LOGINShare
17.4 | เดิมพันที่เป็นความลับ
Last Updated:
2026-01-23 18:44:03“คุณนทีกับดินวางเดิมพันกันอีกครั้ง คราวนี้ตั้งเงื่อนไขกันอย่างชัดเจน ถึงกับทำหนังสือสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกันเลย” เล่าแล้วก็เหนื่อยใจกับความเล่นใหญ่ของสองพ่อลูก
“วางเดิมพันกันไว้ว่ายังไงเหรอคะ”
“เรื่องนี้แม่ยังเล่าไม่ได้ รอให้จบเกมก่อน แล้วหนูฟ้าก็จะรู้เอง”
“เกี่ยวกับฟ้าอีกหรือเปล่าคะ”
“แม่ยังพูดตอนนี้ไม่ได้จริงๆ”
ฟ้าพราวสังหรณ์ใจว่า ต้องเกี่ยวกันเธอแน่นอน แต่ถึงจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรน้ำมณีก็คงไม่ยอมเล่าให้ฟัง เดิมพันครั้งนี้มีเอกสารสัญญา ภูริดลน่าจะเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้าน เอาไว้เธอค่อยกลับไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเองก็ได้
“ตายจริง มัวแต่คุยกันเพลิน สามทุ่มกว่าแล้ว” น้ำมณีบอกหลังจากมองนาฬิกา
“พี่ดินไม่ยอมมารับฟ้าจริงด้วย” ฟ้าพราวหน้าจ๋อยสนิท สุดท้ายก็สำคัญตัวผิดที่คิดว่าเขาจะเป็นห่วงถึงขนาดรีบมารับ
“มันน่าบิดให้เนื้อเขียวจริงๆ เลยลูกคนนี้ เมียทั้งคนก็ทิ้งได้ลงคอ” น้ำมณีบ่นโดยไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดนี้กระทบใจฟ้าพราวอย่างจัง ทำให้เธอหน้าจ๋อยสนิทยิ่งกว่าเดิม “ดึกแล้ว ฝนตกหนักด้วย หนูฟ้าค้างที่นี่ก็แล้วกันนะ”
ฟ้าพราวคิดนิดหนึ่งแล้วตอบตกลง ในเมื่อเธอขอร้องให้ภูริดลมารับ แต่เขาไม่มา แล้วทำไมเธอจะต้องเสี่ยงอันตรายรีบกลับบ้านตามคำสั่งของเขาด้วย
น้ำมณีพาฟ้าพราวมาส่งที่หน้าห้องนอนของภูริดลซึ่งได้รับการทำความสะอาดอยู่เสมอ เพราะคาดหวังว่าวันหนึ่งเจ้าของห้องจะกลับมาอยู่ที่นี่ แต่เขาก็ไม่กลับมาอีกเลยตั้งแต่ออกไปเป็นชาวไร่
“หนูฟ้านอนห้องดินก็แล้วกันนะ เดี๋ยวแม่ให้เด็กเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน”
“ฟ้าขออยู่ที่นี่สักสองสามวันได้มั้ยคะคุณแม่”
น้ำมณียิ้มอ่อนอย่างเข้าใจความรู้สึกของลูกสะใภ้ “จะอยู่กี่วันก็ได้ ย้ายมาอยู่ที่นี่เลยยิ่งดี ดัดนิสัยคนหัวดื้อให้เข็ด คราวหน้าจะได้ไม่กล้าทำให้เมียน้อยใจอีก”
“ฟ้าไม่ได้น้อยใจหรอกค่ะ” ฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึก
“ไปนอเถอะจ้ะ”
“ค่ะ”
ฟ้าพราวเข้าไปในห้องนอนของภูริดล กวาดตามองสำรวจไปโดยรอบ ห้องนี้กว้างกว่าห้องนอนที่บ้านไร่ประมาณสามเท่า ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น โทนสีขาวเทา ให้ความรู้สึกเป็นห้องนอนของผู้ชายอย่างงแท้จริง มีกีตาร์โปร่งตั้งอยู่ที่พื้นข้างหัวเตียงซึ่งเป็นจุดที่หยิบมาเล่นได้สะดวก แสดงว่าเขาต้องเล่นเป็นประจำ หญิงสาวนึกถึงเครื่องเล่นแผ่นเสียงคลาสสิคที่อยู่ในห้องนอนบ้านไร่แล้วนึกคำพูดที่ว่า คนที่มีดนตรีในหัวใจมักจะเป็นคนละเอียดอ่อน ภูริดลมีมุมที่ละเอียดอ่อนมาก แต่หลายครั้งที่เขาทำตัวหยาบกระด้าง จนฟ้าพราวไม่แน่ใจว่ามุมไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่
เสียงเคาะประตูดังขึ้น หญิงสาวเดินไปเปิดประตู
“คุณผู้หญิงให้เอาเสื้อผ้ามาให้คุณฟ้าค่ะ” สาวใช้บอกพลางจ้องหน้าฟ้าพราวตาไม่กระพริบ
“มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ” ฟ้าพราวเอามือแตะไปทั่วใบหน้าของตัวเอง
“ไม่มีค่ะ”
“อ๋อ...มองความสวยของฉันใช่มั้ย” หญิงสาวล้อเล่นกับสาวใช้อย่างเป็นกันเอง
“ใช่ค่ะ คุณฟ้าสวยมาก มากแบบ ก. ไก่ สามล้านตัวเลยค่ะ สวยกว่านางเอกละครซะอีก”
“ใครๆ ก็พูดอย่างนี้ บางคนก็ชมว่าฉันสวยอย่างกับนางฟ้า แล้วก็ชอบถามกันว่า ตกลงมาจากสวรรค์เจ็บมากมั้ย”
สาวใช้หัวเราะคิกคัก “คุณฟ้าเป็นคนตลกเหมือนกันนะคะเนี่ย”
“คนสวยมักนก ตลกมักได้ ฉันทั้งสวยทั้งตลก ยังไงฉันก็ต้องได้ถูกมั้ย”
“ได้อะไรคะ” สาวใช้งง
“ได้ ‘ผู้ชาย’ ไง” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “ฉันไปอาบน้ำละ ขอบใจนะที่เอาเสื้อผ้ามาให้”
“ค่ะ” สาวใช้รับคำแล้วเดินออกไป
ฟ้าพราวกลับเข้าห้อง ปิดประตู เอาเสื้อผ้าไปวางที่ปลายเตียง เตรียมตัวจะไปอาบน้ำ ทว่าประตูห้องก็ถูกเคาะอีกครั้ง หญิงสาวเดินไปเปิดประตูแล้วอึ้งไปเมื่อเห็นหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังบานประตู ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นสาวใช้คนเดิม ทว่าไม่ใช่
“พี่ดิน...”
ภูริดลตีหน้าขรึม ไม่พูดไม่จา เบียดตัวแทรกผ่านช่องแคบๆ ของบานประตูที่เปิดค้างไว้เข้าไปในห้อง ฟ้าพราวปิดประตูแล้วเดินตามไป
“มาทำไมคะ” ถามหน้านิ่ง น้ำเสียงราบเรียบ ปราศจากอาการเหวี่ยงวีน
“นอนไม่หลับเลยออกมาขับรถเล่น” ตอบแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาพาดกลางเตียง
“แล้วทำไมไม่ไปที่อื่น มาที่นี่ทำไม”
“ก็เมียอยู่ที่นี่”
“ให้มาตั้งแต่สองทุ่มก็ไม่มา แล้วจะมาทำไมตอนนี้”
“มานอนกอดเมีย” ชายหนุ่มดึงตัวภรรยาให้ลงมานอนหงายบนเตียงแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างท่อนบนของเธอ “ฝนตก นอนคนเดียวมันหนาว”
“ผ้าห่มก็มีตั้งเยอะ”
“ไม่อุ่นเท่ากอดเมีย” พูดพลางกระชับวงแขนกอดรัดร่างเล็กของภรรยาจนแน่นแล้วฟัดแก้มทั้งสองข้างอย่างแรงจนแทบช้ำเป็นการลงโทษ “ดื้อ”
“พี่ดินดื้อกว่า”
ภูริดลหรี่ตามองคนชอบเถียงแล้วงับปลายจมูกเล็กที่เชิดรั้นไปหนึ่งครั้ง “เถียงเก่ง แล้วยังหัดโกหกอีก”
“โกหกสีขาวไม่บาป”
“อย่าทำตัวไม่น่ารักแบบวันนี้อีกนะ”
“ฟ้าแค่อยากให้พี่ดินกับคุณพ่อได้ปรับความเข้าใจกัน”
“คนที่เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่แบบนั้น พูดด้วยก็เสียเวลาเปล่า”
“พี่ดินก็เหมือนคุณพ่อ ยังจะไปว่าท่านอีก”
“เถียงคำต่อคำเลยนะ”
ฟ้าพราวขยับปากจะเถียงอีก ทว่าสามีแนบริมฝีปากลงมาประกบเรียวปากนุ่มของเธอเสียก่อน พอเถียงไม่ทันเขาก็จะใช้วิธีปิดปากไม่ให้เธอพูดแบบนี้ทุกที
น่าโมโหที่สุด!
Latest chapter
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 3.3
น้ำมณีดีใจมากที่เห็นภูริดลและฟ้าพราวพาลูกๆ มาหา และยิ่งเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กๆ ก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก “เจ้าสองชาจะมาอยู่กับย่าใช่มั้ยลูก” คุณย่าถามหลานสาวทั้งสองด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ค่ะ” ใบชาตอบ “คุณหญิงแม่ฟ้าอนุญาตให้ใบชากับน้องน้ำชาอยู่บ้านคุณย่าสามวันค่ะ” “อ้าว อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม อยู่กับย่าจนกว่าจะเปิดเทอมไม่ได้เหรอลูก” ฟ้าพราวเห็นสีหน้าผิดหวังเล็กๆ ของผู้เป็นย่าแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “แค่สามวันกำลังดีค่ะคุณแม่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังคุณแม่ไมเกรนขึ้นแน่ๆ เจ้าสองชาของคุณแม่แสบไม่น้อยเลยนะคะ” “โอ้ย จะสักแค่ไหนกันเชียว แม่เลี้ยงดินมาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ได้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว” น้ำมณีพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้มรักใคร่ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่น้ำมณีก็รักเหมือนเป็นลูกในไส้ “ตอนเด็กๆ น่ะดินแสบแค่ไหนอย่าให้แม่เล่าเลย เดี๋ยวจะอายลูกอายเมียซะเปล่าๆ” “ไม่ต้องเล่าเลยครับคุณแม่” ภูริดลรีบห้าม “แล้วนี่คุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ ไม่เห็นออกมาหาหลานเลย”
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 3.2
ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้” “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่ “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 3.1
ท้องฟ้ายามราตรีที่ไร่ภูสรวงคืนนี้ดำสนิท ทำให้มองเห็นดาวน้อยใหญ่ได้ชัดเจน เด็กหญิงใบชายืนเกาะขอบหน้าต่างบ้านต้นไม้ซึ่งสร้างอยู่บนต้นก้ามปูต้นใหญ่ท้ายไร่ โดยมีพ่อกับแม่ขนาบข้างคอยระวังความปลอดภัยให้ลูกภูริดลชี้ชวนให้ลูกดูกลุ่มดาวต่างๆ ในขณะที่ฟ้าพราวสาละวนอยู่กับการฉีดสเปรย์กันยุงและติดสติกเกอร์กันยุงให้ลูกสาวกับสามี “นั่นดาวลูกไก่ โน่นดาวหมีใหญ่ ตรงโน้นดาวจระเข้” เด็กหญิงใบชาฟังแล้วทำหน้าสงสัย “คูมพ่อขา...” “คะ?” “นี่ท้องฟ้านะคะ” “ใช่ค่ะ ท้องฟ้า” คุณพ่อตอบพลางมองหน้าลูกสาว สงสัยว่าลูกสงสัยอยู่ “แล้วทำไมท้องฟ้ามีแต่สัตว์ละคะ ไม่ใช่สวนสัตว์สักหน่อย” “ลองถามคุณแม่สิคะ” ภูริดลโบ้ยไปให้ภรรยาหน้าตาเฉย “คูมหญิงแม่ฟ้ารู้มั้ยคะ” เด็กหญิงถามเสียงใส แม้จะเลยเวลานอนตามปกติมามากแล้วก็ตาม “เพราะดาวแต่ละดวงเวลาเราลากเส้นจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งจนครบทุกจุดแล้วมันจะมีรูปร่างคล้ายสัตว์ไงคะ”ฟ้าพราวอธิบายจริงจังตามหลักวิชาการ เด็กหญิงวัยสามขวบคิดตามไม่ทันจึงทำหน้างงยิ่งกว่า
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 2.3
ฟ้าพราวจัดโต๊ะอาหารเสร็จและนั่งรออยู่พักใหญ่ คุณสามีกับคุณลูกสาวก็ยังไม่มา เธอจึงเดินไปตามที่ห้องนอน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเจ้าตัวเล็กส่งเสียงแสดงความดีใจยกใหญ่ “ว้าววว คูมพ่อมีบ้านบนต้นไม้ด้วยเหรอคะ” “ไม่ใช่บ้านของคุณพ่อหรอกค่ะ” ภูริดลตอบพลางจับผมยาวสลวยของลูกสาวขึ้นม้วนเป็นทรงดังโงะที่กลางศีรษะอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็หาทรงผมน่ารักๆ จากอินเตอร์เน็ตมาทำให้ลูกแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เห็นแบบนี้ฟ้าพราวก็อดยิ้มอย่างสบายใจไม่ได้ ตอนแรกภูริดลตั้งความหวังไว้มาก ว่าอยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ตอนที่รู้ว่าท้องแรกเป็นผู้หญิง ฟ้าพราวกลัวมากว่าเขาจะผิดหวัง ทว่าเหตุการณ์กลับตรงกันข้าม เขาไม่มีอาการผิดหวังเลยสักนิด แถมยังเตรียมหาข้อมูลในการดูแลลูกสาวอย่างดีอีกต่างหาก “อ้าว แล้วของใครคะ” ใบชาทำหน้าจ๋อย เพราะถ้าไม่ใช่ของคุณพ่อ เธอก็อดไปเล่นที่บ้านต้นไม้น่ะสิ “ของใบชาไงคะ” คุณพ่อหน้าดุที่คนงานเห็นแล้วพากันขนหัวลุกบอกลูกสาวด้วยเสียงสอง “จริงเหรอค้า” “จริงสิคะ หนูบอกอยากได้ คุณพ่อก็เลยทำให้ไงคะ”
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 2.2
ภูริดลขับรถออกจากบ้านของหรรษามาได้นิดหนึ่ง ฟ้าพราวก็เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนสุดแสนจะธรรมดา ทว่าโดดเด่นด้วยวิกผมสีแดงที่ยาวถึงบั้นเอวเดินอยู่ข้างถนน ไหล่ข้างหนึ่งของเธอสะพายกระเป๋ากระสอบสีสายรุ้งใบใหญ่แบบที่แม่ค้าชอบใช้ มืออีกข้างถือถุงผ้าขนาดย่อมที่ใส่ของไว้เต็มอีกหนึ่งใบ “พี่ดิน นั่นน้องที่มาเล่านิทานในงานเอลล่าเมื่อกี้นี่นา” “ใช่เหรอ” ภูริดลผู้ไม่มีสายตาไว้มองผู้หญิงคนไหนนอกจากภรรยาตัวเองหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ค่ะ ฟ้าจำน้องได้ ยิ่งใส่วิกผมสีแดงแบบนี้ใช่เลย พี่ดินจอดค่ะ จอดๆ” ภูริดลขับรถเลยสาวผมแดงไปนิดหนึ่งแล้วจอดรถเทียบข้างทาง ฟ้าพราวเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปทักทาย“น้องเจ้าหญิงคะ”คนที่ถูกเรียกว่า ‘น้องเจ้าหญิง’ เดินเข้าหาช้าๆ อย่างระวังตัวแต่พอเห็นว่าเป็นฟ้าพราวก็จำได้ว่าเป็นญาติของเจ้าของงานวันเกิดเมื่อสักครู่จึงคลายความระแวง“พี่ที่อยู่ในงานเมื่อกี้ เรียกเพลินทำไมเหรอคะ”“จะไปปากซอยใช่มั้ยคะ” ฟ้าพราวถาม“ใช่ค่ะ”“ขึ้นรถเลยค่ะ ไปด้วยกัน”“ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงปา
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 2.1
ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายร
You may also like
