เข้าสู่ระบบแชร์
1
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-13 18:51:51เสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้รมิดาเดินไปเปิดประตูบ้าน แต่เธอต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
“เรน...” เกริกพลเรียกภรรยา ก่อนรีบแทรกตัวเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว
“ออกไปเลยนะคะ ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในบ้าน” น้ำเสียงเย็นชา ของเธอไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านแต่อย่างใด เขาเข้าใจว่าเธอกำลังโกรธ แต่เรื่องราวจริงๆ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด
“คุยกันก่อนสิเรน”
“คุณเกริกพลคะ ถ้าคุณยังพูดไม่รู้เรื่อง ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกนะคะ” เธอพูดกับเขาเสียงเขียว เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย เขานอกใจไปมีผู้หญิงอื่น เธอจะทนได้ยังไงกัน
“เรียกเสียห่างเหิน นี่มันบ้านของผมด้วยนะครับคุณรมิดา ตำรวจคงไม่ไล่เจ้าของบ้าน ออกจากบ้านของตัวเองหรอกนะ” เกริกพลยียวน เขาเดินเข้าบ้านหน้าตาเฉย ปล่อยให้ภรรยายืนหน้าเครียดอยู่ที่ประตู
“คุณพ่อ” เมื่อนาเดีย... เด็กหญิงตัวน้อยวัยหกขวบเห็นบิดาเข้าก็รีบวิ่งเข้าไปหาในทันที
“คิดถึงลูกหมูตัวน้อยของพ่อจังเลยครับ” เขาอ้าแขนอุ้มร่างน้อยขึ้นสู่อ้อมอก กอดหอมบุตรสาวด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ รมิดาเม้มปากเข้าหากันแน่น มองสองพ่อลูกอย่างไม่สบอารมณ์
“ไหนพี่แม็กบอกว่าจะไม่มายุ่งกับเราสองแม่ลูกอีกแล้วไงคะ” เธอเอ่ยทวงถามสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ เผลอเรียกเขาว่าพี่เหมือนก่อน
“ตอนไหนเหรอเรน พี่จำไม่ได้” คนหน้ามึนเอ่ยถาม เธอแทบเต้นเมื่อ ได้ยินเขาพูดแบบนั้น
“พี่แม็ก!” เธอเรียกเขาเสียงเขียว
“เมียจ๋า อย่าหน้าบึ้งสิ นาเดียดูคุณแม่สิครับ หน้าบึ้ง หน้าเขียวหน้าเหลือง เหมือนยักษ์ไหมครับ” เกริกพลอุ้มบุตรสาวตัวน้อยเข้าไปใกล้คนหน้าบูด ชี้ชวนให้ดู นาเดียเลยหอมแก้มมารดาฟอดหนึ่งอย่างเอาใจ คนถูกหอมแก้มยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง บรรเทาความโกรธลงไปได้เยอะมาก ก่อนจะค้อนบุตรสาวตัวน้อย
จ๊วบ!!! เสียงจ๊วบอีกฟอดไม่ได้มาจากลูกสาวตัวน้อย แต่มาจากอดีตสามีที่เธอไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวด้วย รมิดาตาโตเมื่อโดนหอมแก้มแบบไม่ทันตั้งตัว
“พี่แม็ก”
“แก้มห้อมหอม จริงไหมครับหนูเดีย” เขาหันไปหาแนวร่วม นาเดีย รีบพยักหน้าทันที
“จริงด้วยค่ะคุณพ่อ”
“วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ พ่อหิวจัง ยังไม่ได้กินอะไรเลย” คนพูดลูบท้องไปมา ออดอ้อนบุตรสาวด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร
“ไม่มีอะไรให้กินค่ะ พี่แม็กกลับไปเลยนะ ที่นี่ไม่ต้อนรับพี่” รมิดาเดินตามสองพ่อลูกไปไม่ห่าง เธอรีบพูดโต้ตอบกับเขาในทันที
“มีค่ะคุณพ่อ วันนี้คุณแม่ทำขาหมูพะโล้ ปลาผัดขิง หมูสามชั้นทอด ไข่เจียวกุ้งสับ แล้วก็ยำมะม่วงอีกอย่างด้วยค่ะ”
“น่ากินจังเลย พ่อขอกินด้วยคนได้ไหมครับ” รมิดาโกรธจนตัวสั่นที่ สองพ่อลูกคุยกันกะหนุงกะหนิงไม่ยอมหันมาคุยกับเธอบ้างเลย ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน มันน่าน้อยใจนัก...
“ไม่ได้!” รมิดารู้สึกเหมือนพูดอยู่คนเดียว
“ทำไมคุณแม่ใจร้ายจังล่ะครับหนูเดีย” เกริกพลหันไปฟ้องบุตรสาวทำตาปรอย หน้าละห้อย
“คุณแม่ขา... ให้คุณพ่อกินขาหมูพะโล้กับเราด้วยนะคะ คุณพ่อหิว นาเดียสงสารคุณพ่อค่ะ” คนที่รักบิดายิ่งชีพบีบน้ำตา กอดคอ ซบที่อกกว้าง ท่าทีสงสารจับใจ รมิดาเม้มปากแน่น พูดไม่ออก บอกไม่ถูก จะตัดรอนลูกก็กลัวนาเดียเสียใจ
ตวัดสายตาไปมองหน้าพ่อของลูกแล้วค้อนควัก เขารู้จักเข้าหาลูก เรียกร้องความสงสาร เธอรู้สึกว่าตัวเองน้ำท่วมปาก จะไล่เขาก็เห็นใจบุตรสาว ที่รักบิดามาก และยิ่งนาเดียไม่ได้พบเจอกับบิดาหลายวัน คงอยากอ้อนเป็นธรรมดา
“คุณแม่อนุญาตนะคะ”
“อยากจะทำอะไรก็ทำไปเลย” เธอโมโหอย่างที่สุด เขาจะกลับมาอีกทำไม เขามีผู้หญิงอื่นไม่ใช่เหรอ จะมายุ่งกับเธอกับลูกอีกทำไม คนเจ้าชู้แบบเขาไม่สมควรจะเอามาเป็นสามีตั้งแต่แรก
“คุณแม่อนุญาตแล้วค่ะคุณพ่อ” นาเดียรีบบอกบิดา เกริกพลยิ้มให้บุตรสาว มองตามร่างภรรยาไปจนสุดตา
เขายอมรับว่าเมื่อก่อนเคยเจ้าชู้ แต่หลังจากได้รู้จักเธอและตัดสินใจแต่งงานกัน เขาก็เลิกพฤติกรรมพวกนั้นหมดแล้ว เขาเคยบอกตัวเองว่าหากเจอคนที่ใช่ เขาจะเลิกกับผู้หญิงทุกคนและซื่อสัตย์กับผู้หญิงที่รักเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ผู้หญิงก็ยังวนเวียนเข้ามายุ่งกับเขาอยู่ไม่ขาด ทำให้รมิดาเข้าใจผิด
เขาสาบานได้เลยว่าไม่เคยยุ่งกับใคร แม้จะโดนทอดสะพานให้ขนาดไหน ก็ไม่เคยปันกายปันใจให้ใครอีก แต่สุดท้ายรมิดาก็เข้าใจผิดไปกันใหญ่ คิดจะหย่าขาดจากกัน แต่เขาไม่ยอมเสียเธอไปแน่ๆ เพราะรักสุดหัวใจ
เขาสะสางปัญหาเสร็จก็รีบกลับมาง้อเธออย่างเต็มสูบ ก่อนหน้านี้ตอนมีปัญหาอะไรกัน ก็มักหันหน้าเข้าหากัน คุยกันเสมอมา แต่ครั้งนี้รมิดาโกรธเขาจริงๆ ไม่ยอมฟังอะไรเลย บางทีรมิดาอาจจะยังเด็ก เขาอายุ 37 ปีแล้ว ในขณะที่เธอเพิ่ง 25 ปี เธอถูกเขาจับกินตับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยเลยต้องรีบแต่งงานเพราะเธอท้อง
บทล่าสุด
ไฟสวาท 28
ค่ำคืนนี้ไม่มีดราม่า ไม่มีคำสัญญาใหญ่โต มีเพียงชายหญิงสองคนที่ผ่านทุกอย่างมาด้วยกัน และยังเลือกจะจับมือกันต่อไปในวันที่ทะเลเงียบและหัวใจ… ไม่ต้องระแวงอะไรอีกแล้วเสียงคลื่นยามค่ำดังสม่ำเสมอไม่ต่างจากคืนก่อน สุรเชษฐ์ยืนอยู่หน้าระเบียงบ้านพัก มือหนึ่งถือแก้วน้ำ อีกมือเท้าขอบราว มองเส้นขอบฟ้าที่มืดสนิท มีเพียงแสงดาวประปรายสะท้อนบนผิวน้ำเขาไม่ค่อยชินกับความเงียบแบบนี้นักไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดแต่เป็นความเงียบที่ทำให้ได้ยินเสียงตัวเองชัดขึ้น“ยืนเหม่ออะไรอีกล่ะ”เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง สุรเชษฐ์หันกลับไปมอง ร่างบางยืนอยู่ตรงประตู มือหนึ่งอุ้มลูก อีกมือจับกรอบประตูไว้เหมือนกลัวจะเสียสมดุล“ลูกหลับหรือยัง”“หลับแล้วค่ะ แต่เหมือนจะตื่นง่าย เลยอุ้มออกมาเดินเล่นนิดหน่อย”เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเล็ก ๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ มองใบหน้าเล็กที่ซบอยู่กับอกแม่ ดวงตาปิดสนิท หายใจสม่ำเสมอ“เดี๋ยวผมอุ้มเอง”“ไม่เป็นไร อุ้มไหวค่ะ”สุรเชษฐ์ไม่ได้เถียง เขาแค่ยื่นมือไปประคองหลังลูกเบา ๆ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ เหมือนกลัวแรงมือของตัวเองจะมากเกินไป“เมื่อก่อนคุณไม่เคยคิดจะจับเด็กด้วยซ้ำ” เธอพูดเบา ๆ แต่ไม่ได้มี
ไฟสวาท 27
“กูไม่ได้ซนขนาดนั้น”“มึงลืมเรื่องปีนต้นมะพร้าวแล้วตกลงมาแขนหักหรือยัง”เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน รมิดานั่งมองภาพนั้นอย่างรู้สึกอิ่มเอม เด็ก ๆ กำลังสร้างปราสาททราย ผู้ชายสามคนช่วยกันขุด ช่วยกันแบกน้ำทะเลมาเท เสียงสั่ง เสียงบ่น เสียงหัวเราะดังปะปนกันไปหมด“ตรงนี้สูงไป เดี๋ยวพัง”“ไม่พังหรอกน่า เดี๋ยวกูค้ำไว้”“อย่าค้ำแรง เดี๋ยวลูกล้ม”ภาพวุ่นวายเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยความสุขช่วงบ่าย ทุกคนกลับขึ้นบ้านพักเพราะแดดแรงเกินไป เด็ก ๆ นอนกลางวัน ผู้ใหญ่ได้เวลานั่งพักจริงจังเป็นครั้งแรก สุรเชษฐ์เปิดเพลงเบา ๆ จากโทรศัพท์ วางไว้บนโต๊ะ เสียงดนตรีคลอไปกับเสียงลมทะเล“คิดถึงเมื่อก่อนแล้วแปลกดีนะ” เขาเอ่ยขึ้น“ตรงไหน”“ตรงที่ตอนนั้นเราคิดว่าชีวิตมันจะพังหมดแล้ว”เกริกพลพยักหน้าเล็กน้อย“ใช่… แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้”“เพราะไม่ได้เดินคนเดียว” รมิดาพูดเสริมคำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจเย็นวันนั้น พวกเขาช่วยกันทำอาหารอีกครั้ง คราวนี้เป็นเมนูง่าย ๆ เด็ก ๆ ช่วยหยิบของเล็ก ๆ น้อย ๆ บางคนช่วยจัดจาน บางคนช่วยถือช้อน ความวุ่นวายแบบครอบครัวใหญ่เกิดขึ้นอีกครั้งหลังอาหารค่ำ โต๊ะถู
ไฟสวาท 26
เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมทะเลพัดเอื่อยพาไอเค็มอ่อน ๆ เข้ามาแตะปลายจมูก บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากชายหาดมากนัก ประตูหน้าบ้านเปิดอ้าไว้รับลมยามเช้า เสียงหัวเราะของเด็กดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศเงียบสงบดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“อย่าวิ่งเร็วสิลูก เดี๋ยวล้ม”เสียงผู้หญิงดังตามหลังร่างเล็กที่วิ่งนำหน้าออกไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน เกริกพลหันไปมองภาพนั้นก่อนจะยิ้มบาง ๆ เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วหันกลับไปช่วยอีกสองคนยกของลงจากรถ“เอ้า ระวังหน่อย ไอ้เชษฐ์ ของแตกแล้วกูไม่รับผิดชอบนะเว้ย”“โธ่เอ๊ย แค่นี้เอง ทำเป็นหวง”สุรเชษฐ์บ่นเสียงขุ่น แต่ก็ยกกล่องโฟมใบใหญ่ลงอย่างระมัดระวังอยู่ดี ข้าง ๆ กันนั้นรัชชานนท์ยืนกอดอกพิงรถ มองภาพเพื่อนสองคนกับครอบครัวของพวกเขาด้วยสายตาที่ผ่อนคลายกว่าที่เคยเป็นมา“ไม่คิดเลยนะ ว่าพวกเราจะได้นัดมาเที่ยวพร้อมหน้ากันแบบนี้จริง ๆ”“ทำไมวะ คิดว่ากูตายไปแล้วเหรอ” เกริกพลย้อนยิ้ม ๆ“ไม่ใช่… แค่นึกไม่ถึงว่าชีวิตมันจะสงบขนาดนี้”คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนต่างคนต่างย้อนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ก่อนจะหัวเราะออก
ไฟสวาท 25
“ปล่อยมันไป ถ้ามันรักจริงก็ต้องพยายาม” เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นด้านนอก ก่อนที่ร่างของเกริกพลจะโผล่มาพร้อมกับรมิดา“ไอ้เชษฐ์ ไอ้เพื่อนเวรตะไล” เกริกพลไม่พูดพร่ำทำเพลงกระแทกหมัดใส่เพื่อนไม่ยั้ง“โอ๊ย!” สุรเชษฐ์ร้องเสียงหลง แต่ไม่หลบ ยอมโดนต่อยจนเลือดกบปาก“ไอ้เพื่อนเวร!”“ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง จะรับผิดชอบทุกอย่าง”“รับผิดชอบโดยการปล่อยให้น้องฉันท้องนี่นะ” เกริกพลทำท่าจะปล่อยหมัดใส่สุรเชษฐ์อีก รัชชานนท์จึงเข้าไปห้ามเอาไว้“พอเถอะ ไอ้เชษฐ์มันอยากรับผิดชอบ แต่น้องแกไม่ยอมเอง” เกริกพลหันขวับมามอง เขามัวแต่ไปง้อรมิดา เลยไม่ได้รู้เรื่องของน้องเลย ตอนรู้ว่าท้องนี่เขาแทบช็อก“แกอยากรับผิดชอบ โดยการมาเมาเหล้าแบบนี้น่ะเหรอ ทำไมแกไม่แสดงความจริงใจมากกว่านี้”“ไอ้เชษฐ์ไปง้อทุกวัน น้องมึงไล่เอง มันเลยมาเมาแบบนี้ กูยืนยันได้”“รู้ดีจริงนะคุณพี่เมีย”“ไอ้เชษฐ์มันชอบน้องมึงนานแล้ว ยกให้มันไปเถอะวะ”“มึงพูดง่าย น้องกูทั้งคน”“อ้อ... เหรอ น้องมึงทั้งคน เมียมึงนี่น้องกูไหมวะ” รัชชานนท์สวนกลับ เกริกพลถึงกับสะอึก พูดไม่ออกเลยจริงๆ รมิดาเองก็มองสามีเหมือนปรามว่าพอแล้ว ต่อยสุรเชษฐ์จนปากแตกตายก็ไม่มีอะไรดีขึ้น“
ไฟสวาท 24
เขาบดเบียดเรือนกายเข้าหา เสื้อผ้าอาภรณ์หลุดลุ่ยแทบจะถอดไม่ทันด้วยซ้ำ เสียงครางระงมพร้อมกับเสียงกระแทกกายเข้าหากัน เขาว่าจะเบามือ แต่มันทนไม่ไหวสุรเชษฐ์แค่บอกในใจ แต่ร่างกายที่บดเบียดเข้าหากันล้ำลึกเสียดสีกันจนต้องอ้าปากค้าง ครางไม่เป็นภาษาเธอเสียดสีหนักหน่วง หยัดสะโพกรับอย่างรัญจวนใจ สมองของเขาอื้ออึง ยามนี้รับรู้แค่ความสุขเสียวซ่านเท่านั้น กว่าจะหมดฤทธิ์ยาทำเอาสองร่างแทบไม่ไหวเขาพลิกร่างลงจากร่างของเด็กสาว ในขณะที่เธออยู่ในท่านอนคว่ำ หอบหายใจระรวยก่อนจะหลับไปสุรเชษฐ์ดึงร่างน้อยมากอด สำนึกสุดท้ายของเขาคือ ต้องรับผิดชอบ เด็กสาว แต่ตื่นมาเขาจะโดนเธอด่าอะไรบ้างยังไม่รู้เลย“พี่ขอโทษครับ”เพียะ!!! ฝ่ามือของเธอฟาดบนซีกแก้มของเขาเต็มๆ บอกได้คำเดียวว่าชาไปทั้งแถบ“พี่เชษฐ์ทำแบบนี้ได้ยังไงคะ”“คือพี่... พี่ไม่ได้ทำ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยค่ะ” เธอผลักเขาออกห่าง สุรเชษฐ์หันรีหันขวาง หน้าตาเหลอหลา ในขณะที่เธอตื่นขึ้นมาก็สวมเสื้อผ้าด้วยมืออันสั่นเทา “นิตาฟังพี่ก่อนครับ”“ไปให้ไกลเลย คนลามก ผีทะเล” เธอปั่นจักรยานหนี สุรเชษฐ์สบถ ไม่ใช่ว่าโกรธเด็กสาว แต่เขาต้องเดินกลับ พอๆ กับโมโหไอ้น้องเขยเวรตะไ
ไฟสวาท 23
เขายอมรับว่าเมื่อหลายปีก่อนอยากเอาชนะรัชชานนท์จริงๆ เอาน้องมันมาทำเมียนี่แหละสะใจดี แต่พออยู่ด้วยกันแล้วเขากลับรักรมิดาจริงๆ เธอเป็นคนน่ารัก ใจดี เป็นแม่บ้านแม่เรือน เมื่อก่อนเธอก็หนักแน่นกว่านี้มาก หลังๆ นี่แหละเธอเริ่มไขว้เขว แต่ยังไงเขาก็รักเธอ“จริงเหรอคะ” เธอเอ่ยถามสีหน้าตกใจไม่น้อย“จริงครับ หลักฐานจริง ไปตรวจสอบได้เลยว่าเด็กคนนี้ใครเป็นพ่อแม่ ไม่เชื่อพี่จะพาไปหานายทะเบียนอำเภอเลยครับ”“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอรีบพูด ส่ายหน้าไปมา หน้าม้านทันที พี่ชายมาบอกมาเล่า ตอนแรกเธอก็ไม่เชื่อ แต่พอติดตามพฤติกรรมสามีเงียบๆ ก็ระแวง เลยกลายเป็นทะเลาะกัน สุดท้ายเลิกกัน เธอเลยหนีมาอยู่บ้านหลังนี้ ซึ่งเป็นบ้านอีกหลังในเมืองที่เกริกพลซื้อไว้ตอนพาลูกมาเรียนในเมือง ไม่ใช่บ้านในไร่ที่เขาอาศัยอยู่ “เข้าใจผิดแบบนี้จะทำโทษยังไงดี”“เอ่อ...” รมิดาขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะซบที่อกกว้าง ลูบไล้แผ่นอกเขา ไปมาอย่างอ้อนๆ“พี่แม็ก เรนขอโทษ”“พี่ยกโทษให้ภรรยาเสมอครับ แต่คราวหลังคุยกันก่อน อย่าใช้อารมณ์”“ค่ะ”“หมู่นี้เรนหงุดหงิดง่ายไปนะครับ”“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบาหวิวอีก ท่าทีออดอ้อน“เป็นอะไรครับ ไม่สบายอะไรหรือเปล่
บางทีคุณอาจจะชอบ
ห้ามรัก(เซตวิศวะ)
พลอยแพรวา41.9K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.4K viewsสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์71.2K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว263.1K viewsด้วยรักมหาศาลจากท่านประธาน
ปรากฏการณ์1.4K viewsส่วนเกินรัก
ณัฐลภัส227 viewsเล่ห์(ลวง)รัก
RICHES.576 viewsSo Bad รักร้ายของนายสารเลว
NITa'vianna134 views
