บทที่ 6 : ถ้ามาสาย ก็ลาออกไปซะ

ร่างของเอื้องทรายกระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานอย่างแรงจนจุก ภาพของคอสโม่ที่มองเธอด้วยสายตาขยะแขยงเป็นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้ามาในใจของเธอ ความรู้สึกที่ปะปนกันของความเร่าร้อนและความรังเกียจที่จู่โจมเมื่อครู่ทำให้เธอหายใจติดขัด

“น่าขยะแขยงที่สุด” คำพูดสุดท้ายของเขาดังก้องในโสตประสาท

เอื้องทรายยกหลังมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากที่ชาหนึบของตัวเอง เมื่อชักมือกลับลงมาก็เห็น คราบเลือดสีแดงสด ติดอยู่ที่นิ้ว

เขาทำให้เธอเลือดออก ไม่ใช่แค่บาดแผลที่ขา แต่เป็นบาดแผลที่ริมฝีปาก... และบาดแผลในใจที่ถูกฉีกกระชาก

คอสโม่เดินหันหลังให้เธออย่างเฉยชา คว้ากุญแจรถและกระเป๋าสตางค์อย่างรวดเร็ว เขากลับสู่มาดนักธุรกิจผู้เหี้ยมโหดอีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“ฉันจะไปทำธุระให้เสร็จก่อนกลับไปเก็บของ” คอสโม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยไม่หันมามองเธอแม้แต่น้อย “เตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับไฟล์ทส่วนตัวตอนห้าโมงเย็นด้วยนะเอื้องทราย ฉันต้องการแค่กระเป๋าเสื้อผ้าของเธอใบเดียว และฉันจะไม่รอ”

เขาหยุดที่ประตูห้อง หันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที “ถ้าเธอไม่เตรียมตัวให้พร้อม ก็เท่ากับว่าเธอได้ลาออกจากการเป็นผู้จัดการที่นี่ไปแล้ว”

จากนั้นเขาก็ปิดประตูลงอย่างแรง ปล่อยให้เอื้องทรายยืนอยู่กลางห้องที่เงียบงัน พร้อมกับความปวดร้าวและรสคาวเลือดที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเชื่องช้า ดวงตาจับจ้องภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ริมฝีปากล่างของเธอมีรอยช้ำและรอยกัดสีคล้ำ เธอเปิดน้ำล้างหน้าเพื่อเรียกสติ และมองตัวเองในกระจกด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้นทุกที

เขาคิดว่าเขาจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ... เขาคิดว่าฉันจะยอมแพ้เพราะการถูกดูถูกแค่นี้เหรอ?

จังหวะที่เขาถอยหนีเมื่อครู่เป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด ร่างกายของเขายังคงตอบสนองต่อเธอ ความเกลียดชังของเขาถูกบดบังด้วยความปรารถนาชั่วขณะ นั่นคือช่องโหว่เดียวที่เธอจะใช้ในการตอบโต้

เอื้องทรายรีบกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ จัดการเก็บกระเป๋าเดินทางขนาดกลางเพียงใบเดียวตามคำสั่งของเขา เธอเลือกเสื้อผ้าที่ดูเป็นมืออาชีพแต่ก็มีรสนิยมอย่างพิถีพิถัน และที่สำคัญ... เธอไม่ได้เอาแค่เสื้อผ้าไป

เวลาสี่โมงครึ่ง เอื้องทรายมาถึงโรงเก็บเครื่องบินส่วนตัวตามเวลา เธอสวมชุดเดรสแขนยาวสีดำที่ดูเรียบหรูและเป็นทางการ ปิดรอยแผลที่ขาได้อย่างมิดชิด เธอเดินเข้าไปภายในโรงเก็บเครื่องบินที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับกัลลิแวนท์  เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของตระกูลเอร์นานเดซ

คอสโม่ ยืนรออยู่ที่เชิงบันไดทางขึ้นเครื่องบินแล้ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กางเกงสแล็คเข้ารูป และสวมแว่นกันแดดสีดำสนิทเพื่อปิดบังแววตาที่อ่านไม่ออก

“มาตรงเวลา” เขาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ เขากวาดสายตาสำรวจกระเป๋าเดินทางใบเดียวของเธออย่างเหยียดหยาม “คิดจะมาทำงานทั้งอาทิตย์ด้วยกระเป๋าใบแค่นี้”

“ดิฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณคอสโม่” เอื้องทรายตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับเครื่องจักร “ดิฉันพร้อมที่จะปฏิบัติหน้าที่ต่อจากนี้ไปในฐานะผู้จัดการส่วนตัวของคุณค่ะ”

คอสโม่สบถในลำคอ แต่ก็ไม่พูดอะไรอีก เขาเดินขึ้นเครื่องบินไปโดยมีเธอเดินตามหลังไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในเครื่องบินเจ็ตหรูหรานั้นมีเพียงพวกเขาแค่สองคนเท่านั้น คอสโมเลือกที่จะนั่งที่นั่งด้านหน้าสุด ส่วนเอื้องทรายนั่งแยกเยื้องไปด้านหลังเพื่อให้ง่ายต่อการบริการ

เมื่อเครื่องบินเริ่มทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า คอสโม่จึงเปิดแล็ปท็อปและเริ่มทำงานทันทีโดยไม่สนใจเธอ เอื้องทรายหยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาเพื่อตรวจสอบตารางงานที่เขาเพิ่งส่งมาให้

ตารางงานแน่นเอี้ยด... และทุกงานล้วนเป็นงานที่สำคัญและเต็มไปด้วยการเจรจาธุรกิจระดับพันล้าน

เอื้องทรายยกมือขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ พลางรู้สึกถึงรอยช้ำที่ยังคงเตือนใจถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงสาย เธอกัดฟันและมองไปยังแผ่นหลังกว้างของเจ้านายที่นั่งอยู่เบื้องหน้า

เกมที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นที่ลอสแอนเจลิส... และเธอจะไม่ใช่แค่เหยื่อที่ถูกทรมานอีกต่อไป

แล้วจะได้รู้ว่าหมาจนตรอกแบบเอื้องทรายคนนี้ทำอะไรได้บ้าง 

ตลอดหลายปีที่เธออยู่อย่างเดียวดาย ถูกส่งให้มาอยู่ใต้การอุปถัมภ์ของเมียน้อยพ่อที่มีลูกอีกสามคน เธอยอมรับว่าเธอเข้ากับทุกคนแทบไม่ได้เลย แต่หลังจากแม่เลี้ยงของเธอตาย เธอกลับกลายเป็นเสาหลักเดียวให้น้องๆ ต่างสายเลือดอีกสามคน 

แล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องยอมให้กับผู้ชายคลั่งแค้นคนนี้ ถึงเธอจะพิสูจน์ความดีพ่อไม่ได้ แต่เธอก็พิสูจน์ตัวเองได้