18.1 | อย่าใช้วิธีเลวๆ ทำร้ายคุณหญิง

“คุณแม่เล่าให้ฟ้าฟังแล้วว่าทำไมพี่ดินถึงไปทำไร่ชา” ฟ้าพราวที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของสามีเปิดประเด็น “ที่แท้ก็เกี่ยวกับหม่อมก้อยนี่เอง”

               “งอน...?” ถามเสียงเรียบ ในใจคิดว่าจะต้องโดนเหวี่ยงแน่นอน แต่เปล่าเลย เธอตอบด้วยน้ำเสียงปกติมาก

               “ไม่ค่ะ” ตอบแล้วพลิกตัวขึ้นวางคางเกยอกสามีแล้วมองตาเขา “ฟ้าเข้าใจ ถึงพี่ดินจะไปทำไร่ชาเพราะหม่อมก้อย แต่เรื่องของพี่ดินกับผู้หญิงคนนั้นก็จบไปแล้ว แต่ที่พี่ดินยังทำไร่ชาอยู่ก็เพราะพี่ดินรักที่จะทำ แล้วก็มีเรื่องบางอย่างที่ยังตกลงกับคุณพ่อไม่ได้”

               “ความจริงพี่รู้สึกขอบคุณคุณพ่อนะที่คัดค้านการแต่งงานของพี่กับก้อย ถ้าวันนั้นคุณพ่อไม่ห้าม ป่านนี้พี่คงกระเป๋าฉีกไปแล้ว” พอจะมีข่าวเข้าหูภูริดลมาบ้างว่า ตั้งแต่แต่งงานกับ ‘หม่อมเจ้า’ วัยคราวพ่อ กวินตราก็ใช้เงินเหมือนเศษกระดาษ บินไปช้อปปิ้งที่ต่างประเทศเป็นว่าเล่น เสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องประดับ และของใช้ต่างๆ ต้องเป็นแบรนด์เนมคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดเสมอ

               “คุณยายเคยสอนฟ้าว่า การเลือกคู่ชีวิต คือการเลือกอนาคตให้ตัวเอง ถ้าเลือกถูกคนก็จะพากันไปแต่ในทางที่ดี ชีวิตจะพบแต่ความเจริญรุ่งเรือง แต่ถ้าเลือกผิดคนก็เหมือนถูกฉุดลงเหว ชีวิตร้อนรุ่มเหมือนตกนรกทั้งเป็น”

               “มีคุณยายด้วยเหรอ ไม่เคยรู้มาก่อนเลย” ภูริดลแกล้งเย้า

               “มีสิ ฟ้ามีพ่อ มีแม่ มีญาตินะ ไม่ได้ผุดขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ” หญิงสาวย่นจมูกใส่สามีแล้วพลิกตัวกลับลงมาบนที่นอนตามเดิม ภูริดลขยับตัวตามมากอดไว้หลวมๆ พยายามไม่ทิ้งน้ำหนักแขนลงบนหน้าท้องของภรรยา

               “วันนี้เพลียหรือเปล่า”

               “ไม่ค่ะ”

               “เวียนหัวมั้ย”

               “ไม่ค่ะ”

               “กินข้าวไปกี่คำ”

               “สองจาน”

               “ห๊ะ! จะอ้วนแข่งกับที่รักเหรอ”

               “ก็คุณแม่ทำกับข้าวอร่อย” ฟ้าพราวยิ้มตาหยี แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง “ซี่โครงหมูอบอร่อยมาก เนื้อนุ่มแทบละลายในปาก พูดแล้วก็อยากลงไปกินอีกรอบ”

“ไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าต้องรีบพากลับไร่ ขืนปล่อยให้อยู่ที่นี่นานๆ ต้องอ้วนเป็นแม่หมูแน่ๆ” เขาแกล้งโวยวายไปอย่างนั้นเอง ความจริงรู้สึกโล่งใจมากที่ภรรยาอาการดีขึ้นมาก แต่ก็ต้องพาไปให้หมอตรวจให้แน่ชัดว่าท้องหรือไม่ท้อง

หลังฝนตกหนักมาทั้งคืน เช้านี้อากาศจึงเย็นสบายกว่าทุกวัน ฟ้าพราวตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว แต่ภูริดลก็ยังไม่ตื่น เป็นครั้งแรกที่เขาตื่นทีหลังเธอ ฟ้าพราวปล่อยให้สามีนอนต่อ ส่วนตัวเองลงไปช่วยน้ำมณีจัดโต๊ะอาหารเช้า

“มีอะไรให้ฟ้าช่วยมั้ยคะคุณแม่”

“ช่วยนั่งเฉยๆ ก็พอจ้ะ อาหารแม่ครัวทำเสร็จหมดแล้ว เหลือแค่จัดจานแล้วเอามาตั้งโต๊ะแค่นั้น” น้ำมณีตอบสีหน้ายิ้มแย้ม “ปกติแม่ไม่ค่อยทำอาหารเองหรอก ยกเว้นวันพิเศษที่อยากทำเมนูพิเศษให้คนพิเศษกิน”

“อย่างซี่โครงหมูอบเมื่อวานนี้ใช่มั้ยคะ” ลูกสะใภ้พูดแล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

“หนูฟ้าชอบเหรอ”

“ชอบมากค่ะ รสชาติยังติดลิ้น กลิ่นยังติดจมูกอยู่เลย”

“เมนูโปรดของดินเลยนะ แม่ตั้งใจทำให้เขาเป็นพิเศษ แต่เขาก็ไม่มา” สีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“เมื่อคืนพี่ดินมาค่ะ ตอนนี้หลับอยู่บนห้อง” ฟ้าพราวตอบยิ้มๆ

“แอบเข้าบ้านทางไหน ทำไมไม่มีใครเห็นเลย” น้ำมณีแปลกใจระคนดีใจ

ชายหนุ่มที่กำลังถูกพูดถึงเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร “มอร์นิ่งครับคุณแม่” ทักแม่เสร็จก็หอมแก้มภรรยาโดยไม่อายสายตาใครเลย “ตื่นก่อนทำไมไม่ปลุก”

“รู้จักอายบ้างสิพี่ดิน” หญิงสาวต่อว่าสามีเสียงเบาพลางยกมือขึ้นลูบแก้มข้างที่ถูกหอมด้วยท่าทางกระดากอาย เพราะสาวใช้สองคนที่ช่วยกันลำเลียงอาหารมาวางบนโต๊ะต่างพากันแอบยิ้ม น้ำมณีที่มองอยู่เช่นกันก็แทบกลั้นยิ้มไม่อยู่

“คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ เห็นหนูฟ้ากับดินเข้ากันได้ดีแบบนี้แม่มีแต่จะดีใจ ถ้าคุณนทีมาเห็นคงยิ้มหน้าบานยิ่งกว่าแม่อีก” พูดพลางลอบสบตากับลูกชายอย่างรู้กันสองคน

ฟ้าพรามวองหน้าภูริดลสลับกับน้ำมณีด้วยความสงสัยแล้วอดที่จะถามไม่ได้ “มีอะไรเกี่ยวกับฟ้าที่ฟ้ายังไม่รู้หรือเปล่าคะ”

“มี”

“ไม่มีจ้ะ”

ภูริดลกับน้ำมณีตอบออกมาพร้อมกัน ฟ้าพราวยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

“ตกลงมีหรือไม่มีกันแน่คะ”

น้ำมณีกำลังจะปฏิเสธแต่พูดไม่ทันภูริดล

“มี” ภูริดลยืนยันคำเดิม

“เกี่ยวกับเดิมพันครั้งที่สองของพี่ดินกับคุณพ่อหรือเปล่าคะ” ฟ้าพราวถามสามี

“เกี่ยว” ภูริดลตอบ

“ถ้างั้นฟ้ายิ่งต้องรู้”

“ไม่จำเป็นต้องรู้” การเดิมพันครั้งนี้ ภูริดลต้องการเป็นคนเลือกเองว่าจะ ‘ชนะ’ หรือ ‘แพ้’ เขาจะไม่ยอมให้ชีวิตของตัวเองขึ้นอยู่กับการ ‘อยู่’ หรือ ‘ไป’ ของผู้หญิงคนไหนอีกเด็ดขาด หากฟ้าพราวรู้เงื่อนไขการเดิมพันครั้งนี้ ผลแพ้ชนะจะตกอยู่ในกำมือเธอทันที ผู้หญิงที่เขาไม่ยินดีรับเข้ามาในชีวิต ไม่มีสิทธิ์กำหนดชะตาชีวิตของเขา

“เพราะลูกชายฉันกลับบ้านนี่เอง เมื่อคืนฝนถึงตกหนัก”

               “เพราะอย่างนี้ถึงไม่อยากมา” ภูริดลทำหน้าเซ็งแล้วหันไปเห็นภรรยากำลังจะยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบจึงรีบคว้ามือเธอไว้ “เปลี่ยนเป็นนมหรือน้ำผลไม้ดีกว่า”

               น้ำมณีได้ยินแล้วเอะใจ “ทำไมหนูฟ้าถึงดื่มกาแฟไม่ได้ หรือว่าท้องแล้ว”

               “ยังค่ะ”

               “สงสัยว่าจะท้องครับ”

               สองสามีภรรยาตอบออกไปพร้อมกัน ว่าที่คุณปู่และว่าที่คุณย่ายิ้มกว้างอย่างเก็บอาการไม่อยู่ มาถึงขั้นนี้แล้ว ฟ้าพราวก็คงต้องพูด

               “ฟ้าลองตรวจเองแล้ว ผลมันออกมาไม่ชัด เขาบอกให้รออีกสามวันค่อยตรวจซ้ำ วันนี้ครบกำหนดแล้ว คืนนี้ฟ้าจะลองตรวจอีกทีค่ะ”

               “ไปให้หมอตรวจเลยดีกว่า” น้ำมณีบอกลูกสะใภ้อย่างตื่นเต้นดีใจแล้วหันไปสั่งลูกชาย “กินข้าวเสร็จแล้วพาหนูฟ้าไปหาหมอเลยนะ พวกเครื่องตรวจด้วยตัวเองมันวัดผลไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”

               “ครับคุณแม่”

               “ฉันคงได้สละตำแหน่งประธานบริหารโรงแรมให้แกเร็วๆ นี้แล้วสินะไอ้ลูกชาย” นทียิ้มกริ่ม แน่ใจว่า ‘ลูก’ จะเป็นโซ่ทองคล้องใจภูริดลกับฟ้าพราวให้อยู่ด้วยกันตลอดไปได้ ไม่ว่าจะด้วยความเต็มใจของภูริดลหรือไม่ก็ตาม

               “ไม่ต้องรีบก็ได้ครับคุณพ่อ ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองปีกว่า ที่สำคัญ แพ้หรือชนะ เกมนี้ผมเป็นคนกำหนด” ภูริดลยิ้มอย่างมีเลศนัย

               “แกจะใช้วิธีเลวๆ ทำร้ายจิตใจคุณ...” นทีเกือบหลุดคำว่า ‘คุณหญิง’ ออกมา โชคดีที่น้ำมณีสะกิดเตือนไว้ได้ทัน “ทำร้ายจิตใจคนอื่นเพื่อให้ตัวเองชนะไม่ได้นะ”

               “ผมไม่สน ถ้าผมอยากชนะ ผมก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองชนะ”

               นทีอยากจะด่าลูกชายแรงๆ ให้หายโมโห แต่ก็เกรงใจฟ้าพราวที่นั่งอยู่ด้วย

               “รีบกินข้าวกันเถอะ ดินจะได้รีบพาหนูฟ้าไปหาหมอ” น้ำมณีหาทางสงบศึกระหว่างสองพ่อลูก “หนูฟ้ากินเยอะๆ นะจ๊ะ”

               “ค่ะคุณแม่” ฟ้าพราวรับคำแล้วนั่งกินอาหารเช้าไปเงียบๆ ทว่าในหัวกำลังประติดประต่อเรื่องราว การเดิมพันครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเธอย่างไร และระยะเวลาที่เหลืออีกสองปีกว่าที่ภูริดลพูดถึง เกี่ยวข้องกับการเดิมพันอย่างไร แต่คิดเท่าไรก็ยังคิดไม่ออก