บทที่ 24

"เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะ" มือที่อุ้มลูกอยู่เริ่มจะไม่มีเรี่ยวแรง แต่ก็ยังคงกอดลูกไว้ให้แน่น

"ตอนนี้แม่ของเราอยู่โรงพยาบาล" ดัมมี่พูดพร้อมกับจ้องมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแบบสำรวจ เธอดูเปลี่ยนไปมาก แต่เค้าโครงความสวยไม่ได้ลดน้อยลงเลย หรืออาจจะสวยกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะดูมีน้ำมีนวลขึ้น

"แม่" หญิงสาวพูดได้แค่นี้ก็เงียบไป คงถึงเวลาแล้วที่เธอจะกลับไปเผชิญทุกอย่าง หนีแบบนี้อีกต่อไปคงไม่ได้

"เรากลับมาอยู่ประเทศไทยตั้งแต่เมื่อไร" เรื่องที่เธอไปอยู่เมืองนอกดัมมี่รู้ดี แต่เขาไม่รู้ว่าเธอกลับมาแล้ว

"นานแล้วค่ะ..ว่าแต่พี่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เพราะที่นี่เป็นจังหวัดเขตชายแดนเลยก็ว่าได้

"เหยียบเล็บคนใหญ่คนโตมา..ก็เลยถูกย้าย" เขารู้ดีว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังของการถูกสั่งย้ายในครั้งนี้

"หมายความว่ายังไงคะ"

"ช่างมันเถอะมันผ่านไปแล้ว ว่าแต่เราเตรียมตัวเลยนะ คืนนี้พี่จะพากลับบ้าน"

"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวไม่ปฏิเสธที่ดัมมี่จะพากลับ เพราะถ้าให้หารถกลับเองคงลำบากมากแน่

ดัมมี่มองดูเด็กคนนี้หน้าตาคุ้นมาก แต่เพิ่งเคยเห็นทำไมถึงคุ้นหน้าเด็กคนนี้จัง เขาไม่กล้าถามอะไรเพราะมันคือเรื่องส่วนตัว แต่ถึงยังไงต้องพาเธอกลับไปหา