10.3 | ไม่ติดใจจริงเหรอ

หลายชั่วโมงที่ฟ้าพราวอยู่กับหรรษาตามลำพัง สองสาวคุยกันถูกคอมากทั้งที่อายุห่างกันถึงยี่สิบปี นั่นเป็นเพราะเรื่องที่คุยกันล้วนเป็นเรื่องของภูริดลทั้งสิ้น ฟ้าพราวเพิ่งรู้ว่า นอกจากเรื่องที่เขาถูกแม่แท้ๆ ของตัวเองจับไปเรียกค่าไถ่ เขายังถูกญาติพี่น้องตั้งแง่รังเกียจเพราะมีแม่เป็นคนรากหญ้า การศึกษาน้อยอีกด้วย

               “เพราะอย่างนี้นี่เอง คุณดินถึงได้ชอบพูดว่าตัวเองเป็นคนชั้นต่ำ” ฟ้าพราวพึมพำเบาๆ ขณะยืนให้หรรษาช่วยรูดซิปด้านหลังของชุดราตรีให้

               หรรษาถอนหายใจพรืด “คนเรา ถ้าเห็นคุณค่าในตัวเอง รักตัวเอง ไม่ว่าคำพูดของใครก็ทำร้ายเราไม่ได้”

               “ตอนนั้นคุณดินยังเด็ก คงยังคิดแบบนี้ไม่ได้”

               “แต่ตอนนี้ดินโตแล้ว เขาต้องพาตัวเองออกมาจากมุมมืดให้ได้”

               “บางเรื่องมันก็ยากที่จะก้าวข้ามนะคะเจ้”

               “คุณหญิงเข้าใจดินจังเลยนะคะ” หรรษายิ้มอ่อนโยน ดีใจที่มีคนเข้าใจน้องชายเจ้าปัญหาของเธอ

               “ฟ้าพยายามที่จะเข้าใจเขาค่ะ” บอกอย่างเหนื่อยใจเต็มที “แต่ฟ้าก็ไม่รู้ว่าจะพยายามไปได้อีกนานแค่ไหน เพราะฟ้าพยายามอยู่คนเดียว คุณดินไม่เคยคิดที่จะปรับตัวเข้าหาฟ้าเลย”

               “ขอบคุณนะคะคุณหญิงที่พยายามอดทนกับน้องชายเจ้ แต่ถ้าถึงที่สุดแล้ว ดินมันยังเป็นแบบนี้อยู่ คุณหญิงก็ทิ้งมันไปหาสามีใหม่เถอะ เจ้เข้าใจ เจ้จะไม่ว่าอะไรคุณหญิงสักคำเลย”

               “อ้าวเจ้หลิว! เรื่องอะไรมายุให้เมียผมไปหาผัวใหม่”

               เสียงห้าวที่ดังขึ้น ทำให้ฟ้าพราวกับหรรษาหันขวับไปมองยังต้นเสียง เห็นว่าภูริดลกำลังเปิดปะตูเข้ามาในห้องแต่งตัวในสภาพที่สองสาวเห็นแล้วตะลึงตาค้าง

เขาสวมชุดทักซิโด้สีดำเรียบหรูอย่างคนมีระดับ ผมดำขลับที่เคยยาวและยุ่งเหยิงถูกตัดและจัดทรงเนี้ยบกริบ หนวดเคราถูกโกนเกลี้ยงเกลา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามโดดเด่นสะดุดตา

หรรษาเห็นน้องชายกับน้องสะใภ้มองสบตากันข้ามหัวเธอราวกับว่าโลกนี้มีกันและกันเพียงแค่สองคนจึงเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ปล่อยให้ทั้งคู่ได้คุยกันตามลำพัง เพราะดูเหมือนว่าต่างฝ่ายต่างก็มีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ซ่อนไว้ในใจ

“ไปงานวันเกิดหม่อมก้อย ต้องแต่งตัวดีขนาดนี้เลยเหรอ” ฟ้าพราวเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่าเขาเอามองหน้าเธอโดยไม่ยอมพูดอะไร ในน้ำเสียงนิ่งเรียบของเธอแฝงไว้ด้วยความหมั่นไส้และน้อยใจอยู่ในที ยิ่งคิดถึงวันแต่งงานที่เขาปรากฎตัวในสภาพโจรป่าก็ยิ่งรู้สึกแย่ “อยากดูดีในสายตาหม่อมก้อยเหรอ”

ภูริดลไม่ตอบอะไร เขาเดินวนรอบตัวภรรยาอย่างเชื่องช้า มองสำรวจชุดราตรีสีชมพูพาสเทลที่เป็นแบบกระโปรงทรงสุ่มความยาวครึ่งแข้งด้วยสายตาพึงพอใจ ตัวเสื้อท่อนบนเป็นคอปาด เปิดให้เห็นไหล่นวลเนียนพองาม ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีชมพูสดใส ผมที่ยาวถึงกลางหลังถูกรวบเป็นทรงหางม้า ปลายผมดัดม้วนเป็นลอนใหญ่ ผูกด้วยริบบิ้นสีขาวเส้นใหญ่ ทำให้เธอดูราวกับเป็นตุ๊กตาบาร์บี้ที่มีความน่ารัก เซ็กซี่ ขี้เล่นและซุกซนรวมอยู่ในตัวคนคนเดียวกัน

“คอโล่งไปหน่อยนะ” เขาวางทาบมือใหญ่ร้อนผ่าวลงบนลำคอยาวระหงแล้วเกลี่ยปลายนิ้วไปบนผิวเนื้อนุ่มอย่างอ่อนโยน “ถ้ามีสร้อยเพชรสักเส้นคงดี”

“ฉันไม่มีหรอก” อย่าว่าแต่สร้อยเพชรสำหรับใส่ออกงานเลย แม้แต่สร้อยใส่เล่นเส้นเล็กๆ ก็ไม่มีเหลือสักเส้น เพราะต้องเอาไปขายใช้หนี้ให้พ่อ ทุกวันนี้เธอมีเพียงหัวโขนของความเป็นราชนิกุลเท่านั้นที่เป็นเปลือกห่อหุ้มตัวตนทำให้คนในสังคมยังนับหน้าถือตาอยู่

“ผมรู้ ตอนนี้คุณกับพ่อคุณก็เหลือแต่เปลือกเท่านั้นแหละ ไม่งั้นคุณคงไม่ยอมแต่งงานกับคนเถื่อนอย่างผมเพื่อแลกเงินหรอก” พูดหน้าตายโดยไม่สนใจเลยว่าคนฟังจะเจ็บแค่ไหน

“แต่งตัวดีแต่ปากยังเสียเหมือนเดิมเลยนะคุณ” ฟ้าพราวใช้ปลายนิ้วตบปากสามีเบาๆ

ภูริดลจับมือเล็กที่ตบปากเขามามองอย่างพิจารณา “ทำไมไม่ใส่แหวนแต่งงาน”

“คุณกล้าเรียกแหวนวงนั้นว่าแหวนแต่งงานเหรอ”

“ทำไมล่ะ หรือว่ามันเป็นแค่แหวนทองราคาถูก เลยไม่คู่ควรที่จะเป็นแหวนแต่งงานของคุณหญิงผู้สูงศักดิ์”

“ฉันไม่สนใจว่าแหวนวงนั้นจะถูกหรือแพง จะเป็นเพชรหรือเป็นทอง แต่ที่ฉันไม่เรียกมันว่าแหวนแต่งงานเพราะคุณไม่เต็มใจสวมให้ฉัน แถมยังกวนประสาทสวมให้ที่นิ้วกลางอีก” หญิงสาวต่อว่าหน้าหงิกงอแล้วจะเดินหนี

“เดี๋ยวก่อนสิคุณหญิง” เขาตวัดแขนโอบเอวเธอไว้แล้วรั้งร่างเล็กเข้ามาแนบกับลำตัว

“อย่าทำอะไรบ้าๆ ที่นี่นะ เดี๋ยวเจ้หลิวเข้ามาเห็น”

“คิดว่าผมจะทำอะไรหือ” เขาถามเสียงนุ่มพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้คนตัวเล็กที่อยู่ในวงแขนจนปลายจมูกสัมผัสกัน

“ก็ทำแบบที่คุณชอบทำ” เสียงหวานที่ตอบกลับแผ่วเบา ความวาบหวามแผ่ซ่านในโพรงอก ไม่ว่าจะใกล้ชิดกันมาแล้วกี่ครั้ง เธอก็ยังประหม่าและเขินอายเหมือนเป็นครั้งแรกทุกที

“ทำอะไร” ริมฝีปากของเขาปัดผ่านเรียวปากนุ่มที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีกุหลาบมันวาวอย่างยั่วเย้า “คิดว่าผมจะจูบคุณหญิงใช่มั้ย”

“แล้วไม่ใช่เหรอ” ถามแล้วจะถอยใบหน้าหนี แต่ถูกมือใหญ่กดตรึงท้ายทอยเอาไว้แล้วแนบริมฝีปากลงมาจูบนุ่มนวล เนิ่นนานกว่าจะยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

“คุณหญิงอยากให้ผมจูบ ผมก็จะจูบ”

“ไม่ได้อยากสักหน่อย” ตอบแล้วก้มหน้างุดซ่อนผิวแก้มที่แดงระเรื่อ

เขาจับปลายคางเล็กให้เชิดขึ้น แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสีคาราเมล “แต่แววตาของคุณหญิงคาดหวัง”

“คุณอยากจูบฉันเองก็พูดมาสิ ไม่ต้องมาอ้างว่าฉันอยากให้คุณจูบ คุณไม่ได้จูบเก่งจนฉันติดใจขนาดนั้นหรอกนะ” พูดพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยรอยลิปสติกที่ติดอยู่บนริมฝีปากของสามีออกอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้

“ไม่ติดใจจริงเหรอ” เขาถามอย่างยั่วเย้าแล้วจับมือเธอมางับที่ปลายนิ้วเบาๆ จากนั้นล้วงแหวนเพชรออกมาจากกระเป๋าด้านในของเสื้อสูทแล้วสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

ฟ้าพราวมองแหวนเพชรขนาดไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่จนเวอร์วังบนนิ้วของตัวเองด้วยสีหน้างุนงง อยากคิดว่ามันเป็นแหวนแต่งงาน แต่ก็ไม่กล้า กระทั่งเขาบอกออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“แหวนแต่งงาน ใส่ไว้ คนจะได้รู้ว่าคุณหญิงมีผัวแล้ว”

“คนที่คุณพูดถึงนี่หมายถึงใคร”

“ผู้ชายทุกคน” ภูริดลตอบหน้านิ่งไร้ความรู้สึกเหมือนเคยแล้วหยิบสร้อยเพชรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาสวมให้ภรรยา ตามด้วยต่างหูและสร้อยข้อมือที่เข้าชุดกัน

“เอามาใส่ให้ฉันทำไม ทำไมไม่เก็บไว้ให้หม่อมก้อยเป็นของขวัญวันเกิด” อาจจะเป็นเพราะความหวงและความน้อยใจที่คิดว่าเขาแต่งตัวหล่อเพื่อไปงานเลี้ยงวันเกิด ‘แฟนเก่า’ จึงทำให้เธอเผลอทำตัวเป็นผู้หญิงงี่เง่าแบบนี้

“บอกแล้วว่าไม่คิดจะกลับไปหาก้อย” น้ำเสียงของเขากดต่ำอย่างรำคาญใจนิดๆ

“แต่คุณก็แต่งตัวหล่อเพื่อไปงานวันเกิดเธอ”