เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส

เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-09
โดย:  พิชา - Phichaจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
52บท
2.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ความรู้สึกที่เก็บไว้ตลอด คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขา กลายเป็นคนแบบนี้ “ไอ้เลว” | “กูก็ไม่เคยบอกใครนะว่ากูเป็นคนดี” ความสัมพันธ์ที่ หวานแต่ไม่อม ขมแต่ไม่คาย

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
52
บทนำ
นิยายเรื่อง "เล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว"นายน์ กิติกร X ฟ้าใส กัญจาวีร์คำเตือนก่อนอ่านนิยายนิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับความยินยอม การกระทำทางเพศโดยไม่มีสติ ความรุนแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ควรทั้งหมดของเนื้อหาในนิยาย จึงเหมาะแก่บุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำนิยายทั้งหมดของ นามปากกา พิชา - Phicha ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และผู้เขียนไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรถ และความบันเทิงเท่านั้นค่ะ“นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำ หรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย ให้ถึงที่สุด"เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha”You c
อ่านเพิ่มเติม
2 เสน่ห์แรงนักนะ
1 เดือนผ่านไปตั้งแต่ที่กัญจาวีร์ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอก็ช่วยงานทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แล้วก็พยายามอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวให้มากที่สุด เช่นวันนี้เพื่อนของเจ้านายคนเล็ก ที่ทุกคนเรียกว่านายน้อยมาหาที่บ้าน"ฟ้าใส ว่างอยู่หรือเปล่า""เอ่อ พี่พรมีอะไรหรือเปล่าคะ""พอดีว่าพี่ต้องไปทำความสะอาดห้องคุณท่าน เลยอยากให้ฟ้าใสช่วยเอาเครื่องดื่ม เข้าไปให้นายน้อยกับเพื่อนหน่อย""เอ่อ...""นะ เพราะว่าพี่ขนอุปกรณ์ทำความสะอาด ออกมาแล้ว จะได้ไปทำเลย""ดะ...ได้ค่ะพี่พร""ขอบใจมากนะฟ้าใส นายน้อยกับเพื่อนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นฝั่งโน้นนะ""ค่ะ"เธอก็ได้แต่มองและถอนหายใจ ด้วยความที่รู้สึกแปลก ๆ มีผู้ชาย อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน อยู่เต็มห้องแบบนั้น ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจใช่เล่น แต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟก๊อก ก๊อก ก๊อกเธอเพียงแต่เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ไม่ได้พูดอะไรกับใคร พร้อมกับรีบวางเครื่องดื่มลง เพื่อจะได้ออกจากห้องนี้ไปให้เร็วที่สุด"เฮ้ย ใครอ่ะน่ารักจัง" หนึ่งในเพื่อนของเขาก็พูดขึ้น"เออบ้านมึงมีคนสวย แบบนี้ด้วยหรือวะไอ้นายน์""..." เธอที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งมือสั่น"เสร็จแล้วก็รีบออ
อ่านเพิ่มเติม
3 มีเรื่องอะไรอีกเยอะ
เข้ามาถึงห้องนอนหญิงสาวก็เอาแต่จ้อง iPad ที่วางอยู่อย่างไม่กล้าใช้ ความจริงไม่ได้อยากรับสักนิด ด้วยที่รู้สึกเกรงใจกับรู้สึกแปลก ๆ แต่ด้วยที่ดูแล้วถ้าเธอไม่รับคนให้คงไม่ยอม"ทำอะไรอ่ะฟ้าใส" ป้ามลที่อาบน้ำแล้วกำลังจะนอน ก็มองหลานสาวอย่างไม่เข้าใจ"ป้า" เธอพูดพร้อมกับยื่น iPad ให้ป้ามลดู"นี่คืออะไรเหรอ""iPad จ้ะ เอาไว้เขียนหนังสืออ่านหนังสือได้ เด็กกรุงเทพฯ เขาใช้แบบนี้กันหมดแล้ว ที่โรงเรียนก็มีกันเกือบทุกคน""แล้วหนูไปเอามาจากไหน""คุณนนท์ให้มาจ้ะ""คุณนนท์เนี่ยนะ" ป้ามลก็ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ"จ้ะป้า""แล้วนี่แพงมากไหม""เท่าที่เช็คจากในเน็ตมา เครื่องนี้รวมทุกอย่างก็ประมาณแสนกว่าเลยจ้ะ""โอ้โห ป้าจะเป็นลม""หนูก็จะเป็นลมเหมือนกันจ้ะป้า ความจริงหนูไม่อยากรับเลยนะ แต่คุณนนท์ไม่ยอม จะให้อย่างเดียวเลย""ป้าจะบอกอะไรให้นะฟ้าใส ตั้งแต่ป้ามาอยู่ที่นี่ คุณนนท์ไม่เคยดีกับใครแบบนี้เลย อย่าว่าแต่ซื้อ iPad ให้เลย ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็อย่าหวังเลยว่าคนรับใช้จะได้""แล้วนี่ iPad""เอ่อ..." คนที่ผ่านโลกมามาก ก็พูดอย่างกระอักกระอ่วนใจ"ป้า...""เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวก็โตเป็นสาวแล้ว ก็คงรู้อะไรเองแหละ""แต
อ่านเพิ่มเติม
4 ทางเดินชีวิตที่เลือกเองไม่ได้
"ทำไมกับแค่สอบเข้ามหาลัยง่าย ๆ แค่นี้แกยังทำไม่ได้!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เหล่าแม่บ้าน ไม่มีใครกล้าย่างกายเข้าไป ใกล้ในบริเวณนั้น"..." คนถูกด่าก็ได้เพียงแต่ก้มหน้ารับ"เหลืออีกมหาลัย ถ้าแกสอบไม่ได้ แกต้องไปอยู่มาเก๊ากับเฮียแก ไปให้มันเขี้ยวเข็นแกเอง""ป๊า...""หุบปาก แล้วไปหาอ่านหนังสือซะ แกมันไม่ได้เรื่อง ฉันไม่เคยคาดหวังอะไรจากแกเลยนอกจากเรื่องเรียน แค่นี้แกยัังทำไม่ได้ ไปดูลูกชายไอ้นพดลสิ มันได้ดิบได้ดีทั้งสองคนแล้ว มีแต่แกสองพี่น้องเนี่ยแหละ สร้างแต่ความหนักอกหนักใจให้ฉัน" เจ้าสัวธวัชก็พูด พร้อมกับหน้าแดง โกรธจนตัวสั่น ด้วยที่เขามีคู่แข่ง อย่างเจ้าสัวนพดล (พ่อของเพิร์ธ ภัทรวิชญ์) ที่เหนือกว่าเขาทุกอย่าง"ครับป๊า" กิติกร ก็ได้แต่ก้มหน้ารับชีวิตเขาตั้งแต่เด็กแล้ว พ่อเขาจะเป็นคนบงการแบบนี้ทุกอย่าง แล้วสอนแต่เรื่องที่ควรเอาชนะ เราต้องชนะและเป็นผู้แข็งแกร่ง ส่วนมากแล้วนอกจากเรื่องเรียน กับการสืบทอดธุรกิจ พ่อเขาก็ไม่ได้บังคับอะไร อย่างเรื่องผู้หญิง ก็สอนแต่ไม่ให้มีความรักให้ใคร เพราะคนมีความรักจะกลายเป็นคนอ่อนแอ"แกรู้อะไรไหม ฟ้าใสที่เรียนแค่โรงเรียนรัฐแถวนี้ ยังสอบ
อ่านเพิ่มเติม
5 คนที่ไม่มีแม่อบรมสั่งสอน
"ฟ้าใส" เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องทำงานของเจ้าสัวธวัช เขาที่เป็นต้นเหตุก็เดินตามออกมาทันที เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าพ่อเขาจะทำแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ"พอใจหรือยัง!" เธอก็พูดพร้อมกับรีบปาดน้ำตา ที่ไหลออกมา"ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันไม่รู้ว่า...""หุบปากไปเถอะ ทุเรศที่สุด!" เธอก็พูดขึ้นด้วยอารมณ์ที่โกรธและเดือดดาล ทุกอย่างที่เธอทำมา ทุกความพยายาม มันพังหมดแล้ว"ฟ้าใส...""ฉันไม่คิดเลยว่า ชีวิตตัวเองต้องมาเจออะไรที่บัดซบแบบนี้" ตั้งแต่ที่พ่อแม่เธอทิ้งไป เธอก็เหมือนคนที่โดดเดี่ยว ไม่มีที่ไป จนต้องได้มาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ ฐานะก็คือคนรับใช้ ทั้งยังมาเจอคนบ้าอำนาจพวกนี้อีก"..." ยิ่งเห็นแววตานั้นของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ เขาที่ไม่เอาไหน ทำให้พ่อไม่ไว้ใจ กลัวจะเรียนไม่จบ จนได้ลากเธอเข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ ซึ่งมันก็เป็นการกระทำที่ไม่ถูก"ฉันเกลียดคุณ!" เธอพูดพร้อมกับกำลังจะเดินออกไป"มันจะมากไปแล้วนะ" เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากเธอ พร้อมกับสายตาที่มองเขาอย่างรังเกียจ เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาในทันที เพราะไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้"มันไม่มากไปเลยสำหรับคนแบบคุณ ชีวิตฉันคงโชคร้าย
อ่านเพิ่มเติม
6 คนบ้าอย่างเขา
- ปัจจุบัน -หญิงสาวเดินกางร่มตากฝน ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เพื่อออกมาเตรียมไปเรียน เนื่องจากไม่อยากขาดวิชาที่สำคัญ เฉกเช่นวันนี้ เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เธอก็จะเรียนจบแล้ว ชีวิตของเธอเริ่มจะดีขึ้น และนับวันรอวันที่จะได้หลุดพ้น ไปมีชีวิตของตัวเองสักทีปี้น ๆ ๆและในตอนนั้นเสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้น จนทำให้เธอต้องหันไปมอง ก็พบกับผู้ชายคนที่เธอไม่ชอบที่สุดในชีวิต กำลังมองอย่างเยาะเย้ยอยู่"ขึ้นรถสิ" เขาพูดเสียงเรียบ"..." เธอก็เพียงแต่มองและไม่สนใจ ก่อนจะเดินสาวเท้าไปให้ไวกว่าเดิม เพื่อจะรีบให้ถึงป้ายรถเมล์"ฟ้าใส!" คนที่อยู่ในรถก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง เขาไม่ชอบเลยที่มีคนขัดใจแบบนี้ด้านเธอเองก็กึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพราะไม่อยากสนใจคนที่เรียกเธออยู่ จนในที่สุดก็ถึงป้ายรถเมล์ พร้อมกับชุดที่เปียก เห็นสภาพตัวเองผ่านกระจกที่อยู่ตรงนั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ด้วยความเหนื่อยหน่าย คุณภาพชีวิตติดลบมันเป็นแบบนี้นี่เองปี้น ๆ ๆ ๆ ๆยิ่งเห็นเธอไม่สนใจ เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะมากขึ้น มาจอดรถหรูตรงป้ายรถเมล์ แบบคนที่ไม่สนใจอะไร พร้อมกับบีบแตรรถให้มากกว่าเดิม จนทำให้เธอเหลียวมองซ้ายขวา และในที่สุดก็เดินมาหาเขาไ
อ่านเพิ่มเติม
7 เดิมพัน
เลิกคลาสเรียนแล้ว กัญจาวีร์ก็รีบกลับหอทันที ด้วยที่ไม่ได้กลับมาสองวัน เธอก็เก็บกวาดทำความสะอาดทุกอย่างให้เรียบร้อย ทั้งตัวเองเป็นคนสะอาด และแพ้ฝุ่นเป็นอย่างมาก ทุกอย่างในห้องก็เลยดูข่าวสะอาดไปหมดเนื่องจากสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอกลับไปที่บ้านของเจ้าสัวธวัช เพื่อไปรายงานการเรียน ของกิติกรจะเป็นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ และที่เขาบึ้งตึงไม่ชอบเธอ สาเหตุก็คงมาจากตรงนี้ด้วย เพราะเขาไม่ชอบให้ใครวุ่นวายเรื่องส่วนตัวRrr Rrr Rrrเสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น แต่เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็เป็นชื่อผู้ชายคนนั้น แค่เห็นเธอก็แทบบ้าแล้ว ก่อนจะถอนหายใจและกดรับสาย(นายน์ : อีก 30 นาทีจะไปรับ)"ไปไหน ฉันไม่..."(นายน์ : กำลังออกไป) พูดจบก็ตัดสายในทันที โดยไม่รอฟังคำปฏิเสธใด ๆ จากเธอ เพราะนี่ไม่ใช่คำชวนแต่มันคือคำสั่ง"เฮ้อ" เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ ถึงแม้จะไม่อยากไปยังไง แต่สุดท้ายก็ต้องไปกับเขาอยู่ดี ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แม้ว่าเขาจะไปห้าง ไปคลับ หรือไปกินเหล้ากับเพื่อน เขาก็จะลากเธอไปด้วยแบบนี้เสมอณ สนามแข่งรถสถานที่ ที่เสียงที่ดังมาก กับผู้คนที่แออัด คือสิ่งที่เธอรู้สึกไม่ชอบเป็นที่สุด"ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย" เมื่อเห็นส
อ่านเพิ่มเติม
8 ผู้ชนะ
เมื่อสนามแข่งพร้อมแล้ว รถทั้งสองคันก็มาจอดเทียบ อยู่ระดับที่เสมอกันในเส้นแข่ง สายตาคมของทั้งคู่ จ้องกันอย่างไม่วางตา ด้วยที่ของเดิมพันในวันนี้ คือสิ่งที่อยากได้เหมือนกัน และการเอาชนะกันในวันนี้ มันก็ดุเดือดกว่าทุกครั้งเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มันได้ สมดั่งใจ และเขาจะเป็นผู้ชนะไม่ใช่เสมอกันอีกต่อไป คนอย่างเขาต้องชนะเท่านั้นเพราะแพ้ไม่เป็นส่วนภีมเองก็มองคู่แข่งพร้อมกับยิ้มมุมปาก ด้วยที่รู้นิสัยไอ้หมอนี่ดี มันคงจะบ้าดุเดือดกว่าทุกครั้งและพยายามเอาชนะเขาให้ได้ แต่ไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไปหรอก เพราะวันนี้เขาเองก็จะไม่แพ้ เขาอยากเห็นคนบ้าดุเดือดอย่างมันคลั่งแล้ว คงจะสนุกไม่น้อยด้านกัญจาวีร์ ก็รู้สึกชาไปกับสิ่งที่ได้รับรู้ ก็ไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะทำได้ขนาด เอาเธอมาด้วยเพื่อมาเป็นสิ่งของเดิมพัน ให้คนที่ชนะในการแข่งวันนี้ได้เธอไป จากที่ต้องโวยวาย เธอก็เอาแต่นิ่งเงียบ พร้อมกับมองเขาด้วยสายตาที่เกลียดชังมากกว่าเดิม ทางไหนก็คงเลวร้ายเหมือน ๆ กัน"พร้อมไหม" เสียงประกาศกร้าวของบุ๊คลินก็ดังขึ้น พร้อมกับรถทั้งสองคันที่มาจอดเทียบกัน"ปี้น ๆ ๆ" และเสียงแตรรถของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน เพื่อเป็นสัญญาณว่าพร้อมแ
อ่านเพิ่มเติม
9 คลั่ง
"โธ่ เว้ยยยยยยยย" เมื่อขึ้นมาในห้อง VIP ที่จองไว้ เขาก็เกิดบ้าคลั่งทำลายสิ่งของที่ขวางหู ขวางตาทุกอย่างในห้อง พังยับไม่เหลือชิ้นดี ทำให้เพื่อนทั้งสามคนที่รีบวิ่งตามมา ต่างตกใจทำอะไรไม่ถูก"ไอ้เหี้ยยยยยยย" มาวินที่เป็นเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ ก็ยิ่งตกใจตาเบิกกว้าง รู้แค่ว่ามันเป็นคนขี้หงุดหงิด แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เป็นได้ขนาดนี้ ของในห้องเขาพังยับเยิน"มันคลั่งแล้วว่ะ ทำยังไงดี""มึงเข้าไปดิคิม""กูเหรอ ไอ้วินเถอะ มันเป็นเจ้าของนะ" คิมหันต์พูดพร้อมกับหันไปมองหน้ามาวิน ที่ตอนนี้เหมือนจะช็อคไปแล้ว"มึงนั่นแหละ ก่อนที่มันจะคลั่งไปกว่านี้รีบไป""เออๆ""ใจเย็นนายน์ มึงใจเย็น" คิมหันต์ที่ตัวใหญ่หน่อย ก็เป็นคนใจกล้าเดินเข้าไปห้าม พร้อมกับจับมันล็อคไว้ไม่ให้โวยวายไปมากกว่านี้"แม่ง!""พอก่อน มึงโวยวายอะไรขนาดนี้" วายุก็รีบเข้ามาช่วยอีกที ส่วนมาวินตอนนี้เหมือนสติยังไม่กลับมา เพราะไม่รู้จะบอกพ่อเขายังไง ดูจากสิ่งของที่เสียหาย คงได้ปิดปรับปรุงห้องนี้ไปพักใหญ่"กูจะไปตามฟ้าใส" พูดจบก็พยายามจะออกจากห้อง แต่เพื่อนทั้งสามคนก็ดึงตัวไว้ก่อน"มึงจะไปตามได้ยังไง มึงเป็นคนไปเดิมพันกับมันเองนะ มึงก็ร
อ่านเพิ่มเติม
10 เลิกยุ่งเกี่ยวกันสักที
เป็นเวลากว่าเที่ยงคืน ที่ภีมมาส่งเธอที่หอ แล้วก็มีข้อตกลงที่เขาคุยกับเธอ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ติดอะไร ยอมตามน้ำไปกับเขาพอมาถึงหน้าห้อง ก็เห็นไฟในห้องเปิดอยู่ เธอก็ต้องถอนหายใจ เพราะรู้แล้วว่าคนบ้ามารอเธออยู่ที่ห้อง เธอก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกัน ทำไมเขาถึงเป็นได้ขนาดนี้ บอกว่าเกลียดเธอไม่ชอบเธอ แต่ก็พยายามมานอนกับเธออยู่ทุกวัน เป็นแบบนี้มาตลอดหลายเดือนแล้วตั้งแต่วันที่เธอโดนยาปลุกเซ็กส์ ที่ตัวเองได้ทำไว้ และเขาก็คือคนที่ช่วย จนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่เคยห่างเธอเลยสักวัน ขนาดไปกินเหล้ากับเพื่อน ยังหอบหิ้วเธอไปด้วยทุกครั้ง จนเพื่อนของเขาเลิกถามและเลิกสงสัย และไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธออีกเธอเปิดประตูเข้าห้องด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่คนที่ร้อนรน กลับลุกพรวดขึ้นมาหา พร้อมกับใบหน้าที่แดงจัด มือเขาก็เป็นแผล จนในใจลึก ๆ เธออดเป็นห่วงไม่ได้"ไปไหนกับมันมา" ถามเสียงเรียบ พร้อมกับเก็บอารมณ์ไว้"..." เธอไม่ตอบอะไร เพียงแต่เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนออกมา และเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่ได้สนใจเขาที่พูดด้วยเลยแม้แต่น้อย"ฟ้าใส..." ด้วยความเฉยชาของเธอ มันทำให้ใจเขาสั่น ถ้าเป็นปกติเขาคงปะทุอารมณ์ใส่เธอแล้ว แต่ด
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status