เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส

1 เดือนผ่านไปตั้งแต่ที่กัญจาวีร์ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอก็ช่วยงานทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แล้วก็พยายามอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวให้มากที่สุด เช่นวันนี้เพื่อนของเจ้านายคนเล็ก ที่ทุกคนเรียกว่านายน้อยมาหาที่บ้าน"ฟ้าใส ว่างอยู่หรือเปล่า""เอ่อ พี่พรมีอะไรหรือเปล่าคะ""พอดีว่าพี่ต้องไปทำความสะอาดห้องคุณท่าน เลยอยากให้ฟ้าใสช่วยเอาเครื่องดื่ม เข้าไปให้นายน้อยกับเพื่อนหน่อย""เอ่อ...""นะ เพราะว่าพี่ขนอุปกรณ์ทำความสะอาด ออกมาแล้ว จะได้ไปทำเลย""ดะ...ได้ค่ะพี่พร""ขอบใจมากนะฟ้าใส นายน้อยกับเพื่อนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นฝั่งโน้นนะ""ค่ะ"เธอก็ได้แต่มองและถอนหายใจ ด้วยความที่รู้สึกแปลก ๆ มีผู้ชาย อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน อยู่เต็มห้องแบบนั้น ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจใช่เล่น แต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟก๊อก ก๊อก ก๊อกเธอเพียงแต่เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ไม่ได้พูดอะไรกับใคร พร้อมกับรีบวางเครื่องดื่มลง เพื่อจะได้ออกจากห้องนี้ไปให้เร็วที่สุด"เฮ้ย ใครอ่ะน่ารักจัง" หนึ่งในเพื่อนของเขาก็พูดขึ้น"เออบ้านมึงมีคนสวย แบบนี้ด้วยหรือวะไอ้นายน์""..." เธอที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งมือสั่น"เสร็จแล้วก็รีบออ

"ทำไมกับแค่สอบเข้ามหาลัยง่าย ๆ แค่นี้แกยังทำไม่ได้!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เหล่าแม่บ้าน ไม่มีใครกล้าย่างกายเข้าไป ใกล้ในบริเวณนั้น"..." คนถูกด่าก็ได้เพียงแต่ก้มหน้ารับ"เหลืออีกมหาลัย ถ้าแกสอบไม่ได้ แกต้องไปอยู่มาเก๊ากับเฮียแก ไปให้มันเขี้ยวเข็นแกเอง""ป๊า...""หุบปาก แล้วไปหาอ่านหนังสือซะ แกมันไม่ได้เรื่อง ฉันไม่เคยคาดหวังอะไรจากแกเลยนอกจากเรื่องเรียน แค่นี้แกยัังทำไม่ได้ ไปดูลูกชายไอ้นพดลสิ มันได้ดิบได้ดีทั้งสองคนแล้ว มีแต่แกสองพี่น้องเนี่ยแหละ สร้างแต่ความหนักอกหนักใจให้ฉัน" เจ้าสัวธวัชก็พูด พร้อมกับหน้าแดง โกรธจนตัวสั่น ด้วยที่เขามีคู่แข่ง อย่างเจ้าสัวนพดล (พ่อของเพิร์ธ ภัทรวิชญ์) ที่เหนือกว่าเขาทุกอย่าง"ครับป๊า" กิติกร ก็ได้แต่ก้มหน้ารับชีวิตเขาตั้งแต่เด็กแล้ว พ่อเขาจะเป็นคนบงการแบบนี้ทุกอย่าง แล้วสอนแต่เรื่องที่ควรเอาชนะ เราต้องชนะและเป็นผู้แข็งแกร่ง ส่วนมากแล้วนอกจากเรื่องเรียน กับการสืบทอดธุรกิจ พ่อเขาก็ไม่ได้บังคับอะไร อย่างเรื่องผู้หญิง ก็สอนแต่ไม่ให้มีความรักให้ใคร เพราะคนมีความรักจะกลายเป็นคนอ่อนแอ"แกรู้อะไรไหม ฟ้าใสที่เรียนแค่โรงเรียนรัฐแถวนี้ ยังสอบ

- ปัจจุบัน -หญิงสาวเดินกางร่มตากฝน ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เพื่อออกมาเตรียมไปเรียน เนื่องจากไม่อยากขาดวิชาที่สำคัญ เฉกเช่นวันนี้ เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เธอก็จะเรียนจบแล้ว ชีวิตของเธอเริ่มจะดีขึ้น และนับวันรอวันที่จะได้หลุดพ้น ไปมีชีวิตของตัวเองสักทีปี้น ๆ ๆและในตอนนั้นเสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้น จนทำให้เธอต้องหันไปมอง ก็พบกับผู้ชายคนที่เธอไม่ชอบที่สุดในชีวิต กำลังมองอย่างเยาะเย้ยอยู่"ขึ้นรถสิ" เขาพูดเสียงเรียบ"..." เธอก็เพียงแต่มองและไม่สนใจ ก่อนจะเดินสาวเท้าไปให้ไวกว่าเดิม เพื่อจะรีบให้ถึงป้ายรถเมล์"ฟ้าใส!" คนที่อยู่ในรถก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง เขาไม่ชอบเลยที่มีคนขัดใจแบบนี้ด้านเธอเองก็กึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพราะไม่อยากสนใจคนที่เรียกเธออยู่ จนในที่สุดก็ถึงป้ายรถเมล์ พร้อมกับชุดที่เปียก เห็นสภาพตัวเองผ่านกระจกที่อยู่ตรงนั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ด้วยความเหนื่อยหน่าย คุณภาพชีวิตติดลบมันเป็นแบบนี้นี่เองปี้น ๆ ๆ ๆ ๆยิ่งเห็นเธอไม่สนใจ เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะมากขึ้น มาจอดรถหรูตรงป้ายรถเมล์ แบบคนที่ไม่สนใจอะไร พร้อมกับบีบแตรรถให้มากกว่าเดิม จนทำให้เธอเหลียวมองซ้ายขวา และในที่สุดก็เดินมาหาเขาไ

เมื่อสนามแข่งพร้อมแล้ว รถทั้งสองคันก็มาจอดเทียบ อยู่ระดับที่เสมอกันในเส้นแข่ง สายตาคมของทั้งคู่ จ้องกันอย่างไม่วางตา ด้วยที่ของเดิมพันในวันนี้ คือสิ่งที่อยากได้เหมือนกัน และการเอาชนะกันในวันนี้ มันก็ดุเดือดกว่าทุกครั้งเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มันได้ สมดั่งใจ และเขาจะเป็นผู้ชนะไม่ใช่เสมอกันอีกต่อไป คนอย่างเขาต้องชนะเท่านั้นเพราะแพ้ไม่เป็นส่วนภีมเองก็มองคู่แข่งพร้อมกับยิ้มมุมปาก ด้วยที่รู้นิสัยไอ้หมอนี่ดี มันคงจะบ้าดุเดือดกว่าทุกครั้งและพยายามเอาชนะเขาให้ได้ แต่ไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไปหรอก เพราะวันนี้เขาเองก็จะไม่แพ้ เขาอยากเห็นคนบ้าดุเดือดอย่างมันคลั่งแล้ว คงจะสนุกไม่น้อยด้านกัญจาวีร์ ก็รู้สึกชาไปกับสิ่งที่ได้รับรู้ ก็ไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะทำได้ขนาด เอาเธอมาด้วยเพื่อมาเป็นสิ่งของเดิมพัน ให้คนที่ชนะในการแข่งวันนี้ได้เธอไป จากที่ต้องโวยวาย เธอก็เอาแต่นิ่งเงียบ พร้อมกับมองเขาด้วยสายตาที่เกลียดชังมากกว่าเดิม ทางไหนก็คงเลวร้ายเหมือน ๆ กัน"พร้อมไหม" เสียงประกาศกร้าวของบุ๊คลินก็ดังขึ้น พร้อมกับรถทั้งสองคันที่มาจอดเทียบกัน"ปี้น ๆ ๆ" และเสียงแตรรถของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน เพื่อเป็นสัญญาณว่าพร้อมแ

เป็นเวลากว่าเที่ยงคืน ที่ภีมมาส่งเธอที่หอ แล้วก็มีข้อตกลงที่เขาคุยกับเธอ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ติดอะไร ยอมตามน้ำไปกับเขาพอมาถึงหน้าห้อง ก็เห็นไฟในห้องเปิดอยู่ เธอก็ต้องถอนหายใจ เพราะรู้แล้วว่าคนบ้ามารอเธออยู่ที่ห้อง เธอก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกัน ทำไมเขาถึงเป็นได้ขนาดนี้ บอกว่าเกลียดเธอไม่ชอบเธอ แต่ก็พยายามมานอนกับเธออยู่ทุกวัน เป็นแบบนี้มาตลอดหลายเดือนแล้วตั้งแต่วันที่เธอโดนยาปลุกเซ็กส์ ที่ตัวเองได้ทำไว้ และเขาก็คือคนที่ช่วย จนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่เคยห่างเธอเลยสักวัน ขนาดไปกินเหล้ากับเพื่อน ยังหอบหิ้วเธอไปด้วยทุกครั้ง จนเพื่อนของเขาเลิกถามและเลิกสงสัย และไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธออีกเธอเปิดประตูเข้าห้องด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่คนที่ร้อนรน กลับลุกพรวดขึ้นมาหา พร้อมกับใบหน้าที่แดงจัด มือเขาก็เป็นแผล จนในใจลึก ๆ เธออดเป็นห่วงไม่ได้"ไปไหนกับมันมา" ถามเสียงเรียบ พร้อมกับเก็บอารมณ์ไว้"..." เธอไม่ตอบอะไร เพียงแต่เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนออกมา และเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่ได้สนใจเขาที่พูดด้วยเลยแม้แต่น้อย"ฟ้าใส..." ด้วยความเฉยชาของเธอ มันทำให้ใจเขาสั่น ถ้าเป็นปกติเขาคงปะทุอารมณ์ใส่เธอแล้ว แต่ด