18.2 | ตรวจการตั้งครรภ์

               หลังจากกินข้าวเสร็จ น้ำมณีแอบดึงตัวภูริดลมาคุยกันตามลำพังในมุมลับตา

               “คุณแม่มีเรื่องอะไรเหรอครับ ทำไมต้องแอบคุยกันอย่างนี้ด้วย”

               “ดินจำสัญญาที่ให้ไว้กับคะนิ้ง ก่อนที่น้องจะไปเรียนต่อได้ใช่มั้ย”

               หัวใจภูริดลกระตุกวูบ เมื่อผู้ที่รักและเคารพยิ่งกว่าแม่ผู้ใหญ่กำเนิดทวงถามถึงสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับลูกสาวของท่าน “จำได้ครับ ผมสัญญากับน้องไว้ว่า จะต้องเอาชนะคุณพ่อแล้วเอาตำแหน่งประธานโรงแรมมาให้น้องให้ได้”

               “แต่การที่ดินจะชนะคุณพ่อ หนูฟ้าต้องทิ้งดินไป แต่ตอนนี้หนูฟ้าอาจจะท้อง แล้วแม่ก็ดูออกว่าเธอรักดิน เธอไม่มีทางไปจากดินแน่นอน ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ ดินจะทำยังไง ได้คิดไว้บ้างหรือเปล่า”

               ภูริดลนิ่งเงียบ รู้สึกเหมือนถูกบีบอัดทุกด้าน จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้

               “แม่ขอร้องนะดิน...”

               จังหวะการทอดเสียงของน้ำมณีทำให้ภูริดลกลัวประโยคที่กำลังจะตามมาเหลือเกิน เขากลัวว่าจะทำในสิ่งที่น้ำมณีขอไม่ได้ เขารักน้อง แต่เขาก็ทำร้ายฟ้าพราวไม่ได้

               “...ทำตามหัวใจตัวเอง ถามตัวเองว่าทางไหนที่ทำแล้วมีความสุข ให้เลือกทางนั้น แม่อยากเห็นดินมีความสุข”

               “คุณแม่...” ชายหนุ่มครางเสียงแผ่ว ตั้งแต่เด็ก น้ำมณีเป็นคนเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของเขา จนถึงตอนนี้ ‘แม่’ คนนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนที่เคยเป็นเสมอมา

               “ไม่ต้องห่วงนิ้ง แม่นะคุยกับนิ้งเอง”

               “อย่าเพิ่งครับคุณแม่ ยังมีเวลาอีกสองปีกว่าที่นิ้งจะกลับมา ถึงตอนนั้น ผมอาจจะหาทางออกที่ดีให้กับทุกฝ่ายได้”

               น้ำมณีพยักหน้าเป็นการยอมรับการตัดสินใจของลูกชาย “แต่อย่าลืมคำแม่นะ ทำตามหัวใจตัวเอง”

               “ขอบคุณครับคุณแม่” ภูริดลกราบที่อกของน้ำมณีด้วยความรักและซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

              

ที่โรงพยาบาล ฟ้าพราวนั่งกระสับกระส่าย มือเย็นเฉียบ ระหว่างรอผลตรวจการตั้งครรภ์ ส่วนภูริดลที่นั่งอยู่ข้างกันก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ท่าทางลุ้นหนักมากเช่นเดียวกัน

“ท้องมั้ยคะหมอ” ฟ้าพราวรีบถามอย่างร้อนรนเมื่อคุณหมอวัยกลางคนขยับแว่นตาเตรียมแจ้งผล

“ใจเย็นสิฟ้า คุณหมอกำลังจะบอกอยู่นี่ไง” ภูริดลเตือนภรรยา

คุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ เพราะผ่านการแจ้งผลการตรวจการตั้งครรภ์กับคนไข้มานับไม่ถ้วนตลอดชีวิตการทำงาน “หมอขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งสองคนด้วยนะครับ”

ฟ้าพราวกับภูริดลหันมามองสบตากันอย่างเงียบงัน ความรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน จนกระทั่งคุณหมอพูดต่อ

“คุณฟ้าพราวไม่ได้ตั้งครรภ์ครับ”

“คะ!?”

ฟ้าพราวงงหนักมาก ภูริดลก็เช่นกัน

“ไม่ท้องแล้วคุณหมอแสดงความยินดีกับเราทำไมครับ”

“หมอผ่านคู่สามีภรรยาที่มาตรวจการตั้งครรภ์มานับไม่ถ้วนแล้ว ถ้าคู่ไหนมีท่าทางกระวนกระวายใจ เคร่งเครียดแบบคุณสองคนแสดงว่ายังไม่พร้อมที่จะมีลูก หมอถึงได้แสดงความยินดีด้วย คุณสองคนยังมีเวลาเตรียมตัวสำหรับการเป็นคุณพ่อคุณแม่ในอนาคต”

“เราสองคนแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอคะหมอ” หญิงสาวถามเสียงอ่อย รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

คุณหมอเพียงแค่ยิ้มแทนคำตอบแล้วสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม “คุณฟ้าพราวบอกว่าอ่อนเพลียมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว และมีอาการง่วงนอนตลอดเวลา แล้วก็หน้ามืดเป็นบางครั้งด้วย”

“ใช่ค่ะ ถ้าไม่ท้องแล้วฉันเป็นโรคอะไรคะ”

“เป็นอาการของการพักผ่อนไม่เพียงพอ ความดันต่ำนิดหน่อย เลยทำให้หน้ามืด ช่วงที่ผ่านมาคุณฟ้าพราวนอนดึกหรือเปล่าครับ”

ใบหน้าของฟ้าพราวร้อนผ่าว เธอนอนดึกทุกคืน บางคืนก็เกือบเช้า เพราะถูกสามีก่อกวนจนแทบไม่ได้หลับได้นอน “นอนดึกทุกวันค่ะ แล้วก็ต้องตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารเช้าให้สามีก่อนเขาออกไปทำงาน”

“คุณฟ้าพราวต้องทำงานให้น้อยลง นอนให้เร็วขึ้น เวลาที่เหมาะสมที่จะเข้านอนคือสี่ทุ่ม ถ้าเลทก็ไม่ควรเกินเที่ยงคืน” คุณหมออธิบายแล้วหันไปบอกกับภูริดลโดยเฉพาะ “ตรงนี้หมออยากให้สามีช่วยดูแลด้วยนะครับ อย่าปล่อยให้ภรรยาทำงานหนักเกินไป”

“ครับ” ชายหนุ่มตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะไม่แน่ใจว่าที่หมอพูดแบบนี้เป็นเพราะรู้ว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฟ้าพราวพักผ่อนไม่เพียงพอหรือเปล่า

“แล้วที่ประจำเดือนยังไม่มาละคะหมอ”

“ประจำเดือนมาช้ากว่ากำหนดแค่ไม่กี่วันหมอคิดว่ายังไม่น่ากังวล แต่ถ้าอีกสองสัปดาห์ยังไม่มา คุณฟ้าจะมาอัลตร้าซาวน์ช่องท้องเพื่อดูว่ามีถุงน้ำหรือช็อกโกแลตซีสต์หรือเปล่าก็ได้ เพื่อความสบายใจ ถ้าเป็นจริง ตรวจพบเร็วก็รักษาง่าย แค่ทานยา ไม่ต้องผ่าตัด”

“ค่ะ” ฟ้าพราวยิ้มรับอย่างโล่งใจแล้วหันไปกระซิบเย้ยสามีเบาๆ “น้ำยาพี่ดินบูดแน่เลย”

ภูริดลได้แต่ขึงตาใส่ภรรยาตัวแสบ พอสบายใจแล้วก็กลับมาปากเก่งเหมือนเดิม ถึงขนาดกล้าสบประมาทเขาต่อหน้าหมอ

แผนกการเงินของโรงพยาบาลเอกชนในตัวเมืองเชียงรายมีผู้ที่รอคิวอยู่ไม่มาก ฟ้าพราวเดินเข้ามาพร้อมกับภูริดลที่คุยโทรศัพท์กับน้ำมณีอยู่

               “ไม่ท้องนะครับคุณแม่” น้ำเสียงของเขาแสดงความโล่งใจออกนอกหน้าจนฟ้าพราวแอบหมั่นไส้ “ฝากบอกคุณพ่อด้วยว่า สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร เกมนี้เรายังมีเวลาเล่นกันอีกนาน”

               “พี่ดินกำลังเล่นเกมอะไรกับคุณพ่ออยู่กันแน่” ภรรยาถามหลังจากสามีวางสายแล้ว

               “ไม่ต้องรู้หรอก”

               “ถ้าไม่อยากให้ฟ้ารู้แล้วมาบอกว่ามีการเดิมพันที่เกี่ยวกับฟ้าทำไม ถ้าไม่อยากให้รู้ก็บอกว่าไม่มีก็ได้ ฟ้าจะได้ไม่ต้องอยากรู้” หญิงสาวบ่นหน้ามุ่ย

               “ไม่ชอบให้พี่โกหกไม่ใช่เหรอ”

               “แล้วใครที่เคยพูดกับเจ้หลิวว่า การโกหกกับการไม่พูดความจริง ผลมันก็ไม่ต่างกัน”

               “ทุกเรื่องมันต้องมีข้อยกเว้น”

“พี่ดินขี้โกง” ว่าแล้วก็บิดเนื้อที่ต้นแขนสามีไปอย่างแรงหนึ่งที

“โอ๊ย! ทำร้ายร่างกายผัวกลางโรงพยาบาลเลยเหรอ” แกล้งโวยวายแล้วบีบแก้มภรรยาเป็นการแก้แค้น

“ฟ้าเจ็บนะพี่ดิน”

“แค่บีบเบาๆ ไม่ต้องมารยา”

“โหย...ด่ากันขนาดนี้เลยเหรอ ปากเสียแบบนี้ให้หมอรักษาหน่อยดีมั้ยคะ”

สองสามีภรรยาที่กำลังหยอกเย้ากันเงียบลงทันทีที่ม่านไหมเดินเข้ามาทัก

“บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะคะ พี่ดิน คุณฟ้า” เพื่อนบ้านสาวทักทายยิ้มแย้ม

ฟ้าพราวฉีกยิ้มทักทายตามารยาทพลางนึกในใจว่าเชียงรายก็ไม่ใช่เมืองเล็ก แต่ทำไมไปไหนก็บังเอิญเจอผู้หญิงคนนี้ตลอดเวลา พอเห็นม่านไหมมองหน้าภูริดลแล้วยิ้มหวานให้ คนขี้หวงก็ขยับตัวเข้าไปชิดสามีแล้วเกาะแขนเขาไว้อย่างประกาศความเป็นเจ้าของ

“ไหมมาทำอะไรที่โรงพยาล” ภูริดลถามสีหน้าแปลกใจ เพราะม่านไหมดูไม่เหมือนคนป่วยที่ต้องมารักษาตัว

“มาเคลียร์ค่ารักษาพยาบาลให้แขกของรีสอร์ตค่ะ เขาแพ้กุ้ง แล้วเผลอไปกินกะปิคั่วโดยไม่รู้ว่ามีกุ้งป่นผสมอยู่ด้วย ความจริงไม่ใช่ความผิดของทางรีสอร์ตหรอกค่ะเพราะเขาไม่ได้แจ้งเราไว้ตั้งแต่แรกว่าแพ้กุ้ง ทางเราก็เลยเตรียมเมนูเด็ดของเราไว้ให้ แต่เขาเป็นเจ้าของเพจรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวคนดัง มีคนตามเพจตั้งห้าล้านกว่าคน ไหมก็เลยต้องดูแลเขาเป็นพิเศษนิดนึง แล้วนี่พี่ดินกับคุณฟ้ามีใครป่วยเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้ป่วยหรอก...” ภูริดลพูดยังไม่ทันจบ ฟ้าพราวก็รีบพูดขึ้น

“ฉันมาตรวจท้องค่ะ”

“คุณฟ้าท้องแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของม่านไหมจะบอกว่าดีใจด้วยก็ไม่ใช่ ผิดหวังก็ไม่เชิง

ฟ้าพราวเพียงแค่ยิ้ม ไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ จงใจทำให้ม่านไหมคิดว่าเธอท้อง ภูริดลรู้ทันภรรยาตัวแสบทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร