LOGINทั้งลูกน้องของเฉินและเพื่อนสนิทของเต้าหู้เห็นดังนั้นจึงออกไปอย่างเงียบๆ เพื่อให้ทั้งสองได้ใช้เวลาที่แสนวิเศษนี้ร่วมกัน “ตื่นแล้วเหรอคะ” “ตื่นแล้วครับ” หญิงสาวคลายกอดจากเขาก่อนรีบปาดเช็ดน้ำตาของตนออก จากใบหน้า เฉินที่เอ็นดูคนรักก็ช่วยเช็ดออกให้ “ร้องไห้ทำไม”
“เป็นยังไงบ้าง” “ขอโทษนะที่ออกไปช่วยไม่ได้ ฉันได้ยินเสียงข้างนอกนั้นหมดแต่ว่าฉันไม่มีแรงเลย” พลอยเองก็รู้สึกผิดที่ตนเองไม่สามารถออกไปช่วยเพื่อนได้ เธอเองก็ไม่มีแรงพอที่จะลุกขึ้นจากเตียงเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอมีอาการตกเลือดจากการทำแท้ง “ไม่เป็นไร แค่แกปลอดภัยฉันก็ดีใจแล้ว”
หลังจากเหตุการณ์นั้นตำรวจก็จับตัวของภีมไปรับโทษตามกฎหมาย และยังค้นพบหลักฐานที่ภีมและพ่อร่วมกันทำความผิด ปิดบัง อำพรางมาตลอดหลายปีอีกมากมาย ภาพที่เห็นว่าภีมนั้นเป็นสุภาพบุรุษไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหน หรือไม่เคยมีข่าวเสียหายเป็นเพราะว่าภีมมักจะอัดคลิปที่ตนมีอะไรกับผู้หญิงที่คบกันอยู่เอาไว้สำห
“แค่แผลนิดเดียวเองเฮีย อย่าสนใจเลย รีบไปหาหมอเถอะ” “ตอบเฮียมา ถ้าไม่ตอบเฮียไม่ไป” เพราะเฉินเป็นคนดื้อรั้น ที่ถามเพราะต้องการคำตอบถ้าเธอไม่ตอบเขาคงไม่ยอมไปหาหมออย่างที่พูดแน่นอน คนตัวเล็กทำได้เพียงพยักหน้า ทำให้เฉินถึงกับฟิวส์ขาดรีบเดินออกไป เต้าหู้รีบตามออกมาเห็นว่า ภีมกำลังโดนจ๊อดและแจ๊
ขณะที่ใจจะอยากยอมแพ้ แต่พอภีมจะขึ้นมาคร่อมตัวเธอบนโซฟา สองเท้าที่ไม่ได้ถูกมัดก็กระแทกแรงๆ ไปที่หน้าอกภีมจนเขาหงายหลังลงไปกับพื้น “อีเหี้ยเอ๊ย” เขาสบถคำออกมาเพราะแรงถีบที่รุนแรงจนจุก เธอพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เพราะมือที่ถูกมัดไว้ด้านหลังทำให้ขยับตัวยาก พอนั่ง
เต้าหู้ขึ้นมาจนถึงหน้าห้องของพลอย เธอทำการกดกระดิ่งหน้าห้องไม่นานคนด้านในเปิดประตูให้ “พี่ภีม?!” เต้าหู้ผงะก่อนที่จะก้าวถอยหลังด้วยความประหลาดใจ แต่กลับถูกภีมกระชากอย่างแรงจนตัวเธอเข้าไปในห้องก่อนเขาจะล็อกประตู “ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่” เธอพยายามก้าวถอยห่างจากภีมแต่กลับเดินรุกเข้
“อ้าวไหนมึงบอกว่า…” ฟีนิกซ์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเต้าหู้อยู่ในห้องนี้ด้วยเพื่อนบอกจะเลี้ยงหญิงแต่เพื่อนพาเมียมาด้วย มันคิดจะทำอะไร หรือเบื่อเธอขึ้นมาแล้วจริงๆ สันดานเสียนี่แก้ไม่หายสินะ “รีบมานั่งสิ ยืนโง่ทำไมตรงนั้น” ฟีนิกซ์นั่งลงตรงโซฟาไม่ห่างจากเฉินมากนัก เฉินไสแท็บเล็ต
“กิจวัตรประจำวันของเราไง” พูดเสร็จก็พาคนตัวเล็กไปที่เตียงนอน ว่างเธอลงก่อนขึ้นไปทาบทับ และหอมแก้มซ้ายขวาอย่างชื่นใจให้หายคิดถึง “พอแล้ว แก้มหนูช้ำหมดแล้ว” “เฮียยังไม่หายคิดถึงเลย” “คิดถึงทำไมคะไม่ได้ห่างกันไปไหนสักหน่อย เจอหน้ากันทุกวัน ตอนเย็นก็พึ่งทานข้าวด้วยกัน
เสียงกดกระดิ่งที่หน้าบ้านดังขึ้น ป้าเพ็ญจึงขอตัวออกไปดู ก่อนจะกลับมาพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง รูปร่างหน้าตาดี หล่อสะอาดราวกับอาบน้ำทุกห้านาที “กูมาถึงก็ใช้กูเลยนะ นี่ยาของมึง ถ้าไม่มีกูมึงจะมีชีวิตรอดไหมเนี่ย” “ไอ้พี่อี้มึงอย่าบ่นเยอะได้ปะ หน้าที่มึงนี่ มึงเป็นหมออะ แล้วกู
“ถ้าอยากรู้ก็ไปถามกับมัน แล้วถ้ามันพาน้องไปพี่จะแข่งให้ชนะมันเลย หรือถ้าเบื่อๆ ก็ไปเที่ยวเล่นที่ Superior race ได้นะ พี่จะไม่บอกมันหรอก” ชายหนุ่มหยัดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาที่มองเธอเป็นประกายราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังมองเหยื่อดูน่าอันตรายจนเธอรู้สึกขนลุกวาบไปทั้งตัว ก่อนที่เขาจะหันหลังจากไปทิ้







