แชร์

10.2 | ตัวจริง

ผู้เขียน: ณิวาริน
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-23 13:35:25

               “ร้านหรู แบรนด์ดัง ต้อนรับลูกค้าหยาบคายแบบนี้ทุกรายเลยหรือเปล่าคะ” ว่าแล้วก็แค่นยิ้ม “คงไม่หรอกมั้งคะ แต่เพราะ เขาแต่งตัวไม่ดี แถมหน้าตาก็เหมือนโจรป่า ก็เลยได้รับการต้อนรับแบบไม่ให้เกียรติกันแบบนี้”

               “ใจเย็นก่อนคุณหญิง” ภูริดลเตือนภรรยาที่ชอบด่าว่าเขา แต่ไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนมาดูถูกเขาแม้แต่ครั้งเดียว

               “ไม่ต้องมาห้ามฉันเลยนะ ฉันเกลียดที่สุดเลยพวกที่ชอบดูถูกคน มองคนแค่เปลือกนอก พวกที่มองคนจนเหมือนไม่ใช่คน ทุเรศที่สุด!”

               หรรษาจ้องหน้าฟ้าพราวด้วยสายตาโกรธจัด แล้วหันไปแว้ดใส่ภูริดล “ดิน! ยัยเด็กโลกสวยที่ยืนด่าเจ้ฉอดๆ นี่เป็นใคร”

               “เมียผมเองเจ้” คนเถื่อนตอบเสียงอ่อยแบบที่ฟ้าพราวไม่เคยเห็นมาก่อน

               “เมีย!” หรรษาอุทานเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ “แกมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเจ้ไม่รู้”

               “ก็บอกให้รู้อยู่นี่ไง”

               ฟ้าพราวมองหน้าสามีสลับกับเจ้าของร้านสาวใหญ่หน้าตาเหลอหลา “เดี๋ยวนะ คุณสองคนรู้จักกันเหรอ”

               “เจ้หลิวเป็นลูกสาวของคุณป้าของผม เป็นหลานสาวคนโตของตระกูล” ภูริดลแนะนำพี่สาวให้ภรรยารู้จักด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ไม่ได้ขยายความให้ฟังต่อว่า ทั้งสายตระกูลมีเพียงครอบครัวของหรรษาเท่านั้นที่ดีกับเขามาตลอด

               ฟ้าพราวยิ้มหน้าเจื่อนแล้วยกมือขึ้นไหว้พี่สาวของสามีอย่างนอบน้อม ผิดกับเมื่อครู่นี้จากหน้ามือเป็นหลังมือ “สวัสดีค่ะพี่หลิว ขอโทษด้วยนะคะ ฟ้าไม่รู้จริงๆ ว่าพี่หลิวเป็นพี่สาวของคุณดิน”

               “เรียกเจ้หลิวเหมือนไอ้ดินซกมกนี่ก็ได้ ไม่ต้องเรียกพี่หรอก มันดูห่างเหิน”

               “ค่ะเจ้หลิว” รับคำเสียงอ่อนแล้วหันไปกระซิบดุสามี “ทำไมไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้”

               “ผมห้ามแล้ว คุณหญิงไม่ฟังเอง แล้วยังจะมาดุผมอีก”

               “ไม่ต้องเถียงกัน ไปนั่งคุยกันในห้องทำงานเจ้ดีกว่า” หรรษาปรามน้องชายกับน้องสะใภ้แล้วก็หันไปบอกพนักงาน “ไม่มีอะไรแล้วจ้ะ นี่น้องชายฉันเอง ไม่ต้องกลัว ไม่ใช่โจรป่าหรอก”

               “ค่ะคุณหลิว” พนักงานสาวรับคำแล้วเดินเลี่ยงออกไป

               หรรษาเดินนำไปที่ห้องทำงานพร้อมกับบ่นไปตลอดทาง “แกยังไม่หายบ้าอีกเหรอดิน เลิกทำตัวเป็นคนเถื่อนซกมกแบบนี้สักทีเถอะ อดีตที่มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปบ้างก็ได้ จะเก็บมันไว้ทำร้ายตัวเองทำไม”

               “ขี้บ่นแบบนี้ ถึงไม่อยากมาหา”

               “ถ้าแกไม่เลิกบ้า เจ้ก็ไม่เลิกบ่น”

               “ถ้าอยากบ่นก็บ่นตอนอยู่กันสองคนได้ป่ะ”

               “ทำไม อายเมียเหรอ”

               “เจ้....” ภูริดลขอร้องเสียงเบาพลางเหลือบตามองภรรยาแบบเสียหน้าเล็กน้อย

               ฟ้าพราวแอบอึ้งเบาๆ ไม่คิดว่าจะได้เห็นสามีจอมเถื่อนในมุมที่โดนพี่สาวดุแบบนี้

หรรษาพาภูริดลกับฟ้าพราวเข้ามาคุยกันในห้องทำงาน และหลังจากรู้ที่มาที่ไปของการแต่งงานสายฟ้าแล่บและฐานะที่แท้จริงของน้องสะใภ้แล้วหรรษาก็ยกมือทาบอก

               “ขุ่นพระ! นี่มันยุคไหนแล้ว ยังมีการจับคลุมถุงชนกันอยู่อีกเหรอ แล้วทั้งสองคนก็ยอมแต่งงานกันเนี่ยนะ” หรรษาไม่อยากจะเชื่อ “เจ้สงสารคุณหญิงฟ้าจริงจริ๊งงง คุณหญิงควรได้สามีที่ดีกว่าดินนะคะ”

               “อ้าวเจ้ ผมไม่ดีตรงไหน” คนเป็นน้องชายประท้วงหน้าตึง

               “ถามคุณหญิงดีกว่า ถ้าถามเจ้ เจ้ร่ายข้อเสียของแกได้ยาวกว่าทางช้างเผือกอีก” หรรษาแขวะน้องชายแล้วหันไปถามน้องสะใภ้ “เจ้ถามตรงๆ นะคะคุณหญิง น้องชายเจ้มีอะไรดี ทำไมคุณหญิงถึงทนอยู่ด้วยได้ บอกตามตรงนะคะ เจ้อยู่กับมันแค่ชั่วโมงเดียวเส้นเลือดในสมองก็แทบจะแตกตาย”

               ฟ้าพราวมองสบตาภูริดล ถ้าจะให้หาเฉพาะข้อดีของเขา เธอก็พอมองเห็นอยู่บ้าง ในความแข็งกระด้างป่าเถื่อน เธอเห็นความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในนั้น เขาทำเธอเจ็บก็ทายาให้ แม้จะดูเหมือนไม่ค่อยเต็มใจก็เถอะ เขารู้ว่าเธอไม่สบายก็ส่งมะเหมี่ยวมาดูแล รู้ว่าเธอคิดมากเรื่องหม่อมก้อยก็อธิบายให้เบาใจ ส่วนเรื่องบนเตียง เขาก็ปรนเปรอจนเธอมีความสุขก่อนทุกครั้ง

               แต่เธอจะไม่บอกให้เขาได้ใจหรอก!

               “ไม่มีเลยค่ะ คุณดินใจร้าย ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจฟ้า”

               หรรษาแทบจะตบเข่าฉาด “นี่แหละจุดเด่นของมัน ปากหมา!”

               “นี่น้องนะเจ้” ภูริดลประท้วงหน้าตึง

               “แล้วแกล่ะดิน คุณหญิงฟ้ามีดีอะไร แกถึงได้ยอมอยู่ด้วย แถมยังพามาหาเจ้อีก ทั้งที่เคยบอกว่า ถ้าไม่ใช่ ‘ตัวจริง’ จะไม่พามาให้เจ้รู้จักเด็ดขาด ขนาดใครนะ...” หรรษาคิดนิดหนึ่ง “ก้อยใช่มั้ย ที่จะแต่งงานกันเมื่อปีก่อน แกยังไม่เคยพามาแนะนำให้เจ้รู้จักเลย”

               ภูริดลชะงักไปนิดหนึ่งแล้วทิ้งหลังพิงพนักโซฟาโดยไม่ยอมมองหน้าภรรยาที่กำลังปั้นหน้าไม่ถูกเพราะคำว่า ‘ตัวจริง’

               “หรือว่าที่แกพาคุณหญิงฟ้ามาที่นี่ เพราะลืมไปแล้วว่าเคยพูดอะไรไว้” หรรษาถามเมื่อน้องชายจอมปากแข็งไม่ยอมตอบ

               “ไม่ลืม” ภูริดลตอบสั้นห้วน ทำเอาฟ้าพราวใจเต้นตึกตัก

               “แปลว่าตั้งใจพามา”

               “อื้อ”

               “คุณหญิงฟ้าคือตัวจริงของแก...?” หรรษายังไม่เลิกขยี้       

“เจ้จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา” คนถูกต้อนทำเป็นหงุดหงิดกลบเกลื่อน ในเมื่อฟ้าพราวเคยบอกว่าอยากมีเขาเป็นสามีเพียงคนเดียว และจะพยายามรักเขาให้ได้ เขาก็ต้องทำแบบเดียวกันกับเธอ ไม่อย่างนั้นเธอจะหาว่าเขา ‘ไม่แฟร์’ อีก แต่สุดท้ายแล้ว เขากับเธอจะรักกันได้หรือไม่ ก็ต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต

               “เจ้ก็แค่อยากรู้ ว่าคุณหญิงฟ้ามีดีอะไร ถึงทำให้คนเถื่อนอย่างแกยอมออกจากป่ามาเดินห้างหรูในกรุงเทพได้ เป็นปีแล้วป่ะที่แกหมกตัวอยู่แต่ในไร่ ไม่ยอมออกมาเจอผู้คน นี่เอลล่าก็ถามหาแกตลอด คิดถึงแกจะตายอยู่แล้ว”

               ฟ้าพราวจิกตามองสามีทันทีที่ได้ยินชื่อ ‘เอลล่า’ จนหรรษาต้องรีบอธิบาย

               “เอลล่าเป็นลูกสาวเจ้เองค่ะคุณหญิง เรียนอยู่อนุบาลสอง”

               “อ๋อ...ค่ะ” ฟ้าพราวยิ้มเจื่อน

               “คุณหญิงฟ้าท่าทางขี้หึงเหมือนกันนะคะเนี่ย” หรรษายิ้มขำ และนึกเอ็นดูน้องสะใภ้คนนี้มากที่ไม่รังเกียจน้องชายซกมกของเธอ

               “ผมไม่คุยกับเจ้แล้ว” ภูริดลลุกพรวดขึ้น “ฝากหาชุดไปงานให้คุณหญิงด้วยนะ ขอแบบสวยที่สุด แพงเท่าไหร่ไม่ว่า แต่ห้ามโป๊เด็ดขาด”

               “งานอะไร เจ้จะได้เลือกให้ถูก”

               “ถามคุณหญิงเอาเองก็แล้วกัน” ตอบแล้วก็ทำท่าจะเดินออกจากห้อง

               “แล้วนั่นแกจะไปไหน”

               “ไปธุระ เย็นๆ จะกลับมารับคุณหญิงไปงาน”

               “ให้เจ้หาชุดไว้ให้แกด้วยมั้ย”

               “ร้านเจ้มีแต่ชุดผู้หญิงไม่ใช่เหรอ เจ้ดูแลคุณหญิงไปเถอะ ผมดูแลตัวเองได้”

               “บอกตามตรงนะ เจ้ไม่ไว้ใจแก เจ้หาให้ดีกว่า เดี๋ยวแกทำคุณหญิงขายหน้า”

               “ปล่อยเขาเถอะค่ะ ให้คุณดินเป็นตัวของตัวเองแบบที่เขาสบายใจดีกว่า ฟ้ารับได้ทุกอย่างที่เขาเป็น” ฟ้าพราวบอกจากใจจริง เธอทำใจจยอมรับตัวตนของเขา ตั้งแต่วันที่เขาพูดว่า

‘ผมไม่ได้อยากเป็นผัวคุณหญิง ทำไมผมต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคุณหญิงด้วย’

               ตั้งแต่วันนั้น ฟ้าพราวก็ไม่กล้าคาดหวังแล้วว่าภูริดลจะทำอะไรเพื่อเธอ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.3

    น้ำมณีดีใจมากที่เห็นภูริดลและฟ้าพราวพาลูกๆ มาหา และยิ่งเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กๆ ก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก “เจ้าสองชาจะมาอยู่กับย่าใช่มั้ยลูก” คุณย่าถามหลานสาวทั้งสองด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ค่ะ” ใบชาตอบ “คุณหญิงแม่ฟ้าอนุญาตให้ใบชากับน้องน้ำชาอยู่บ้านคุณย่าสามวันค่ะ” “อ้าว อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม อยู่กับย่าจนกว่าจะเปิดเทอมไม่ได้เหรอลูก” ฟ้าพราวเห็นสีหน้าผิดหวังเล็กๆ ของผู้เป็นย่าแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “แค่สามวันกำลังดีค่ะคุณแม่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังคุณแม่ไมเกรนขึ้นแน่ๆ เจ้าสองชาของคุณแม่แสบไม่น้อยเลยนะคะ” “โอ้ย จะสักแค่ไหนกันเชียว แม่เลี้ยงดินมาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ได้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว” น้ำมณีพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้มรักใคร่ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่น้ำมณีก็รักเหมือนเป็นลูกในไส้ “ตอนเด็กๆ น่ะดินแสบแค่ไหนอย่าให้แม่เล่าเลย เดี๋ยวจะอายลูกอายเมียซะเปล่าๆ” “ไม่ต้องเล่าเลยครับคุณแม่” ภูริดลรีบห้าม “แล้วนี่คุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ ไม่เห็นออกมาหาหลานเลย”

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.2

    ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้” “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่ “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 3.1

    ท้องฟ้ายามราตรีที่ไร่ภูสรวงคืนนี้ดำสนิท ทำให้มองเห็นดาวน้อยใหญ่ได้ชัดเจน เด็กหญิงใบชายืนเกาะขอบหน้าต่างบ้านต้นไม้ซึ่งสร้างอยู่บนต้นก้ามปูต้นใหญ่ท้ายไร่ โดยมีพ่อกับแม่ขนาบข้างคอยระวังความปลอดภัยให้ลูกภูริดลชี้ชวนให้ลูกดูกลุ่มดาวต่างๆ ในขณะที่ฟ้าพราวสาละวนอยู่กับการฉีดสเปรย์กันยุงและติดสติกเกอร์กันยุงให้ลูกสาวกับสามี “นั่นดาวลูกไก่ โน่นดาวหมีใหญ่ ตรงโน้นดาวจระเข้” เด็กหญิงใบชาฟังแล้วทำหน้าสงสัย “คูมพ่อขา...” “คะ?” “นี่ท้องฟ้านะคะ” “ใช่ค่ะ ท้องฟ้า” คุณพ่อตอบพลางมองหน้าลูกสาว สงสัยว่าลูกสงสัยอยู่ “แล้วทำไมท้องฟ้ามีแต่สัตว์ละคะ ไม่ใช่สวนสัตว์สักหน่อย” “ลองถามคุณแม่สิคะ” ภูริดลโบ้ยไปให้ภรรยาหน้าตาเฉย “คูมหญิงแม่ฟ้ารู้มั้ยคะ” เด็กหญิงถามเสียงใส แม้จะเลยเวลานอนตามปกติมามากแล้วก็ตาม “เพราะดาวแต่ละดวงเวลาเราลากเส้นจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งจนครบทุกจุดแล้วมันจะมีรูปร่างคล้ายสัตว์ไงคะ”ฟ้าพราวอธิบายจริงจังตามหลักวิชาการ เด็กหญิงวัยสามขวบคิดตามไม่ทันจึงทำหน้างงยิ่งกว่า

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.3

    ฟ้าพราวจัดโต๊ะอาหารเสร็จและนั่งรออยู่พักใหญ่ คุณสามีกับคุณลูกสาวก็ยังไม่มา เธอจึงเดินไปตามที่ห้องนอน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเจ้าตัวเล็กส่งเสียงแสดงความดีใจยกใหญ่ “ว้าววว คูมพ่อมีบ้านบนต้นไม้ด้วยเหรอคะ” “ไม่ใช่บ้านของคุณพ่อหรอกค่ะ” ภูริดลตอบพลางจับผมยาวสลวยของลูกสาวขึ้นม้วนเป็นทรงดังโงะที่กลางศีรษะอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็หาทรงผมน่ารักๆ จากอินเตอร์เน็ตมาทำให้ลูกแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เห็นแบบนี้ฟ้าพราวก็อดยิ้มอย่างสบายใจไม่ได้ ตอนแรกภูริดลตั้งความหวังไว้มาก ว่าอยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ตอนที่รู้ว่าท้องแรกเป็นผู้หญิง ฟ้าพราวกลัวมากว่าเขาจะผิดหวัง ทว่าเหตุการณ์กลับตรงกันข้าม เขาไม่มีอาการผิดหวังเลยสักนิด แถมยังเตรียมหาข้อมูลในการดูแลลูกสาวอย่างดีอีกต่างหาก “อ้าว แล้วของใครคะ” ใบชาทำหน้าจ๋อย เพราะถ้าไม่ใช่ของคุณพ่อ เธอก็อดไปเล่นที่บ้านต้นไม้น่ะสิ “ของใบชาไงคะ” คุณพ่อหน้าดุที่คนงานเห็นแล้วพากันขนหัวลุกบอกลูกสาวด้วยเสียงสอง “จริงเหรอค้า” “จริงสิคะ หนูบอกอยากได้ คุณพ่อก็เลยทำให้ไงคะ”

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.2

    ภูริดลขับรถออกจากบ้านของหรรษามาได้นิดหนึ่ง ฟ้าพราวก็เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนสุดแสนจะธรรมดา ทว่าโดดเด่นด้วยวิกผมสีแดงที่ยาวถึงบั้นเอวเดินอยู่ข้างถนน ไหล่ข้างหนึ่งของเธอสะพายกระเป๋ากระสอบสีสายรุ้งใบใหญ่แบบที่แม่ค้าชอบใช้ มืออีกข้างถือถุงผ้าขนาดย่อมที่ใส่ของไว้เต็มอีกหนึ่งใบ “พี่ดิน นั่นน้องที่มาเล่านิทานในงานเอลล่าเมื่อกี้นี่นา” “ใช่เหรอ” ภูริดลผู้ไม่มีสายตาไว้มองผู้หญิงคนไหนนอกจากภรรยาตัวเองหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ค่ะ ฟ้าจำน้องได้ ยิ่งใส่วิกผมสีแดงแบบนี้ใช่เลย พี่ดินจอดค่ะ จอดๆ” ภูริดลขับรถเลยสาวผมแดงไปนิดหนึ่งแล้วจอดรถเทียบข้างทาง ฟ้าพราวเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปทักทาย“น้องเจ้าหญิงคะ”คนที่ถูกเรียกว่า ‘น้องเจ้าหญิง’ เดินเข้าหาช้าๆ อย่างระวังตัวแต่พอเห็นว่าเป็นฟ้าพราวก็จำได้ว่าเป็นญาติของเจ้าของงานวันเกิดเมื่อสักครู่จึงคลายความระแวง“พี่ที่อยู่ในงานเมื่อกี้ เรียกเพลินทำไมเหรอคะ”“จะไปปากซอยใช่มั้ยคะ” ฟ้าพราวถาม“ใช่ค่ะ”“ขึ้นรถเลยค่ะ ไปด้วยกัน”“ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงปา

  • ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+   ตอนพิเศษ 2.1

    ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status