวิตของเขาปริญรับหน้าที่ติดต่อเพื่อนสนิทและครอบครัวของ ศตพร และ กนก อย่างลับๆ โดยขอความช่วยเหลือจากพวกเขาเพื่อสร้างฉากเซอร์ไพรส์ที่บ้านของเขา โดยที่ปริญได้กำชับทั้งลุงป้าและเพื่อนที่ทำงานของทั้งสองสาว เขาต้องการสร้างบรรยากาศที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของพวกเธอตลอดไปในวันที่ขอเซอร์ไพรส์ สองคนพี่น้องตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นและประหม่า เขาเตรียมทุกอย่างที่บ้านอย่างระมัดระวัง ตกแต่งด้วยดอกไม้สวยงาม ไฟวิบวับ และเพลงคลอเบาๆ เขาต้องการสร้างบรรยากาศโรแมนติกที่จะทำให้สองพี่น้องฝาแฝดแทบลืมหายใจ“วันนี้มีงานอะไรหรือเปลาคะทำไมดูคนเข้าออกบ้านเยอะจัง” กนกถามปราณที่นั่งกินข้าวเช้าด้วยกันทำเอาชายหนุ่ทแทบสำลักก่อนหันมาหาแม่เพื่อขอความช่วยเหลือ“อ่อ วันนี้ที่บริษัทจะมาถ่ายทำชีวิตความเป็นอยู่ของสองคนพี

ไฟรักสัมพันธ์ลวงตอนพิเศษ 2“พี่ว่าไปนอนพักก่อนดีไหมหรือยังไงร่างกายจะได้แข็งแรง พี่เป็นห่วงนะเห็นคุณแม่บอกว่าท้องแรกต้องระวังหลายอย่าง”“แต่ว่านอนมาเยอะแล้วนะ ทีอย่างนี้หล่ะมาเป็นห่วงทีกระแทกกระทุ้งพลิกซ้ายพลิกขวาด้านหน้าเอยหลังเอยไม่กลัวบ้างล่ะ” กนกสวนกลับมาปราณรีบยกมือปิดปากภรรยาสาวของเขาทันที“ไม่เอาน่าที่รักอย่าพูดดังไป ทำไงได้ก็มันอยากใครจะอดใจไหวหมอบอกแล้วไงว่ามีอะไรกันได้แต่ต้องระวัง”“ไปนั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านดีกว่าค่ะจะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ด้วยได้เปิดหูเปิดตาบ้างก็ยังดี” ปราณพยักหน้าแล้วรีบประคองกนกเดินออกไปนอกบ้านตอนนี้เขาแทบไม่เป็นอันทำอะไรแล้วนอกจากเกาะติดภรรยาของเขานั่นเอง“อ้าวกนกมานั่งนี่มา” ศตพรร้องเรียกเมื่อเห็นว่ากนกเดินมาพร้อมกับปราณ เมื่อมาถึงสองพี่น้องนั่งข้างๆ กัน“เป็นยังไงบ้าง แย่เลยเหรออาการแพ้ท้องเธอน่ะ”“อืมมันก็เป็นๆ หายๆ” กนกตอบพร้อมกับหันมาหยิบคุกกี้ที่วางอยู่ตรงนั้นมากินหนึ่งคำ“โบราณว่าสามีที่แพ้ท้องแทนเมียจะรักเมียมากๆ เลยแล้วทำไมพี่ปราณไม่แพ้ท้องแทนเมีย ผมล่ะสงสัย”“ไอ้ปริญหุบปากและหยุดความสงสัยของมึงเอาไว้แค่นั้นเลยนะอย่าปากหมาให้มันมากนักรอดูเมียมึงท

ไฟรักสัมพันธ์ลวงตอนพิเศษ 1กนกและปราณออกมาจากห้องทุกคนต่างมองมาที่ทั้งสอง“ทำไมวันนี้ลงมากินข้าวช้า กนกเป็นอะไรหรือเปล่าไม่สบายอะไรตรงไหนไหม” ศตพรเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรคะ กินข้าวเถอะขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ” ปริญ ศตพร รวมไปถึงแม่ของชายหนุ่มทั้งสองมองหน้า ทั้งกนกและปราณด้วยความแปลกใจ“สองคนทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าเนี่ยทำไมทำหน้าแบบนี้” แม่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ปราณถอนหายใจออกมา“กนกเขาไม่สบายใจครับ เขาเครียด” ปราณตอบแค่นั้นแล้วหันมามองหน้ากนกอีกครั้ง“ไม่สบายใจอะไรเหรอ?” คราวนี้ศตพรเอ่ยถามอีกครั้งเพราะกลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้“คืองี้นะทุกคน ก่อนหน้านี้เราคุยกันแล้ว พี่ขอกนกแต่งงาน”“ห๊ะแต่งงานเหรอ !!” ทุกคนตกใจร้องลั่นพร้อมกัน“แต่งงานแล้วไม่สบายใจอะไร เรามีพร้อมทุกอย่างแต่งวันนี้เลยก็ยังได้เอาไงไม่สบายใจอะไร” ปริญถามพราะไม่ข้าใจจริงๆ ว่าไม่สบายใจอะไรอีก“กนกท้องนะคะ”“ท้องแล้วยังไงล่ะลูก นี่สามีก็อยู่ตรงนี้ ไม่สบายใจอะไรกัน” แม่เองก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นเออกมา“ไปกันใหญ่แล้วครับที่กนกไม่สบายใจนั่นก็คือเธอกลัวว่าใส่ชุดเจ้าสาวแล้วจะไม่สวย กลัวว่าท้องจะ

ไฟรักสัมพันธ์ลวงตอนที่ 53 เจ้าเล่ห์ยืนหนึ่ง“เป็นอะไร” ศตพรหันมาถามด้วยความเป็นห่วง“สงสัยว่าเส้นยึดนั่นแหละก็เมื่อวานผมอุ้มคุณมานี่ นี่อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้ถึงว่าไม่เห็นขอบคุณสักคำ คิดดูสิคนที่เพิ่งแขนหักและยังจะเสี่ยงหมอนรองกระดูกเคลื่อนแต่ต้องมาอุ้มคุณอีกคิดดูก็แล้วกันว่ามันจะเจ็บขนาดไหน”“ก็แล้วใครใช้ให้นายอุ้มล่ะ ไม่อุ้มก็ไม่เห็นมีใครว่าอะไรนี่”“อ่อ ไม่ให้คนอื่นแล้วใครล่ะพี่ปราณคิดเหรอว่าเขาจะแตะต้องคุณ พี่ผมนะถ้าเขาไม่รักไม่ชอบขาไม่แตะต้องหรอกผู้หญิงอ่ะ ส่วนพี่ภาคินก็มัวแต่จัดการไอ้พวกบ้านั่นสุดท้ายก็ผมนี่แหละที่ต้องอุ้มไม่ว่ายังไงก็ไม่พ้นผม จบไหม เพราะงั้นขอบคุณและตอบแทนผมด้วย”“ตอบแทนอะไร?” กนกถามด้วยความไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร“เอาอย่างนี้นะคุณกับกนกไปอยู่ที่บ้านผมโดยอ้างว่าไปดูแลผม ไม่ต้องอ้างก็ได้ไปดูแลจริงๆ แหละเพราะผมคงต้องผ่าตัด อีกอย่างก็เพื่อให้กนกกับพี่ปราณคืนดีกันอย่างน้อยก็เพื่อหลานของเราทั้งสองคนนะ คิดดูให้ดีๆ ได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง ส่วนจะดีกันหรือไม่นั้นให้เขาสองคนต่อสู้กันเองดีไหม”“ก็ได้เอาแบบนั้นก็ได้”หลายวันผ่านมาที่บ้านของปราณและปริญ“คุณกนกคะ อุ้ยใช่

ไฟรักสัมพันธ์ลวงตอนที่ 52 การเปลี่ยนแปลง“นายครับหมอที่รักษาพี่สาวคุณกนกออกมาแล้วครับ” ภาคินเดินมาบอกกับทุกคน ปราณหันไปหาน้องชาย“ไปจัดการแทนพี่หน่อยก็แล้วกันตอนนี้พี่ไม่อยากห่างกนกแม้แต่นาทีเดียว มีอะไรก็โทรหาพี่ก็แล้วกัน” ปราณบอกกับน้องชาย ก่อนหันไปหาลุงกับป้าอีกครั้ง“ลุงกับป้าไปดู ศตพร เถอะครับทางนี้ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลเอง”“ไม่ดีกว่าลุงขอไปเจอกนกก่อนจะดีกว่า หากไปหาศตพรก่อนนั่นยิ่งทำให้กนกคิดมากกาว่าเดิมก็เป็นได้ อาการทางกายมันรักษาได้ง่ายกว่าอาการทางใจเชื่อลุง”“งั้นฉันไปกับแกด้วยก็แล้วกัน” ป้ารีบบอกลุง“ไม่ต้องแกจะไปไหนก็ไปตอนนี้อย่าเพิ่งเจอกนกเลย”ห้องพักฟื้นของศตพร หญิงสาวไม่ค่อยเป็นอะไรมากดีที่กระสุนถากๆ ไปเท่านั้น แต่เพราะเธอตกใจเลยทำให้สลบไป“เป็นไงบ้างคุณไหวไหม”ปริญถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ศตพร มองหน้าแล้วส่ายหน้าเบาๆ“เจ็บนะสิเจ็บมาก แล้วกนกล่ะ กนกอยู่ที่ไหนทำไมไม่มาหาฉันหรือว่าทะเลาะกับพี่ชายนายอีกแล้ว?”“เรื่องมันยาวเอาเป็นว่าพักผ่อนให้หายดีซะก่อนแล้วจะเล่าให้ฟัง”ปริญบอกกับ ศตพร แล้วนั่งถอนหายใจอยู่ข้างๆ เตียงป้าเดินเข้ามาหาพร้อมกับรีบเข้ามากอด ศตพร ในทันที“ป้ามาได้

ไฟรักสัมพันธ์ลวงตอนที่ 51 การจากลา 1ดาดฟ้าโรงพยาบาล สายลมพัดพาทำเอาผมที่ยาวสลวยของกนกปลิวไปตามแรงลม หญิงสาวยืนอยู่ที่ระเบียงและมองออกไปด้านนอกด้วยสายตาว่างเปล่า พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น ภาพในอดีตหวนมาอีกครั้งเมื่อตอนที่เธอเป็นเด็กพ่อแม่และพี่สาวที่รักของเธอ เป็นภาพที่มีความสุขเป็นอย่างมาก กระทั่งพ่อแม่มาจากไป ทุกคนต่างตราหน้าว่าเธอคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ความรักความอบอุ่นที่เคยมีมันกลับมีน้อยลงไปทุกที มีแค่ศตพรแฝดพี่เท่านั้นที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด มือเล็กยกขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองออกก่อนจะจับตรงขอบระเบียงดาดฟ้าเอาไว้ สองมือสั่นระริกก่อนที่เธอจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปยืนบนขอบระเบียงดาดฟ้ากนกก้มลงไปมองด้านล่างก่อนที่จะหลับตาแล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาอีกครั้ง“ต่อให้มีชีวิตอยู่ฉันก็คงอยู่บนความเจ็บปวดสู้จากไปซะจะได้ให้มันจบๆ ไปไม่ต้องเป็นภาระ ไม่ต้องสร้างความเดือดร้อนและความอับอายให้กับทุกคน” นั่นคือสิ่งที่กนกคิดอยู่ในตอนนี้มือเล็กๆ ลูบที่ท้องเบาๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา“แม่ขอโทษที่ไม่อาจรักษาลูกเอาไว้ได้ แต่หากเรายังมีลมหายใจก็เหมือนกับว่าแม่คงสร้างความลำบาก ลูกต้องกลายเป็นคนที่ถูกผู

ตอนที่5. ผับของรุ่นพี่เชอลีนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอนแสงไฟสีอุ่นสะท้อนให้เห็นหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางที่กำลังสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมยาวสีน้ำตาลเข้มมีไฮไลท์สีน้ำน้ำเงินสองสามช่อด้านหน้าถูกม้วนลอนอ่อน ๆ ปล่อยสบายลงมาถึงกลางหลังคืนนี้เธอเลือกใส่เสื้อเกาะอกสีดำเข้ารูป กระโปรงหนังเอวสูงสีดำแนบกับสะโพกพอดี รองเท้าบูทส้นสูงทำให้ขาเรียวยาวยิ่งดูโดดเด่นลุคคืนนี้ของเธอทั้งสวย ทั้งดุ และเซ็กซี่แบบไม่ตั้งใจเชอลีนมองตัวเองในกระจกครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ“คืนนี้จะไม่คิดถึงไอ้พี่วายุบ้านั่นแล้ว เชอะแล้วบอกไม่เดือดร้อนเรื่องเงินแต่ดันจะไปแจ้งความเอาซะได้”หญิงสาวคว้ากระเป๋าสะพายก่อนจะเดินออกจากห้องคืนนี้เธอตั้งใจมาสนุกเท่านั้น ไม่มีเรื่องรุ่นพี่และไม่มีเรื่องผู้ชายกวนประสาทคนนั้น…อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้นสามทุ่มตรงลานจอดรถหน้าผับเปิดใหม่ใกล้มหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยรถยนต์และบิ๊กไบค์จอดเรียงราย เสียงเพลง EDM ดังทะลุออกมาจากด้านใน ไฟนีออนขนาดใหญ่ส่องชื่อร้านอย่างโดดเด่นBLACK RUSHใบหม่อนมาถึงก่อน เธอยืนพิงรถเล่นมือถือรอเพื่อน ไม่นานรถของแตงกวาก็เลี้ยวเข้ามาจอดข้าง ๆ กระจกฝั่งคนขับลดลง

ตอนที่ 4. ของเล่นชิ้นใหม่ของรุ่นพี่ปี4กลุ่มสาว ๆ เดินมาถึงหน้าตึกคณะวิศวกรรม แต่บรรยากาศค่อนข้างเงียบกว่าที่คิด รุ่นพี่หลายคนเริ่มทยอยกลับกันแล้วเชอลีนมองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามทันที“พี่วายุอยู่ไหมคะ”โซ่ที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันมาเห็นพอดี เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า“ไม่ทันแล้วล่ะ มันออกไปตั้งนานแล้ว เห็นบอกว่าจะไปทำสีรถ”เชอลีนขมวดคิ้วทันที “ทำที่ไหนคะ อู่ไหน เดี๋ยวหนูตามไป” ประโยคตรงไปตรงมาของเธอ ทำให้กลุ่มผู้ชายมองหน้ากันเงียบ ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่ กระทิง จะเป็นคนพูดขึ้น“พรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่า ตอนนี้อย่าเพิ่งไปยุ่งกับมันเลย เชื่อพี่”น้ำเสียงนั้นจริงจังจนเชอลีนชะงักไปเล็กน้อยด้าน ใบหม่อน ที่ยืนฟังอยู่ก็รีบหันมาพูดกับเพื่อน“เชอลีน กลับก่อนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยมาว่ากัน” สาว ๆ คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย บรรยากาศกำลังจะเงียบลง แต่จู่ ๆ แทนไท ก็พูดขึ้นพลางยิ้มเจ้าเล่ห์“ไหน ๆ ก็มาแล้ว ไม่แนะนำตัวทำความรู้จักกันหน่อยเหรอ”เขามองไปรอบ ๆ กลุ่มสาว ๆ ก่อนพูดต่อ“หรือว่าจะรอแนะนำตัวพรุ่งนี้ ตอนประชุมเรื่องน้องใหม่”ได้ยินแบบนั้น นัทตี้ ก็รีบพยักหน้า“ก็ดีเหมือนกันนะคะ รู้จักรุ่นพี

ตอนที่ 3. ตามยันคณะหลังจากอ่านแชตของเด็กปีหนึ่งจบ วายุ ก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหินหน้าตึกวิศวะ รอยยิ้มบาง ๆ กระตุกขึ้นที่มุมปากแก๊งเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันเริ่มสังเกตทันทีกระทิง เลิกคิ้ว “ยิ้มอะไรของมึงวะ น่ากลัวฉิบหาย”แทนไท วางหนังสือในมือลง “ใครโทรมา”วายุเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโยนเล่น“เด็กปีหนึ่ง” เพื่อนทั้งโต๊ะเงยหน้าพร้อมกัน นะโม ทำหน้าตกใจเว่อร์ “เฮ้ย! ปีหนึ่งที่ไหนกล้าโทรหามึง”วายุหัวเราะในลำคอ “ปีหนึ่งที่ขับรถชนบิ๊กไบค์กูเมื่อเช้า”ทันทีที่พูดจบ ทั้งโต๊ะระเบิดเสียงหัวเราะทันที กระทิงถึงกับตบโต๊ะ“ไอ้เหี้ย! น้องมันยังกล้าโทรมาหามึงอีกเหรอ”วายุเล่าคร่าว ๆ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าและบทสนทนาในแชต ตั้งแต่ที่เชอลีนทักมา“สวัสดีค่ะ ใช่พี่วายุไหมคะ”จนถึง “จะให้หนูทำอะไรก็ยอมค่ะ” นะโมหัวเราะจนเกือบสำลักน้ำ“เด็กมันไม่รู้จริง ๆ ว่ากำลังคุยกับใคร”แทนไทส่ายหน้าเบา ๆ “แล้วมึงตอบว่าไง”วายุยักไหล่ “ยังไม่ได้ตอบ”ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปต่อ เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนออกผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ โซ่ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ก่อนมองวายุ“มีคนโทรหามึงยัง”

ตอนที่ 2. แผนตามหาคนโหดของคณะหลังจากเหตุการณ์ชนรถที่ลานจอดรถ เชอลีน ก็ถูกเพื่อนลากกลับมานั่งรวมกันที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะเธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที“ซวยตั้งแต่วันแรกของชีวิตมหาลัยเลยอ่ะ…” รอบโต๊ะมีเพื่อนตัวดีนั่งล้อมเหมือนกำลังประชุมวิกฤตใบหม่อน ถอนหายใจเบา ๆ “งั้นก็ปล่อยไปสิ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”เชอลีนเงยหน้าขึ้นทันที “ปล่อยได้ยังไง เขามองเหมือนจะฆ่าฉัน!”แตงกวา ยกคางถามตรง ๆ “งั้นก็เคลมประกัน จบ”เชอลีนเงียบไปครู่หนึ่ง เพื่อน ๆ หรี่ตามอง แตงกวาถามต่อ“เดี๋ยวนะ…แกมีใบขับขี่ไหม”เชอลีนส่ายหน้าช้า ๆ ทั้งโต๊ะเงียบกริบเนเน่ อ้าปากค้าง “อย่าบอกนะว่า....”“ไม่มี…” แตงกวาเอามือตบหน้าผากทันที “แล้วรถใคร”เชอลีนยิ้มแหย “…รถแม่” คราวนี้ทั้งโต๊ะพร้อมใจกันกุมขมับนัทตี้ พูดเสียงเรียบ “งั้นทางเดียวคือไปขอโทษพี่เขา”เชอลีนทำหน้าเหมือนคนหมดหวัง “แล้วจะไปยังไง”เธอกอดอกพิงพนัก “ยังไม่รู้เลยว่าพี่เขาอยู่คณะไหน”แตงกวาหันมามองเหมือนจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ เนเน่ก็ดีดนิ้ว“ง่ายจะตาย” ทุกคนหันไปมอง เนเน่ยักไหล่“พวกเรารวยนี่ ใช้เงินแก้ปัญหาสิ”เชอลีนเลิกคิ้ว “หมายถึง?”ไม่ถึงห้านาทีต่อมา แตงกวาหยิบกระ

ตอนที่ 1. ชนกันวันแรกเช้าอันเงียบสงบของ คฤหาสน์เวหานนท์ ลอว์แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงตกกระทบโต๊ะอาหารยาวกลางห้อง กลิ่นกาแฟหอมเข้มลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่หัวโต๊ะ เซบาสเตียน เวหานนท์ ลอว์ เจ้าของอำนาจตัวจริงของตระกูล นั่งจิบกาแฟอย่างสุขุม สายตาคมกริบไล่อ่านข่าวในแท็บเล็ตอย่างเงียบ ๆถัดมาไม่ไกลชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกำลังนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ มือหนึ่งเลื่อนอ่านข่าวในแล็ปท็อป วินเซนโซ่ เวหานนท์ ลอว์ มาเฟียลำดับหนึ่งแห่งฮ่องกงและทายาทคนโตของตระกูลทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นบน ทำให้สองพ่อลูกหยุดการกระทำทุกอย่างและหันไปมองคนที่กำลังเดินกึ่งวิ่งตามทางเดินชายหนุ่มร่างสูงเดินลงบันไดมาในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ธรรมดา และมีเสื้อช็อปพาดไว้ที่ไหล่ ผมยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่น ทันทีที่เห็นภาพนั้นวินเซนโซ่ก็เงยหน้าจากแล็ปท็อปก่อนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้“พ่อดูสิ…” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงความขำ“นี่นะเหรอสภาพของมาเฟียลำดับสองของตระกูล”ชายหนุ่มที่เพิ่งลงบันไดมา…ชะงักเล็กน้อยวายุ เวหานนท์ ลอว์ เลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนถอนหายใจ“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้อยากเดินตามรอยพ่อกับพี่”

แนะนำตัวละครวายุ เวหานนท์ ลอว์ พระเอก ทายาทมาเฟียลำลับที่ 2 (มาเฟียฮ่องกง)พี่ชายของวายุก็คือ วินเซนโซ่ ลอว์ ทายาทมาเฟียลำดับที่ 1 (จากเรื่อง มาเฟียเมียประมูล อ่านแยกได้ไม่งง)ปี 4 วิศวกรรมศาสตร์ สาขา วิศวกรรมเครื่องกลหัวหน้าสายรหัส ฉายาในคณะ: “Bad Evil”นิสัย:โหด ดุ หน้านิ่ง เย็นชา คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ต้องขึ้นเสียง กวนส้นตีนแบบสุภาพ (ยิ่งทำให้โมโห)ไม่ค่อยยิ้ม แต่ถ้ายิ้ม = มีคนซวยจุดอ่อน: แพ้คนไม่กลัวเขาบุคลิกเวลาอยู่กับคนอื่น “มีปัญหาหรืออยากมีเรื่อง?”บุคลิกเวลาอยู่กับนางเอก “กล้าเถียงพี่อีกคำเดียว ลองดูสิ”👊 แก๊งเพื่อนพระเอกกระทิงสายบู๊ ตัวใหญ่ พูดตรงเป็นคนเดียวที่กล้าด่าวายุโซ่ปากกวนที่สุดในกลุ่มชอบยุให้วายุเสียอาการแทนไทสุขุม ฉลาด เป็นสายคิดแผนมักเป็นคนเตือนวายุนะโมสายขำ ตัวตึงของแก๊งชอบแซวเรื่องผู้หญิง💕นางเอก⚙ เชอรีน ปี 1 วิศวกรรมศาสตร์ สาขา วิศวกรรมอุตสาหการเด็กกิจกรรม ร่าเริง พลังล้นนิสัย: สดใส ปากไว คิดไว ตอบไวไม่ชอบความอยุติธรรม กล้ากวนรุ่นพี่แบบไม่ตั้งใจ จุดอ่อนใจเต้นแรงเวลาโดนวายุมองนิ่ง ๆประโยคประจำตัว“รุ่นพี่ทำหน้าดุแบบนี้ เพราะหล่อไม่สุดหรือเ