18.เสแสร้ง

"เป็นไงคะเก้าลิตาเก่งมั้ย คุณไรอันนี่สุดยอดจริงๆ เลยค่ะ ลิตาต้องขอโทษคุณพลอยด้วยนะคะที่มาฉกคุณไรอันไป" สิ้นเสียงเพลงจบลง ลิตาที่เห็นท่าทีแปลกๆ ของกลวัชรที่มีต่อพลอยนภัส จึงได้รีบเดินแยกออกจากไรอันมาทันที เธอรู้สึกไม่ไว้ใจ สายตาที่กลวัชรมองพลอยนภัสมันแปลกๆ เขาเองยังไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นเลย ดังนั้นเธอจึงต้องกันไว้ก่อน

อันที่จริงจะว่าไปแล้วมิสเตอร์ไรอันคนนี้ก็น่าสนใจดี ทั้งความหล่อก็พอๆ กันกับกลวัชร แถมความรวยไม่ต้องพูดถึง เธอก็อยากที่จะทำความรู้จักกับเขาอีกสักหน่อย จะได้เผื่อเอาไว้เป็นตัวเลือกได้หากวันใดต้องพลาดจากกลวัชรอีก

แต่ถ้าจะให้เลือกเลยตอนนี้ลลิตาอยากครอบครองกลวัชรมากกว่า เขาดูมีเสน่ห์ดึงดูด ดูเร่าร้อน เธออยากรู้นักว่าเรื่องบนเตียงเขาจะเผ็ดร้อนขนาดไหน เพราะที่ผ่านๆ มาเขาเอาแต่ปฏิเสธเธอมาตลอดทั้งๆ ที่เธอเองก็สวยขนาดนี้

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณไรอันไม่ใช่ของพลอยซะหน่อย อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะคุณลิตา"

"แหมถึงตอนนี้อาจจะยังไม่ใช่ แต่วันหน้าก็ไม่แน่ใช่ไหมล่ะคะคุณไรอัน" ลลิตาที่หันไปมองสบตากับไรอัน จนชายหนุ่มเองต้องส่งสายตาหวานเยิ้มไปทางพลอยนภัสเพื่อสื่อความหมายให้รู้

"ผมก็หวังว่าอย่างนั้นนะครับ ถ้าคุณพลอยจะให้โอกาส" พลอยนภัสที่ไม่รู้ว่าควรจะทำหน้ายังไง จึงได้แต่ส่งยิ้มจางๆ ออกไป แล้วจึงได้เหลือบไปมองทางด้านกลวัชร แต่ก็เห็นเขาหันหน้าเบือนหนีไปอีกทาง โดยไม่ได้สนใจมองมาทางเธอ

"ผมเบื่อที่นี่แล้ว เราไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่าครับลิตา"

"เก้าอยากไปไหนล่ะคะ ไปห้องลิตามั้ย"หญิงสาวที่เห็นว่าเป็นโอกาสจึงได้รีบเอ่ยเชิญชวน

"ที่ไหนมีลิตา ผมก็อยากไปทั้งนั้นแหละครับ ขอตัวก่อนนะครับคุณไรอัน"

พลอยนภัสมองตามสองหนุ่มสาวนั้นเดินออกไป ความรู้สึกเหมือนว่าขอบตาจะร้อนผ่าวๆ ราวกับม่านน้ำตากำลังจะไหล ทั้งๆ ที่เมื่อกี้เขาคนนั้นยังโอบกอดเธอเอาไว้อยู่ในอ้อมแขน แต่ตอนนี้กลับกำลังเดินจากเธอไปกับคนอื่น สายตาของเขาคงไม่เคยมองเห็นว่าเธอมีตัวตนเลยจริงๆ น่าสงสารตัวเองนักที่ขนาดอยู่ใกล้เขาเพียงชั่วครู่ กลับแอบหวั่นไหวอยู่ในใจคนเดียว

"อีกเดี๋ยวถ้างานเลิกเเล้วคุณพลอยอยากไปเดินเล่นริมชายหาดมั้ยครับ แล้วเดี๋ยวตอนกลับผมเดินไปส่ง"

"เอ่อ..คุณไรอันอยากไปเหรอคะ"

"ครับ ผมมีอะไรอยากถามคุณพลอยนิดหน่อย"

"ก็ได้ค่ะ"

ลลิตาชวนกลวัชรขึ้นไปดื่มต่อที่ห้องของเธอ เพราะหวังว่าจะมีอะไรๆ เกินเลยเกิดขึ้นตามที่เธอหวังไว้ กลวัชรที่จากเบื่อๆ เซ็งๆ อยู่แล้วก็ดื่มเข้าไปอีกหลายแก้ว ยอมรับว่าตัวเขาเองก็เริ่มตึงๆ แต่ก็ยังมีสติอยู่ ลลิตาพยายามอย่างมากที่จะรุกเร้าเขาอย่างหนัก ทั้งกอดลูบลูบไล้ หวังจะให้กลวัชรคล้อยตาม แต่ตัวเขาเองกลับไม่ได้คิดที่จะพิศวาสอะไรเธอเลย

กลวัชรยอมรับว่าลลิตาเป็นผู้หญิงที่ดูสวยดูร้อนแรงมาก แต่เอาตรงๆ ในความรู้สึกเขากลับมองว่ามันไม่มีอะไรให้น่าค้นหา คนอย่างเขาชอบล่า อะไรที่มันได้มาวางง่ายๆ อยู่ตรงหน้า เขามีเยอะแล้ว

ต่างกันจากอีกคน คนที่เขายังจำภาพตอนที่เธอเปลือยอยู่เตียงได้ชัดเจนติดตาจนกระทั่งตอนนี้ แค่คิดความเป็นชายที่อยู่กลางกายเขาก็เรียกร้องแข็งขืนขึ้นมา จนลลิตาสัมผัสได้ หญิงสาวนึกกระหยิ่มยิ้มย่อง คิดว่าเหตุเกิดขึ้นมาจากฝีมือตนเอง

เธอเริ่มที่จะปลดกระดุมชายหนุ่มอย่างรีบร้อน ริมฝีปากงามก็คลุกเคล้าไปที่ลำคอแกร่งไม่หยุด ทั้งมือเรียวสวยนั้นที่ลูบไล้ไปบนอกกว้างเพื่อหวังปลุกเล้า ก่อนจะพลักชายหนุ่มให้ล้มลงไปบนเตียง

ทันทีที่กลวัชรหลังเเตะลงไปที่เตียง เธอก็ขึ้นมานั่งคร่อมทับไว้ตรงตำแหน่งสำคัญของเขาเผื่อเช็คความพร้อม ก่อนที่จะจัดการรีบถอดเข็มขัดออกอย่างว่องไว แต่ยังไม่ทันจะดึงสายเข็มขัดออกได้ ข้อมือใหญ่ของเขาก็ได้มาหยุดการกระทำนั้นเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยวครับลิตา จะทำอะไร"

"ลิตาก็กำลังจะทำให้เก้ามีความสุขอย่างไรล่ะคะ"

พูดจบเธอก็จับหมับลงไปที่ใจกลางความเป็นชายของเขา ซึ่งมันก็ทำให้ลลิตาพอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะทาบทับตัวเองลงไปบนตัวชายหนุ่ม แล้วเอาใบหน้าไปซุกไซ้ทั่วลำคอ แม้ว่ากลวัชรพยายามที่จะห้ามแต่ยิ่งห้ามเธอก็ยิ่งรุกหนัก จนเขาต้องพยายามหาทางที่จะต้องรีบหลุดออกไปจากที่นี่ให้ได้ให้โดยเร็วที่สุด

"เอ่อ..ลิตาครับ ผมรู้ว่าคืนนี้ลิตาอยากได้อะไร แต่ปกติแล้วผมมีกฎของผม"

"กฎอะไรเหรอคะเก้า"

"ผมไม่นอนกับใครโดยไม่ได้ป้องกันโดยเด็ดขาด"กลวัชรพยายามเอ่ยหาข้ออ้างเพื่อที่จะหาทางเลี่ยง

"เก้าหมายความว่ายังไงคะ"

"ลิตารอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมกลับไปเอาของที่ห้องแล้วเดี๋ยวผมรีบกลับมา"

"นี่เก้าพูดจริงเหรอคะ คุณกำลังหลอกลิตาหรือเปล่า" ลลิตาหรี่ตามองคล้ายกับว่าหยั่งเชิงอีกฝ่าย

"ผมพูดจริงๆ ครับ คืนนี้ลิตาสวยเซ็กซี่มากจนผมก็อดใจไม่ไหว" กลวัชรแกล้งซุกไซร้ไปที่ซอกคอขาว ลลิตาได้ยินดังนั้นก็เกินอาการณ์เนื้อเต้น จินตนาการไปจนถึงไหนต่อไหน

"เก้าไม่ได้หลอกลิตาแน่ๆ ใช่มั้ยคะ"ลลิตายังคงตอกย้ำอีกเพราะเธอเองบอกตามตรงยังไม่อยากไว้ใจกลวัชรจริงๆ อุตส่าห์ลากเขาเข้ามาถึงในห้องได้ ถ้าคืนนี้เธอปล่อยให้เขาหลุดมือไปเธอคงต้องอกแตกตายกับความโง่ของตัวเองแน่ๆ

"ผมพูดจริงๆ ครับ รอเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวผมจะรีบกลับมาตักตวงความสุขที่ลิตาจะมอบให้โอเคมั้ยครับ"กลวัชรทำทีเป็นช้อนคางมนขึ้นมาสบตา

"โอเค งั้นก็ได้ค่ะลิตาจะอาบน้ำรอ เก้ารีบมานะคะ"

ได้ยินดังนั้นกลวัชรก็รีบลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดการติดกระดุมเข้าหากันอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องมาอย่างรีบร้อนในทันที แต่การกระทำของกลวัชรนั้นกลับทำให้ลลิตาคิดว่าที่กลวัชรนั้นรีบร้อนเพียงเพราะต้องการอยากจะรีบวิ่งกลับไปเอาของสำคัญจริงๆ คิดได้ดังนั้นเธอยิ้มเยาะออกมา ก่อนจะค่อยๆปลดเดรสสวยสวยออกจากตัวแล้วเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำเพื่อรอคอยอย่างมีหวัง