เข้าสู่ระบบนาธาเนียลในความทรงจำของฉันจากไปนานแล้ว ฉันเสียใจที่พรากทุกอย่างที่ควรเป็นของเธอมา โดยเฉพาะความรักจากคุณ ขอโทษจริง ๆ และต่อจากนี้ไป ขอให้คุณและเธอมีความสุข - เซซิเลีย เลอรอยซ์ - ป.ล. อ่านข้ามตอนอาจทำให้พลาดรายละเอียดนะคะ
ดูเพิ่มเติมFinn's POV:
I looked around the crowded room and had to force myself not to yawn, i couldn’t stand attending events where everyone drank too much, laughed too loud and tried far too hard to impress each other, i knew i was what women considered a real catch.Hell, a stupid magazine had done a write up on NYC most eligible bachelors and placed my picture as number one, I had been furious and tried to have myself taken out of the article but my attorney had spouted some crap about freedom of speech, since the publishing of the article,i was being approached by even more materialistic females.The magazine listed my net worth as equal to the richest man in the world, they had also said i was tall, dark and handsome, he stood over six feet, with broad shoulders and muscles that rippled throughout his entire body, i hated gyms but i ran every morning and sometime in the evenings too, I had discovered at a young age that running was a great form of relieving my stress.I knew the second best way to relieve stress was to take a woman to bed, the minute i was done with her, i walked away. Though there were many women who tried to get me to stay but no one held my interest longer than it took me to button up my pants.After my heart had been shattered by Lilith, i was not interested in any other woman, i figured once i got my revenge, i would think about settling down.A woman breezed by me wearing entirely too much perfume making me snapped back to reality, almost chocking, i sighed, hating the fact that women had to spray lot of fancy stuffs all because they wanted to impress men who wanted nothing to do with them other than to get in between their legs, satisfy their sexual hunger and dump them, i grabbed a glass of wine from a passing waiter.These parties were all about who had the most to offer, the women were on the prowl and the men were fishing, I wasn’t interested, if i wanted a woman, I could have one at any time, i wasn’t interested in superficial, wanna-be socialites.I watched as a couple of ladies passed by, dripping in diamonds and low cut gowns, they were trying to catch my eye, and normally being my usual self, I would make their day by flirting a little, giving them the impression they stood a chance but today was not that day. Iam having a raging headache and pissed i would been summoned.“There you are boy, What are you doing hiding in the corner?” Russell, my father, walked up to where I was sitting, noticing the uninterested, bored to death look on my face.“Iam wondering why Iam here when I rather be home with a scotch and my feet up,” i replied, a frown on my face as i gulp a huge content of my champagne.“You are here because you received a request from your father, I have some things to discuss with you later” my father responded in his no nonsense voice, ignoring the look of disgust and growing anger on my face.“And it couldn’t wait until later?” i questioned, trying not to let my anger and rudeness attract the attention of the other guest who were obviously enjoying their night.“Oh live it up a little, you are always so busy adding more millions to your bank account you do not stop to smell the roses,” my father admonished, giving me a side look, before gulping his drink at a go, signaling the waiter to come over.“I live it up plenty, hell I was in Milan last week.” I rolled my eyes at my father, taking the last gulp of my champagne, before settling the cup down on the table.“You were in Milan on business, that doesn’t count,” my father fired back, a bit exasperated.“For me, the ideal time is mixing business with pleasure,” I told my old man, with a waggle of my brows, we both stared at each other for some time and relaxed.“Seriously father, I do have a headache, what is so important that it couldn’t wait until morning?” I asked my persistent father, I was beginning to get tired of the old man, wondering when he would leave the world for good, I swear I would give him a befitting burial and make sure he arrives safely to the other world.I could remember the time i had made my first million of dollars, i moved my father to the city and Zayn was the Chief Financial Officer of my huge corporation, my father was brilliant and had helped the company grow further, he may have had several hard times while i was growing up but he was essential to the company even till now, no wonder he could confidently boss me around without any repercussion.แคชตันเลิกคิ้วแล้วเอื้อมไปจับมือเธอ “รีบกลับกันเถอะ”หญิงสาวยิ้มร่าเริงเพราะอีกฝ่ายไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนแล้วจับมือคนข้างกายไว้แน่น พูดพึมพำว่า “วันนี้มีความสุขจังเลย สงสัยคืนนี้คงนอนหลับฝันดี” แล้วคว้าแขนเขามากอดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย“เธอนี่นะ…” แคชตันไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรได้แต่ยอมปล่อยให้เธอทำอย่างที่ใจต้องการคฤหาสน์ เดอ ลีแวร์นาธาเนียลนั่งจิบน้ำชายามบ่ายสบาย ๆ อยู่ในสวนดอกไม้พลางมองดูบุตรชายทั้งสองคนวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ข้างกายเขามีเด็กหญิงตัวน้อยผมสีเทายาวสยายกำลังทานเค้กช็อกโกแลตด้วยความเอร็ดอร่อย แก้มจ้ำม่ำ ผมม้าเต่อและดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลทำให้เธอดูเหมือนเทพธิดาตัวน้อย ๆ แสนน่ารักมือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่เอื้อมไปจับคนที่นั่งข้าง ๆ อีกคนอย่างมีความนัย สะกิดต้นขาของเธอราวกับส่งสัญญาณจนถูกตีเพียะที่หลังมือเบา ๆ เพื่อเตือนสตินาธาเนียลยิ้มยียวนเหมือนอย่างเคย วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะแคชตันและเอเลนอร์จะมาช่วยเลี้ยงลูก ๆ ให้เพื่อที่เขาและเธอจะได้มีเวลาออกเดตในวันครบรอบแต่งงานท่าทางตื่นเต้นของนาธาเนียลทำให้เธอแอบอมยิ้มพลันรู้สึกได้ว่าเขายังเหมือนคนเดิมในวันวาน “คุณคงไม่ได้วางแผนทำอะ
หลายเดือนผ่านไป ความวุ่นวายของสงครามอาณาเขตได้สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของจักรวรรดิ นาธาเนียลเป็นหนึ่งในคนที่ได้รับความดีความชอบสำหรับผลงานในครั้งนี้สร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลมากยิ่งขึ้นจนฝ่ายเชื้อพระวงศ์หวาดระแวงว่าพวกเขาจะแว้งกัดในสักวันหนึ่งทว่า บุตรชายแต่ละคนของดยุกอาเบอร์ลีนยังคงยืนยันหนักแน่นว่าจะจงรักภักดีต่อราชวงศ์เลทีอัสเหมือนเมื่อครั้งในอดีต หากพวกเขาตั้งอยู่ในครรลองของความดีงามบรรดาศักดิ์ของเคานต์ เดอ ลีแวร์ยังคงเป็นของนาธาเนียลเหมือนอย่างอดีต เขามองหน้าคู่ชีวิตแล้วกอดเธอไว้ด้วยความหนักใจเล็กน้อยเซซิเลียยิ้มให้เขาเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ “ครั้งนี้ร่างกายฉันสบายดีค่ะ แล้วก็ฉันชอบอยู่ในที่สงบเงียบ ถ้ามีคุณอยู่ด้วยแล้วต่อให้ต้องนอนในถ้ำ ฉันก็จะไม่ปล่อยมือจากคุณค่ะ”“นอนในถ้ำอย่างนั้นเหรอครับ” รอยยิ้มมุมปากดูน่าสงสัยไม่น้อย “คุณอยากเปลี่ยนบรรยากาศเหรอครับ”“ใจเย็นก่อนนะคะ ทำใจให้สงบเข้าไว้เพราะฉันแค่เปรียบเทียบให้คุณเข้าใจ ไม่ได้จะไปทำอะไรในถ้ำเสียหน่อย” หญิงสาวส่ายหน้ารีบห้ามปรามคนที่กำลังคิดจินตนาการไปไกล“แต่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” นาธาเนียลยิ้มยียวนแล้วพูดอีกว่า “ถ้
หลังจากพักรักษาตัวอยู่นานเกือบสองเดือน บาดแผลบนร่างกายของนาธาเนียลจึงค่อย ๆ สมานจนหายดี เวลานี้ข้างกายเขามีหญิงสาวที่รักคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง แม้บาดแผลพวกนั้นทิ้งร่องรอยของสงครามเอาไว้แต่หากมีโอกาสเมื่อใดเขามักจะทำตัวน่าสงสารประหนึ่งเด็กน้อยที่ต้องรับการปลอบโยนจากใครสักคน“นาธาเนียล ยังเจ็บอยู่เหรอคะ” เซซิเลียตามเขาไม่ทันเหมือนอย่างเคย ดวงตาคู่นั้นมองเขาด้วยความเป็นห่วง นิ้วมือเรียวสัมผัสรอยแผลเป็นแผ่วเบา“ผมอยากกอดคุณครับ” เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ายังรักเขาอยู่ ทั้งยังอนุญาตให้เขารักเธอได้อีกครั้ง นับตั้งแต่วันนั้นมาจึงพูดออกไปอย่างที่คิดโดยไม่มีปิดบังครั้นสวมกอดกันอย่างที่ใจเขาต้องการ แต่การกระทำแค่นี้ไม่เคยเพียงพอเพราะเขารอมาเนิ่นนานเหลือเกินและอยากสัมผัสคนที่เขารักมากกว่านี้“ผมขอจูบคุณได้ไหมครับ” แม้ว่าจะถามออกไปอย่างนั้นราวขออนุญาตแต่เซซิเลียจะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่อมือข้างหนึ่งของเขาจับท้ายทอยเธอไว้ อีกค้างประคองใบหน้าเข้าใกล้ ริมฝีปากแทบจะบดเบียดกันอยู่แล้วหญิงสาวอมยิ้มกับสิ่งที่เขาทำ
“อย่าร้องไห้เพราะผมเลยนะ ผมสวดวิงวอนให้คุณมีความสุขแล้วนี่นา มันไม่ได้ผลเหรอ อืม… ทำยังไงดี” สีหน้าของเขาสับสนและมึนงง ดูเหมือนว่าฤทธิ์ของยาแก้ปวดจะยังคงอยู่อีกนาน ชายหนุ่มจึงพร่ำเพ้อได้เรื่อย ๆ จนกว่าจะหมดแรง“ผมขอโทษนะ” เขาพยายามดึงเธอเข้ามากอดแต่บาดแผลทั้งข้างหน้าข้างหลังเจ็บแปลบจนนิ่วหน้า“นาธาเนียล!!!” หญิงสาวร้องลั่นแล้วเป็นฝ่ายขยับเข้าหาเขาแทน เมื่ออยู่ใกล้กันมากพอที่เขาจะเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาเธอได้ นาธาเนียลไม่รอช้าคว้าเธอเข้ามากอดปลอบโยน “ผมขอโทษที่ทำให้คุณร้องไห้อีกแล้ว บอกผมได้ไหมว่าต้องทำยังไง”“นาธาเนียล” เซซิเลียเรียกเขาแผ่วเบา “ฉันเป็นห่วงคุณมากนะคะ เพราะฉะนั้นพักผ่อนให้เต็มที่แล้วตื่นมาเจอฉันนะ”“สัญญาว่าจะไม่ร้องไห้นะ เด็กดี” เขาเปลี่ยนคำเรียกหญิงสาวไปตามอารมณ์ “ทำไมวันนี้ฝันดีจังเลย ได้อยู่กับนางฟ้าที่ผมรักด้วย”“เฮ้อ” เซซิเลียถอนหายใจที่เขายังคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพความฝัน “ผมอยากฝันดีกว่านี้ บอกรักผมหน่อยได้ไหมครับ” นาธาเนียลเปลี่ยนน้ำเสียงออดอ้อนคนตรงหน้า แววตาเป็นประกาย “ไม่ใช่สิ ถ้าคุณไม่ได้รักผมก็คงลำบากใจที่จะพูด แต่ว่าต่อให้คุณพูดโกหกผมก็ยินดีที่จ
ข้าง ๆ กันคือเอเลนอร์ที่ได้รับเชิญไปด้วย สีหน้าเธอไม่ยินดีนักเพราะทะเลาะกับโจเซลีนเรื่องชุดที่สวมใส่ ทั้ง ๆ ที่เธอเลือกแบบที่ต้องการแต่กลับถูกอีกฝ่ายฉกชิงไปอย่างง่ายดายเพียงแค่พูดจาออดอ้อนบิดาว่าอยากได้ชุดที่เอเลนอร์เลือกตอนที่เซซิเลียถือน้ำทับทิมกับของว่างมาให้โจเซลีน เธอไม่ทันได้มองว่ามีขาของใคร
จักรวรรดิไลซีเทีย ปี 935 (ปัจจุบัน)เซซิเลียกลับมาที่คฤหาสน์เลอรอยซ์อีกครั้งในรอบเกือบสองปีพลางนึกถึงวันวานที่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ ผู้คนในคฤหาสน์ยังคงต้อนรับเธอเหมือนเคยเพราะถือว่าเธอคือคนสำคัญในตระกูลดาเลียและมิแรนด้าตั้งใจดูแลปรนนิบัติเธอเป็นอย่างดี ทั้งที
ก่อนหน้านั้นไม่นานนักช่วงที่คนในคฤหาสน์เอเวอร์เลตเดินทางไปที่ดวาลินน์ เซซิเลียจึงมีโอกาสอยู่อย่างสงบเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา ไม่มีการด่าทอ ทุบตี กักขังในห้องเก็บของแคบ ๆ หรือให้อดอาหารจนท้องร้องโครกครากแม้ว่าเธอจะไม่ได้ข่าวคราวของนาธาเนียลแต่พอพิจารณาดูจากจดหมาย
หลายวันต่อมาอากาศช่วงปลายฤดูค่อนข้างแปรปรวน บางวันท้องฟ้าแจ่มใสแต่ไม่กี่วันต่อมากลับครึ้มฟ้าครึ้มฝน เซซิเลียเพิ่งจะสังเกตได้ว่าหลังคากระท่อมมีรูโบ๋อยู่สองสามแห่งจนแสงจากภายนอกทะลุเข้ามาข้างในได้จึงกลัวว่าฝนตกเมื่อไหร่น้ำฝนคงจะรั่วลงมาข้างในช่วงยามบ่ายเธอจึงเดินไปหาคนงานที่หยุดพักผ่อนเพื่อขอความช่





