บทที่ 5 ที่จริงแล้ว...

เพราะอะไรกันนะ...ทั้งที่ปฏิเสธไปแล้วแท้ๆ แต่จิตใจกลับว้าวุ่นบอกไม่ถูก มะเหมียวกลับบ้านโดยมีคะนิ้งมาส่ง ตลอดทางเอาแต่คิดมากเรื่องนั้นจนถึงบ้าน แต่พอเดินขึ้นบ้านมาเจอแม่นั่งรอที่ห้องนั่งเล่นความคิดพวกนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัด

“อ้าว น้องเหมียวกลับมาแล้วเหรอลูก”

ผู้เป็นแม่ทักทายด้วยรอยยิ้ม ทว่าลูกสาวอย่างมะเหมียวกลับกระอักกระอ่วนบอกไม่ถูก เธอรู้ว่าแม่กำลังคาดหวังเรื่องแต่งงานของเธอกับภาคินทร์มากๆ เพราะเรื่องของพ่อทำให้จิตใจของแม่ไม่มั่นคง เลยคิดอยากให้ลูกสาวคนเล็กมีคู่ครองที่ดีสามารถดูแลเธอได้

แต่แม่จะเสียใจไหม...ถ้าหากว่าเธอตัดสินใจไม่แต่งงานกับเขา

“แม่นั่งรอหนูอยู่เหรอคะ แล้วนี่กินข้าวหรือยัง”

เธอออกไปตั้งแต่เช้า กว่าจะไปกินข้าวดูหนังกับคะนิ้งเสร็จก็ค่ำมืด ไม่คิดว่าแม่จะนั่งรอเพราะนี่ก็ใกล้เวลานอนของแม่แล้ว

“กินแล้วลูก แล้วนี่หนูกินข้าวมาหรือยัง ไปดูตัวกับเฮียมาเป็นไงบ้าง”

แววตาที่คาดหวังของแม่ทำให้มะเหมียวพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะบอกแม่ยังไงดีว่ามันคงไม่เกิดขึ้นแล้ว

แม่เจอความผิดหวังมามาก ไม่รู้เลยว่าแม่จะรับความจริงได้ไหม

“แม่คะ...”

“หนูหิวไหมลูก เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้ เอ๊ะ! แต่กินกับเฮียมาแล้วใช่ไหม คงไม่หิวเนอะ”

ต่อให้แม่จะรับไม่ได้แต่เธอก็ไม่อยากโกหก จึงกลั้นใจพูดความจริงออกไป

“หนูไม่ได้แต่งงานกับเฮียแล้วนะคะ”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที รอยยิ้มบนใบหน้าแม่หายไปเหลือแต่ความว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าแม่กำลังผิดหวัง ถึงขั้นทิ้งตัวลงกับโซฟาที่แม่เพิ่งลุกขึ้นมาก่อนหน้านี้

“แม่...”

มะเหมียวเดินเข้าไปนั่งอยู่ตรงหน้าแม่ด้วยความรู้สึกผิด ยิ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นว่าแม่กำลังน้ำตาคลอ มันก็ยิ่งทำให้เธอหดหู่ยิ่งกว่าเดิม

แต่หากเธอไม่บอกความจริงออกไปตอนนี้แม่ก็ต้องเจ็บปวดไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบ เหมือนอย่างที่แม่หลอกตัวเองมาตลอดว่าพ่อยังรักเพราะพ่อไม่ยอมเซ็นใบหย่าให้สักที

เมื่อไรแม่จะรู้ว่านั่นไม่ใช่ความรัก...

“นั่นสินะ ฉันจะคาดหวังอะไรจากคนอย่างแกได้อีก...”

“แม่...”

น้ำเสียงของแม่ผิดหวังในตัวเธออย่างเห็นได้ชัด แต่คนอย่างมะเหมียวชินกับมันเสียแล้ว เธอรู้ว่าแม่ไม่ได้ตั้งใจ แม่แค่เป็นซึมเศร้า แม่รับความผิดหวังไม่ได้และอาจแสดงออกอย่างใจร้ายไปบ้าง

แต่ถึงจะรู้อย่างนั้น ลึกๆ เธอก็ยังเสียใจอยู่ดีที่ได้ยินแบบนั้น

“หึ แกรู้อะไรไหม พ่อแกก่อนมันทิ้งพวกเราไปมันบอกฉันว่าอะไร มันว่าฉันมันแก่ เหี่ยว แล้วก็มีลูกชายให้มันไม่ได้ มันอยากมีลูกชายใจจะขาด แต่อีนั่นมีให้มันได้ แถมยังสาวยังสวย อายุมากกว่าแกไม่กี่ปีด้วยซ้ำ”

แม่พูดเรื่องนี้เป็นพันครั้งตั้งแต่ที่พ่อทิ้งเราไป ทุกความเจ็บปวดของแม่มะเหมียวรับรู้ได้เป็นอย่างดี...

“แล้วแกรู้ไหมว่ามันน่าเจ็บใจตรงไหน ฉันลำบากกับมันมา อยู่กับมันมาตั้งแต่สมัยที่บ้านฉันยังมีเงินมีหน้ามีตา ตากับยายแกสนับสนุนทุกอย่างสร้างบริษัทนั่นมา แต่วันนี้พอมีทุกอย่าง มันไล่เราสองคนแม่ลูกเหมือนหมูเหมือนหมา แล้วไม่ยอมหย่าเพราะคิดจะฮุบทุกอย่างเอาไว้คนเดียว”

เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว ทุกครั้งแม่มักจะจบลงด้วยการร้องไห้อย่างหนัก เคยแนะนำให้ฟ้องหย่าจะได้แบ่งสมบัติแล้วแยกย้ายกันเสียที แต่แม่ก็ไม่ยอมเพราะยังคิดว่าพ่อจะกลับมา ส่วนพ่อก็ไม่ยอมเพราะจะเอาบริษัทไปคนเดียว

บ้านเธอมันยุ่งเหยิงแบบนี้ แล้วทำไมแม่ถึงยังอยากให้เธอแต่งงานออกไปอยู่อีก

“แม่ไม่ต้องร้องไห้นะคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่ยังมีหนูนะ”

มือเล็กจับมือแม่เอาไว้แน่นๆ หวังว่าความอบอุ่นจากมือลูกสาวคนนี้คงพอช่วยเยียวยาจิตใจแม่ได้บ้าง

“แกเคยคิดบ้างไหมว่าวันหนึ่งไม่มีแม่แกจะอยู่ยังไง วันนี้แกอายุ 25 แล้วแม้แต่แฟนก็ยังไม่มี ฉันหาผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้มาให้แกก็ยังไม่เอา”

“แม่...”

เธอได้แต่เรียกชื่อแม่ด้วยความเหนื่อยใจ จากที่เสียใจ หดหู่ เริ่มกลายเป็นความหงุดหงิดทีละนิด มันไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับเขา แต่เขาต่างหากที่ไม่อยากแต่งงานกับเธอแต่แรก

“ฉันเลือกพ่อแกที่ทั้งขี้เหร่ ทั้งจน ไม่มีอะไรเลยแล้วมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน ผลเป็นยังไง มันทิ้งฉันกับแกไปตอนที่เรามีทุกอย่าง เพราะฉะนั้นแกต้องเลือกคู่ชีวิตให้ดีๆ อย่าให้เหมือนฉัน”

มะเหมียวไม่มีอะไรจะพูด แม่ตอนนี้ถูกความผิดหวังกลืนกินจิตใจไปจนหมดแล้ว เธอทำได้แค่รับคำไปสั้นๆ แล้วเรียกให้ป้าดา พี่เลี้ยงที่เลี้ยงเธอกับมัดหมี่มาพาแม่ขึ้นไปพักผ่อน พร้อมทั้งกำชับนักกำชับหนาให้อยู่เฝ้าจนกว่าแม่จะหลับ

เฮ้อ...การเป็นเธอนี่มันเหนื่อยจังเลย เหนื่อยจนอยากทิ้งตัวลงกับที่นอน หลับแล้วหลับไปเลย จมอยู่กับความฝันที่มีความสุขของตัวเองต่อไป...