บทที่ 5 : จูบลงทัณฑ์

“ลอสแอนเจลิส?” เอื้องทรายทวนคำเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ เธอหยิบตั๋วเครื่องบินใบนั้นขึ้นมาดูแล้วโยนกลับลงไปบนโต๊ะ

“ดิฉันไปไม่ได้ค่ะ!” เธอประกาศกร้าว “ดิฉันเป็นผู้จัดการโรงแรมที่นี่ มีหน้าที่ต้องดูแลความเรียบร้อยและต้อนรับแขกอีกหลายร้อยคน ดิฉันจะทิ้งงานไปเฉยๆ เพื่อไปเป็นคนรับใช้ส่วนตัวให้คุณที่เมืองอื่นไม่ได้!”

คอสโม่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ ท่าทางคุกคามของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที “เธอกล้าปฏิเสธฉันเหรอ”

“ดิฉันไม่ได้ปฏิเสธ แต่ดิฉันกำลังพูดถึงความรับผิดชอบในหน้าที่การงานที่คุณคงไม่เข้าใจ!” เอื้องทรายเถียงกลับอย่างไม่ลดละ ความอดทนของเธอเริ่มขาดผึง

“ความรับผิดชอบ...หึหึ” คอสโม่แค่นหัวเราะ “เธอคงลืมไปแล้วว่าตอนนี้ ฉันคือเจ้าของ The Astraea Palace คำสั่งของฉันคือกฎ และหน้าที่เดียวของเธอคือทำตามคำสั่งของฉัน!”

เขาเดินอ้อมโต๊ะมายืนประจันหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ข่มให้เธอดูตัวเล็กลงถนัดตา “ถ้าเธอไม่ไป... ก็ไสหัวออกจากตำแหน่งผู้จัดการไปซะ! เก็บข้าวของของเธอแล้วออกไปจากโรงแรมของฉันเดี๋ยวนี้!”

เอื้องทรายกัดฟันแน่นจนกรามปวดหนึบ เธอกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อระบายความโกรธที่อัดอั้นมาตั้งแต่เช้า

“คุณมัน...คนเห็นแก่ตัว!” เธอตะโกนใส่หน้าเขา “เอาแต่ใจตัวเองที่สุด! อายุก็มากกว่าทรายตั้งกี่ปี เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง แต่ทำตัวเหมือน เด็กอนุบาลไม่รู้จักโต แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออก!”

สิ้นเสียงตะโกน เส้นความอดทนของคอสโม่ก็ขาดสะบั้น

“เธอว่าใครเป็นเด็กอนุบาล!”

มือหนาพุ่งเข้ามาบีบแก้มเนียนของเธออย่างแรงจนปากเธอจู๋ ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยนะ!” เอื้องทรายดิ้นรน เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอกเขา และสะบัดมือฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มแรง

เผียะ!

หน้าของคอสโม่หันไปตามแรงตบ รอยแดงปรากฏชัดขึ้นบนแก้มสากทันที ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะโหมซัดเข้ามา

คอสโม่หันกลับมามองเธอด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่น่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ “กล้ามากนะ...”

เขาพุ่งเข้าหาเธอราวกับสัตว์ป่า เอื้องทรายไม่มีโอกาสได้หนี ร่างบางถูกกระชากและดันกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างแรง ตึง!

“อื้อ!” เอื้องทรายร้องด้วยความจุก แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงด่าทอ ริมฝีปากหยักลึกของเขาก็ฉกวูบลงมาปิดปากเธออย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่มันคือการลงทัณฑ์

คอสโม่บดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างป่าเถื่อน บังคับให้เธอเผยอปากรับสัมผัสที่รุกราน

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานและตักตวงอากาศหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น เอื้องทรายพยายามทุบตีไหล่เขา แต่เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

“อื้ม!”

เมื่อเธอพยายามกัดลิ้นเขาเพื่อต่อต้าน คอสโม่กลับคำรามในลำคอและ กัดริมฝีปากล่างของเธออย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือด

ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วริมฝีปาก พร้อมกับรสชาติของเลือดที่ซึมออกมาผสมปนเปไปกับรสจูบที่ดุดัน เขาไม่ยอมหยุด แต่กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของและสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่า...ใครกันแน่ที่เป็นคนคุมเกมนี้

จูบนั้นเริ่มเปลี่ยนทิศทางเมื่อไฟโทสะผสมปนเปกับแรงอารมณ์ดิบเถื่อน คอสโม่ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลากไล้จมูกโด่งลงมาตามแนวสันกรามของเธอ สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด

"อ๊ะ... ปล่อย..." เสียงประท้วงของเอื้องทรายแผ่วเบาลง เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าเริ่ม ซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอขาวระหง ขบเม้มสร้างรอยแดงตราประทับความเป็นเจ้าของอย่างหยาบคาย

มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เริ่มคลายออก แต่กลับเปลี่ยนเป้าหมาย เลื่อนต่ำลงมาที่เอวคอดกิ่ว

ก่อนจะสอดล้วงเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว ของเธอ สัมผัสจากฝ่ามือสากระคายที่ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดทำให้ร่างกายของเอื้องทรายสั่นสะท้าน

ความโกรธเกรี้ยวในใจของหญิงสาวเริ่มสั่นคลอนด้วยปฏิกิริยาทางธรรมชาติที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอก สัมผัสอันช่ำชองของคอสโม่ทำให้สติของเธอเริ่มพร่าเลือน ความรู้สึกวาบหวามเริ่มก่อตัวขึ้นแทนที่ความเจ็บปวด

เธอกำลังจะเผลอไผล...เผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาในลำคอ

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะถลำลึก ภาพความทรงจำอันโหดร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวของคอสโม่ราวกับฉายหนังซ้ำ

ภาพรถที่พังยับเยินท่ามกลางสายฝน... ร่างไร้วิญญาณของลิลลี่ น้องสาวสุดที่รักที่นอนจมกองเลือด...และใบหน้าของโฆษิต พ่อของเธอ ที่เป็นคนทรยศหักหลังครอบครัวเขา

เพลิงราคะมอดดับลงในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจที่พุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก

พลั่ก!

คอสโม่กระชากมือออกจากเสื้อของเธอ และผลักร่างบางออกห่างอย่างรุนแรงจนเอื้องทรายเซไปชนโต๊ะทำงาน

เอื้องทรายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความมึนงง สติที่เพิ่งกลับคืนมาทำให้เธอหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดคือสายตาของพี่ชายคนสนิทในตอนนี้...

มันไม่ใช่สายตาของความเดือดดาล แต่มันคือสายตาของความขยะแขยง

คอสโม่ยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองแรงๆ ราวกับต้องการลบรอยสัมผัสเมื่อครู่ทิ้งไป เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูถูก

“โคตรเน่า...” เขาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน มองเธอเหมือนมองสิ่งปฏิกูล “แค่แตะนิดเดียว กลิ่นคาวเลือดชั่วๆ ของพ่อเธอมันก็โชยออกมาจนฉันแทบอ้วก”

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเอื้องทราย แล้วเหยียดยิ้มหยันที่มุมปาก“น่าขยะแขยงที่สุด”