10.1 | ยาคุมฉุกเฉิน

ภูริดลขับรถออกจากถนนย่อยเส้นเล็กหน้าวังดุษฎีรังสรรค์ออกมาสู่ถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองเพื่อซื้อชุดสำหรับไปงานเลี้ยงคืนนี้ ทว่าพอเห็นป้ายร้านขายยาอยู่ข้างหน้า เขาก็ชะลอความเร็วลงแล้วนำรถเข้าไปจอดที่หน้าร้าน

               “แวะร้านขายยาทำไม ไม่สบายเหรอ” ฟ้าพราวถามพลางยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผากสามีด้วยความเป็นห่วง

               “นั่งรอในรถแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมมา” เขาบอกหน้านิ่งแล้วรีบลงจากรถ ไม่ถึงห้านาทีก็กลับมา เขาโยนถุงยางอนามัยกล่องใหญ่ไปไว้ที่เบาะหลัง แล้วส่งแผงยาที่บรรจุยาเพียงแค่สองเม็ดกับน้ำดื่มหนึ่งขวดให้ภรรยา “กินยานี่ซะ”

               “ยาอะไร” ฟ้าพราวรับแผงยากับขวดน้ำมาแบบงงๆ

               “ยาคุมฉุกเฉิน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

               “คุณไม่อยากมีลูกขนาดนี้เลยเหรอ” หญิงสาวถามเสียงแผ่ว ก้มมองแผงยาที่มีอยู่สองเม็ดในมือ พลันความรู้สึกเจ็บปวดก็อัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก

               “ผมยังไม่พร้อม คุณหญิงก็น่าจะยังไม่พร้อมเหมือนกัน”

               “ถ้าคุณยังไม่พร้อมที่จะมีลูก คุณก็ไม่ควรมานอนกับฉัน”

               “เราสนุกกันได้ แค่ต้องป้องกัน”

               “ถ้าตอนนี้ฉันท้องไปแล้ว แล้วกินยานี่เข้าไป ไม่เท่ากับฉันฆ่าลูกเหรอ”

               “คนส่วนใหญ่มักจะเข้าใจผิดแบบคุณหญิงนี่แหละ ความจริงยาคุมฉุกเฉินสามารถป้องกันการตั้งครรภ์ได้เท่านั้น ก็คือต้องได้ยาเข้าไปในร่างกายก่อนที่จะมีการฝังตัวของไข่ที่เยื่อบุโพรงมดลูก เแต่ถ้าไข่ที่ผสมกับอสุจิฝังตัวที่ผนังมดลูกไปแล้ว ยานี่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะฉะนั้น ยาคุมฉุกเฉินไม่ใช่ยาทำแท้ง”

“รู้ดีจังเลยนะ หรือว่าใช้กับผู้หญิงบ่อย”

               “ก็แค่ความรู้รอบตัวทั่วไป” ภูริดลรู้ว่ากำลังถูกภรรยาแขวะ แต่นิสัยเขาไม่ชอบพูดมาก ดังนั้นจึงไม่ยอมอธิบายว่าเคยติดต่อสาธารณสุขประจำจังหวัดให้ไปอบรมเรื่องการคุมกำเนิดและเรื่องโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ให้คนงานในไร่เป็นประจำทุกปี เลยทำให้มีความรู้เรื่องพวกนี้อย่างละเอียดไปด้วย

               “ฉันยังยืนยันนะว่าถ้าฉันท้อง ฉันดูแลตัวเองกับลูกได้ คุณไม่ต้องรับผิดชอบอะไรฉันทั้งนั้น”

               “ผมไม่ได้ไม่อยากรับผิดชอบ” เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่เราไม่ได้รักกัน ผมไม่ได้รักคุณหญิง คุณหญิงก็ไม่ได้รักผม เพราะนั้นเราไม่ควรมีลูกด้วยกัน”

               “ย้ำเหลือเกินนะว่าไม่ได้รักฉัน ฉันก็ไม่ได้อยากให้คุณมารักนักหรอก” ฟ้าพราวสวนกลับด้วยความน้อยใจ ในขณะที่เธอพยายามมองเขาในแง่ดี พยายามที่จะทำใจให้รักเขาให้ได้ แต่เขากลับปิดประตูใส่เธอทุกทาง

               “เข้าใจตรงกันก็ดีแล้ว”

               ภูริดลขับรถมุ่งหน้าเข้าเมืองไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าภายในหัวกลับมีภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมากมาย

เขาจำได้ว่าตอนแปดขวบ เขาไปงานแซยิดของปู่ ซึ่งถือเป็นงานรวมญาติไปในตัว ตระกูลของเขาเป็นตระกูลพ่อค้าเชื้อสายจีนตระกูลใหญ่ พี่น้องของพ่อแต่ละคนก็มีบริษัทใหญ่โต ได้แต่งงานกับคนมีฐานะ มีหน้ามีตาในสังคม ทว่าพ่อของเขากลับได้พนักงานแม่บ้านของโรงแรมเป็นภรรยา ซึ่งก็คือแม่แท้ๆ ของเขานั่นเอง อีกทั้งช่วงนั้น เป็นช่วงที่โรงแรมของพ่อกำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก จนเกือบจะต้องปิดตัว ก็ยิ่งทำให้ญาติพี่น้องไม่อยากสุงสิงด้วยมากยิ่งขึ้น

ในงานวันนั้น เขาแอบได้ยินผู้ใหญ่คุยกันว่า พ่อกับแม่ของเขาไม่ได้รักกัน แต่พ่อจำใจต้องแต่งงานกับแม่เพราะถูกแม่วางแผน ‘จับ’ โดยการปล่อยตัวให้ท้อง ดังนั้น ลูกที่ไม่ได้เกิดจากความรักอย่างเขา จึงไม่เคยได้รับความรักจากพ่อและแม่เลย แม่ใช้เขาเป็นเครื่องมือในการสูบเงินจากพ่อ ส่วนพ่อก็เลี้ยงเขาตามหน้าที่เท่านั้น ไม่เคยให้ความรักความอบอุ่น มีแต่ชี้นิ้วสั่งให้ทำโน่นทำนี่

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาต้องเผชิญกับสายตาดูถูกเหยียดหยามจากญาติผู้ใหญ่ที่ไร้ความเมตตาเกือบทั้งสายตระกูล และถูกกีดกันไม่ให้เล่นกับลูกพี่ลูกน้องวัยเดียวกันด้วยคำพูดที่ว่า

‘เด็กชั้นต่ำแบบนี้ อย่าไปเล่นกับมัน สกปรก!’ 

               ในสังคมที่เห็นเงินเป็นพระเจ้าและให้ค่ากับเปลือกนอกของฐานะทางสังคมมากกว่าความเป็น ‘คน’ เขาจึงถูกตราหน้าว่าเป็นคน ‘ชั้นต่ำ’ เพียงเพราะมีแม่เป็นคนรากหญ้าการศึกษาน้อยเท่านั้นเอง

               ภูริดลเหลือบตามองภรรยาผู้สูงศักดิ์ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ แล้วอดกลัวไม่ได้ว่า ลูกของเขาที่จะเกิดจากเธอ อาจจะต้องเผชิญชะตากรรมแบบเดียวกัน โดยเฉพาะสังคมยุคนี้ที่ ‘การบุลลี่’ เป็นเรื่องสนุกของคนบางกลุ่ม ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้ตระหนักสักนิดเลยว่า คำพูดเพียงไม่กี่คำสามารถทำให้คนคนหนึ่งตายทั้งเป็นได้

ภูริดลพาฟ้าพราวมาที่ห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองที่ขึ้นชื่อว่าเป็นห้างสรรพสินค้าของไฮโซและผู้มีอันจะกินทั้งหลายใต้ฟ้าเมืองไทย เขาเดินเข้ามาอย่างมาดมั่นและดูเหมือนคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ดี สร้างความแปลกใจให้ฟ้าพราวมาก

               “ของที่นี่มีแต่แพงๆ ทั้งนั้นเลยนะ ปกติฉันยังไม่มาเดินเลย”

               “แต่วันนี้ไม่ปกติ”

               คนตัวเล็กเงยหน้ามองสามีอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

               “ไม่ปกติเพราะวันนี้คุณมากับผม อยากได้อะไรก็ชี้นิ้วได้เลย ผมจ่ายเอง” ว่าแล้วก็จับรวบมือเล็กของภรรยาแล้วพาเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง ซึ่งเจ้าของร้านเป็นผู้มีชื่อเสียงระดับประเทศ อีกทั้งยังได้รับเชิญไปร่วมงานแฟชั่นวีคของแบรนด์ดังที่ต่างประเทศอยู่บ่อยครั้งอีกด้วย

               “นี่คุณ ร้านนี้ดังมาก แล้วก็แพงมากเลยนะ ลูกค้ามีแต่พวกไฮโซกับดาราดังๆ ทั้งนั้น เราไปร้านอื่นกันเถอะ” หญิงสาวจะลากแขนสามีออกจากร้านแต่เขาขืนตัวไว้

               “จะกลัวอะไร บอกแล้วว่าผมมีเงิน”

               “ฉันรู้ว่าคุณมีเงิน แต่ก็ไม่ควรใช้แบบไร้สาระนะ”

               “ซื้อของให้เมีย ไม่เรียกว่าไร้สาระหรอกน่า” บอกหน้าตายแล้วหันไปถามพนักงานที่กำลังมองดูเชิงลูกค้าที่แต่งตัวมอซออย่างเก็บอาการอยู่ห่างออกไป “เจ้หลิวอยู่หรือเปล่า”

               ฟ้าพราวหรี่ตามองสามีอย่างตำหนิ “คุณหลิวเป็นเจ้าของร้านนะ ทำไมเรียกแบบนั้น ไม่มีมารยาทเลย”

               “เฉยเถอะน่า” ปรามภรรยาแล้วหันไปถามพนักงานอีกครั้ง “ว่าไง เจ้หลิวอยู่มั้ย”

               “อยู่ค่ะ คุณหลิวกำลังออกแบบชุดคอเลคชั่นใหม่อยู่ในห้องทำงาน คงไม่สะดวกออกมาต้อนรับคุณลูกค้า” พนักงานสาวเดินเข้ามาต้อนรับตามมารยาท ไม่มีท่าทีเอาอกเอาใจเหมือนเวลาต้อนรับลูกค้าเซเลปรายอื่น

               “ไปตามมาให้หน่อย”

               “ให้ดิฉันดูแลก็ได้ค่ะ ปกติคุณหลิวไม่ออกมาต้อนรับลูกค้าด้วยตัวเอง นอกจากลูกค้าวีไอพีที่นัดไว้ล่วงหน้าเท่านั้น”

               “บอกให้ไปตามเจ้หลิวมา” ภูริดลย้ำเสียงหนัก

               “ค่ะๆ รอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวรับคำด้วยความกลัว แล้วรีบวิ่งเข้าไปด้านใน

               “ทำไมต้องดุพนักงานด้วย” ฟ้าพราวดุสามี

               “พูดปกติ ไม่ได้ดุ” บอกหน้านิ่ง เสียงเข้มแบบที่ใครได้ยินก็ต้องกลัวหัวหด ยกเว้นภรรยาตัวเล็กน่ารักของเขาคนนี้นี่แหละ ที่ไม่เคยกลัว แถมยังกล้าดุเขากลับอีกต่างหาก

               “ความจริงให้พนักงานดูแลก็ได้ ไม่เห็นต้องตามเจ้าของร้านออกมาเลย แล้วไปเรียกเขาว่า ‘เจ้’ ไม่มีมารยาทเลยนะคุณ คนไม่รู้จักกัน เราก็ต้องให้เกียรติเขารู้มั้ย”

               “ขี้บ่นเป็นเมียแก่ไปได้” ภูริดลทำหน้าเซ็งแบบไม่จริงจังนัก

               “ฉันเพิ่งอายุยี่สิบเอ็ด ยังไม่แก่” เมียเด็กเถียงหน้าง้ำ

               “อย่าโกงอายุ อีกไม่กี่วันก็ยี่สิบสองแล้วไม่ใช่เหรอ”

               “จำได้ด้วยเหรอ” ฟ้าพราวไม่คิดว่าเขาจะจำเรื่องที่เธอเคยบอกได้ เพราะวันนั้นเหมือนเขาไม่ตั้งใจฟังที่เธอพูดด้วยซ้ำ

               ทันใดนั้น เสียงเล็กแหลมของหรรษา เจ้าของร้านวัยสี่สิบสองปีดังนำมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาถึงพร้อมกับพนักงานสาว

“ไอ้ลูกค้าซกมกคนนี้เนี่ยเหรอที่เรียกหาฉัน!”

               ภูริดลถอนหายใจพรืด กลอกตามองบน ในขณะที่ฟ้าพราวปรี๊ดแตก จนเก็บอาการไม่อยู่