บทที่ 6

“แก้วนี้เรียกว่าอะไรคะ?”

ฉันมองแก้วทรงแชมเปญที่มีน้ำสีชมพูสวยที่มีละอองสีทองระยิบระยับในแก้วก่อนจะยกขึ้นจิบ รสชาติมันถูกปากพอๆ กับแก้วแรก รสชาติหวานอมเปรี้ยวอร่อยลิ้นจนต้องยกขึ้นจิบต่อ

“Cosmopolitan หวานอมเปรี้ยวนิดๆ แอลน้อย ส่วนผสมก็มี Absolut Citron ,Cointreau, cranberry juice , lime juice , simple syrup หึ..พอหมดแก้วนี้คุณควรหยุดดื่มนะ ถึงแอลกอฮอล์ที่ผสมจะน้อยกว่าปกติแต่คุณก็อาจเมาได้เหมือนกัน” บาร์เทนเดอร์หนุ่มชะโงกหน้าเข้าใกล้จนใบหน้าแทบจะติดกับใบหน้าของเธอ หญิงสาวเบี่ยงตัวออกห่างอัตโนมัติและหลบสายตาไปมองทางอื่นจึงไม่ทันเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขา

“ฉันไม่เมาหรอก ปกติฉันคอแข็ง” เมย์เชิดหน้าขึ้นก่อนจะยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

“ขออีกแก้วค่ะ”

“ลองอะไรแรงๆ หน่อยไหม คุณบอกว่าคอแข็งนี่” บาร์เทนเดอร์หนุ่มเอ่ยออกมาเบาๆ เขายกยิ้มมองดูแม่สาวอวดเก่งที่นั่งสบสายตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“คะ? เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ” เพราะเสียงเพลงที่ดังทำให้เธอได้ยินที่เขาพูดไม่ชัด

“ผมมีเครื่องดื่มสูตรพิเศษจะแนะนำให้คุณลองดื่มดู”

เขาหยิบส่วนผสมเทลงในกระบอกเช็คเกอร์แต่ปรับเปลี่ยนสูตรนิดหน่อย จากGin เปลี่ยนเป็น Sierra tequila silverในปริมาณมากขึ้นและเพิ่มปริมาณความหวานของไซรัปลงไปอีกเล็กน้อยเพื่อลดความขมลง ชายหนุ่มวางแก้วค็อกเทลลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมันไปตรงหน้าเธอ

“Butterfly Negroni Special” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก สายตาแวววับเป็นประกายเจ้าเล่ห์ขณะมองสบสายตาหญิงสาวตรงหน้า

อันโดรเมดามองน้ำสีม่วงอมชมพูสวยในแก้วด้วยความตื่นเต้น มือเล็กหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นจิบพลางยิ้มออกมาเมื่อสัมผัสรสชาติขมอมหวานนุ่มลิ้น นี่เขาคงแกล้งใส่เหล้าแรงกว่าเดิมลงไปแน่ๆ กลิ่นมันลอยเด่นจนแตะจมูก แถมช่วงท้องเธอยังรู้สึกร้อนวูบวาบ เธอตวัดสายตาขึ้นมองจ้องเขาเล็กน้อย เขาส่งรอยยิ้มสะกดสายตามาให้ก่อนจะผสมเครื่องดื่มให้ลูกค้าคนอื่นๆ ต่อ

เธอคิดว่าแก้วนี้คงจะเป็นแก้วสุดท้ายของคืนนี้แล้วหลังจากนั้นเธอคงจะสั่งน้ำผมไม้มาดื่มแทน เธอมาที่นี่เพื่อมาถามเขาไม่ใช่จะมานั่งดริ้งจนเมา ตลอดเวลาที่บาร์เทนเดอร์หนุ่มผสมค็อกเทล เธอก็จับตาดูเขาตลอดเวลา เขาคงไม่ใช่คนที่วางยาเธอหรอกไม่มีเหตุผลและแรงจูงใจมากพอ คนหน้าตาดีแบบเขาหาสาวๆ สวยๆ ได้ไม่ยากหรอกคงไม่สิ้นคิดมาทำอะไรแบบนี้ แค่ยืนอยู่เฉยๆ สาวๆ ก็คงสมัครใจเดินเข้าไปหาเขาเองมากกว่า เธอคิดในใจขณะะมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างเคลิ้มๆ

“สวัสดีครับ” เสียงทุ้มๆ ทักขึ้นด้านหลังหญิงสาว

อันโดรเมดาหันไปมองดูต้นทางเสียง ชายหนุ่มหน้าตาดีและแต่งตัวดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เธอพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตร

“สวัสดีค่ะ”

“เห็นคุณนั่งดื่มอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว มาเที่ยวคนเดียวเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ”

“ผมดื่มเป็นเพื่อนได้ไหมครับ ผมก็มาคนเดียวเหมือนกัน”

นึกว่าฉันโง่และง่ายหรือไง ฉันเห็นเขาและกลุ่มเพื่อนของเขามองมาทางฉันตั้งแต่เมื่อกี้แล้วยังมีหน้ามาโกหกว่ามาคนเดียวอีก วันนี้ฉันก็แต่งตัวไม่ได้โป๊อะไรแค่เสื้อคอปาดสีดำและกระโปรงสั้นแค่นั้นแถมไม่ได้รัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งอะไรแต่อย่างว่าสถานที่แบบนี้ก็คงไม่พ้นมีแต่ผู้ชายแบบนี้เข้าหา

“พอดีอยากดื่มคนเดียวเงียบๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” เธอยิ้มเย็นปรายตามองเขาอย่างไม่สนใจขณะที่ในใจก็ไม่อยากจะพูดคุยสนทนาอะไรเพราะคงไม่พ้นเข้ามาทำตัวเป็นหมาหยอกไก่เล่นๆ เพื่อหวังจะฟันสาวมากกว่า

“งั้นผมนั่งดื่มเงียบๆ เป็นเพื่อนคุณก็ได้ ผมชื่อเขตแดนนะ เรียกแดนเฉยๆ ก็ได้ คุณชื่ออะไรครับ” ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาราวน้ำเชื่อมพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เมย์ค่ะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เมย์ยิ้มตอบเขาตามมารยาท รู้สึกทนไม่ได้กับสายตากะลิ้มกะเหลี่ยอย่างโจ่งแจ้งของชายหนุ่มตรงหน้า

ร่างเพรียวรีบลุกพรวดพราดขึ้นเร็วเกินไปจนเซเสียหลักไปเล็กน้อย เขตแดนขยับตัวเข้าไปรองรับร่างของหญิงสาวเอาไว้เพราะกลัวว่าเธอจะล้มลงกับพื้น ใบหน้าเธอปะทะเข้าอกแข็งอย่างจังก่อนจะรีบผละตัวออกแทบทันที

ชายหนุ่มตรงหน้าจะคิดว่าฉันอ่อยเขาหรือเปล่านะ แต่ค็อกเทลแก้วนี้ก็แรงจริงๆ ตอนแรกก็ไม่มีอาการอะไรพอดื่มหมดแก้วเท่านั้นออกฤทธิ์ทันที อันโดรเมดาปรายสายตามองไปทางบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่กำลังยืนจ้องเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ค็อกเทลสูตรพิเศษของบาร์เทนเดอร์หนุ่มเริ่มออกฤทธิ์ รสชาติมันอาจนุ่มลิ้นแต่ปริมาณแอลกอฮอล์ก็แรงจัด เขาแค่จะแกล้งเธอเท่านั้นแต่ไม่คิดว่ามันจะทำเธอเมาได้เร็วขนาดนี้ เขายืนมองดูหญิงสาวเขม็งขณะที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดของคนทั้งคู่

“เดินไหวไหมครับ ให้ผมเดินไปส่งไหม” เมื่อโอกาสเป็นใจ เขตแดนก็รีบเสนอตัวทันที

“ไหวค่ะ ฉันไปได้ ปล่อยเถอะค่ะ” เมย์ปัดมือเขาออกจากแขนและลำตัวของตัวเองทันที

“โอเคครับ คุณแน่ใจนะว่าไหว”

“คะคุณใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรคะ”

ฉันเบิกตากว้างขึ้นมองหน้าเขาทันทีเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมจากเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มตรงหน้า มือไม้และเรียวขาเริ่มสั่นเทา หัวใจฉันเต้นเเรงโครมครามจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอกขณะจ้องมองหน้าเขาไม่กะพริบตา อย่าเพิ่งตื่นตูมไปเขาอาจจะแค่ใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับไอ้โรคจิตนั่นก็ได้และอาจจะไม่ใช่คนเดียวกันกับที่ฉันคิดหรอก ฉันคิดในใจขณะปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ

เขตแดนก้มหน้าลงดมเสื้อเชิ้ตของเขาทันทีแต่ก็ไม่ได้กลิ่นแปลกปลอมอะไรนอกจากกลิ่นน้ำหอมเท่านั้น เขาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างงงๆ ในคำถามและท่าทางตกใจของเธอ

“เอ่อ..มันหอมดีค่ะ เผื่อฉันจะไปหาซื้อมาใช้บ้าง”

“เหรอครับ ยี่ห้อCreed Aventus เห็นมีคนชมบ่อยๆ ว่าผมตัวหอม” เขตแดนยิ้มออกมาขณะจ้องตอบสายตาหญิงสาวตรงหน้า

“เหรอคะ”

“ให้ผมไปส่งคุณที่ห้องน้ำไหม”

“เอ่อ..ก็ได้ค่ะ”

“ไม่ได้!! เดี๋ยวผมไปส่งเธอเอง” เสียงแทรกของบาร์เทนเดอร์หนุ่มดังออกมาขัดจังหวะพร้อมกับร่างสูงที่เดินออกมาหยุดยืนตรงหน้าคนทั้งคู่