เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส

FAYE POINT OF VIEW

"Cris, hindi ba nakakhiya ang suot ko? Masyadong maikli kasi ang suot kong palda ehh. Wala na bang iba diyan?" Hindi ko akalain na magsusuot ako nag ganitong kasuutan na hidni ko naman dapat sinusuot.

"Faye, kailangan mong isuot 'yan kung gusto mo nang trabaho. Hotel ang papasukan mo kaya dapat magig maganda ka at sexy. Hindi ko naman kailangan magsuot ng puro pang badoy na kasuutan ehh. Iwanan mo na ang nakasanany mo sa probinsya niyo. Kasi, isa dito sa lugar na 'to. You need to be formal." Tila may tama naman sa sinabi niya. Ngunit, hindi ko alam kung kaya ko ba talagang magsuot ng ganito. Pero, sa nakikita ko, wala na akong ibang pagpipilian pa. Kailangan ko rin ng pera para sa inay ko. Kaya, gagawin ko ang lahat upang magkapera ako. Bago pa man ako maka-uwi sa probinsiya.

"Sige na Faye. May gagawin pa ako sa kwarto ko. Kaya naman, magmadali ka na rin, ihatid mo na rin ang mga pagkain at inumin na 'yan sa room 13. Huwag kang papalpak ahh. Para naman mas malaki agad ang makukuha mong pera. Lalo na kung sasamahan mo siya sa kwarto niya." Biglang nagulo ang isipan ko sa sinabi niya.

"Sasamahan? Bakit ko naman sasamahan? 'Di ba, maghahatid lang ako ng mga pagkain at inumin nila?" pagtataka ko. Nakaramdam tuloy ako nang pag-aalangan.

"Hayts, ano ka ba naman, hindi ka pa nga nagsisinumala ang dami mo nang reklamo Faye. Huwag nang maraming tanong, umalis ka na." Medyo nagagalit na siya kaya naman natuo na lamang akong makinig. Lalo na ayaw ko siyang nagagalit sa akin, lalo na mahal na mahal ko siya.

"Love, magkita tayo pagkatapos ng trabaho ko ahh," dagdag ko pa.

"Oo na, sige na," wika naman niya.

Nagmadali akong lumakad habang dala-dala ko ang mg pagkain at tubig. Na dapat kong dalhin sa room 13. Nang nasa tapat na ako nito ay nakaramdama ko ng kaba. Hindi ko alam kung bakit, pero, tila nadapuan ako ng takot. Ngunit, nasa isipan ko ang dapat kong gawin para sa inay ko. Kaya naman, kahit nag-aalinlangan ay may pinindot pa rin akong doorbell sa pintuan nito. Ilang minuto akong naghintay dito. Hanggang sa tumumbad sa akin ang isang lalaki. Napalunok laway anman ako. Sa nakikita ko, mukhang taga ibang bansa siya. Nakakatakot siya para sa akin lalo na nababalutan siya ng mahabang buhok sa mukha niya at may tattoo pa. Hindi naman sa judgemental, pero, mukha siyang adik.

"Sir, ito na po ang pagkain at inumin niyo." Kahit paano ay piunatili ko ang sarili ko na ngumiti at lakasan ang loob ko. Trabaho lang 'to, kailangan ko 'tong gawin.

"Okay, come in. You can get inside. I want you to stay here, can you?" English siya, kahit boses niya ay nakakatakot din. Mabuti na lang kahit wala akong pinag-aralan ay marami akong lengguwaheng alam.

"Okay po sir. Thank you," tanging sagot ko. Kahit kinakabahan pa ako. Gusto niya akong pumasok kaya wala akong choice kundi ang pumasok sa kwarto niya.

Masyado naman tahimik ang loob. Malamang sa malamang ay mag-isa lang siya dito.

"Sir, I'm going outside now, because I'm done already," sabi ko pa. Hindi ko nga alam kung tama ba ang binibigkas ko. Akmang aalis na sana ako. Ngunit, bigla niya lang ako hinawakan sa braso ko. Dahilan ng pagkatakot ko.

"You're not leaving. You going to sty with me," aniya nito n kung mkapagsalit ay siya ang boss.

"I'm sorry but I can't. So please, bitawan mo ako!" sigaw ko sa kaniya, habang pinipilit kong tanggalin ang kamay niya. Mula sa pgkakahawak niya sa akin.

"No, your not going to leave!" sigaw din niya. Bigla niya akong binuhat at itinapon sa kama.

Matapos nito, nasaksihan ko ang pagmamadali niyang pagtanggal ng kaniyang botones. Kaya naman, dali-dali din akong bumangon. Ngunit, kahit ilang ulit pa kong tumakbo ay hindi ako makalapit sa pintuan. Hanggang sa mahigpit niya akong hinawakan ulit. Gayunpaman, ginawa ko pa rin ang lahat upang akatakas sa kaniya. Labis ang kaba na nakadapo sa bibig ko habang pilit na tumatakas sa lalaking ito. Hanggang sa, isang bote ang aking nahawakan. Sa sobrang takot ko ay hindi ko sinasadyang ihampas ito sa mismong ulo niya. Kita ko ang dugo niya. Kaya agad kong binitawan ang bote, sabay labas ko ng pintuan.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Pakiramdam ko rin ay nahihilo ako at nang iinit ang buong katawan ko. Wala naman akong ibang ginawa kanina o kumain man lang. Tanging tubig lang naman ang ininuom ko kanina na ibinigay sa akin ni Cris. Kaya, hindi ko alam kung ano ang nanagyayari sa akin. Sa kakatakbo ko, hindi ko sinasadyang makapasok sa isang kwarto. Nais ko nang maghubad, humiga sa kama at kung ano-ano pa ang gawin ko upang mawala lang ang init sa buong katawan ko. Hanggang sa maya-maya lamang ay nakaramdam ako ng mainit na haplos mula sa likuran ko. Nais kong lumaban ngunit, hindi na kaya ng katawan ko. Kaya naman wala na akong ibang magawa kundi ang sumabay sa nais ng taong 'to. Kunting ilaw lang ang nakikita ko, ngunit, nahahagilap ko pa rin naman ang mukha niya. Mapusok niya akong hinalikan, na nagustuhan din ng labi ko kaya naman ay sumabay na agad ako. Hanggang sa sabay kaming napahiga sa malambot na kama. Ngunit, patuloy pa rin ang paghahalikan naming dalawa.

.....

Kina-umagahan, gulat akong nasaksihan na may ibang lalaki sa tabi ko. Ano ba 'tong ginawa ko? Gusto ko lang naman ng trabaho, hindi ang bagay na 'to. Labis akong nakaramdam ng kaba, kaya dali-dali akong bumangon at dinampot ang mga damit kong naka-kalat sa sahig. Ano ba ang dapat kong gawin upang mabayaran ang lalaking 'to? Naisip ko ang wallet ko kaya agad ko itong hinanap at kinuha. Binuksan ko ito at nakita kong may 4000 pesos pa ako. Siguro naman ay sakto pa ang pera ko. Ibibigay ko na lang sa kaniya ang 2000 pesos ko at 2000 pesos naman akin.

Agad ko itong inilagay sa kamay niya. Ngunit, pinagmasdan ko ang itsura niya, masyado pala siyang may itsura. Kaya sana, patawarin mo ako. Hindi ko sinasadya ang nangyari sa ating dalawa. Huwag ka sana magalit, dahil ito lang ang pera ko.

Napansin ko ang paggalaw niya. Kaya naman, dali-dali akong tumakbo papalabas ng pintuan ng kwarto niya.