17.คู่เต้นรำ

ไรอันภายมือออกมารอรับ พลอยนภัสจึงได้วางมือเล็กลงไปบนฝ่ามือใหญ่ การกระทำทุกอย่างถูกมองไปด้วยสายตาของทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะ หากแต่ว่าต่างกันที่ความรู้สึก

วินาทีที่พลอยนภัสวางมือเรียวเล็กของเธอลงไป กลวัชรรู้สึกเหมือนว่าตัวเขามันชาๆ แบบบอกไม่ถูก ราวกับว่าใครเอาอะไรมาบีบหัวใจเขาเล่น รู้สึกหูอื้อคล้ายกับว่าความดันกำลังพุ่งขึ้นสูง เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ไม่เข้าใจทำไมถึงไม่ชอบภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า

ยิ่งตอนที่ไอ้เจ้าฝรั่งนั่นเดินจูงมือพลอยนภัสออกไปยังหน้าฟลอร์ ที่ขณะนี้มีเสียงเปียโนดังคลอขึ้น เขาก็อดที่จะมองตามไปจนสุดตาไม่ได้ ทำได้ก็เพียงกระดกไวน์อีกกว่าครึ่งแก้วที่เหลือหมดรวดเดียว

"อะไรกันคะเก้า นี่ไวน์นะคะ ดื่มราวกับว่าน้ำเปล่า"

ลลิตาอดแปลกใจในพฤติกรรมของชายหนุ่มไม่ได้

"ผมอยากเต้นรำแล้ว เราออกไปเต้นรำกันเถอะลิตา"กลวัชรเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่านั่งอยู่ตรงนี้ไปก็ไม่น่าจะมีอะไรดีขึ้น เขาน่าจะต้องทำบางสิ่งบางอย่าง

"คุณพลอยจับมือผมไว้นะครับ แล้วก้าวตามผมช้าๆ ไม่ต้องกลัวเหยียบผมหรอกครับ"

"พลอยจะพยายามเป็นนักเรียนที่ดีนะคะ"แล้วทั้งคู่ก็พากันหัวเราะออกมา ซึ่งในสายตาไรอัน พลอยนภัสเป็นผู้หญิงที่จัดว่าสวยน่ารักมาก หากแต่ว่ามากกว่ารูปร่างหน้าตา เธอมีอะไรๆ ที่ดึงดูดเขาให้อยากเข้ามาอยู่ใกล้ๆ เธอมากกว่านั้น แม้ว่าเขาจะได้พบเธอเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่เจอกัน หญิงสาวตรงหน้ากลับทำให้หัวใจเขากระตุกและเต้นถี่เร็วขึ้น จนทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากขึ้นกว่านี้ถ้าเป็นไปได้

"คู่คุณพลอยกับคุณไรอันเขาน่ารักกันดีนะคะเก้า"ลลิตาเอ่ยชมคู่ชายหญิงที่คนหลายคนที่อยู่รอบๆ ก็ต่างมองว่าน่าชื่นชมเหมาะสมกันดี คำๆ นี้ทำให้กลวัชรยิ่งฟึดฟัดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

"อย่าไปสนใจคนอื่นเลยครับลิตา"

"งั้นเราไปเข้าไปใกล้ๆ เขากันดีมั้ยคะ"

"ตามใจลิตาสิครับ"

"ขอคู่เราเต้นด้วยนะคะคุณไรอันคุณพลอย"พลอยนภัสที่ตอนนี้กำลังสนุกถึงกับต้องหยุดชะงัก นี่เธออุตส่าห์หนีออกมาจากโต๊ะแล้ว ลลิตายังจะพากลวัชรตามมาตรงนี้อีก เธออยากจะบ้า

"เชิญเลยครับ

"คุณไรอันเก่งจังเลยนะคะ ลิตาเห็นตอนแรกคุณพลอยยังเต้นไม่เป็นเลย ตอนนี้เต้นเป็นซะแล้ว"

"ตอนอยู่อังกฤษคุณพ่อพาผมออกงานบ่อยน่ะครับ"

"ถ้าอย่างงั้น รบกวนคุณไรอันช่วยสอนลิตาเพิ่มหน่อยสิครับ พอดีผมไม่ค่อยถนัด"อยู่ดีๆ กลวัชรก็โพล่งออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"จะดีเหรอครับ"

"นั่นสิคะเก้า ทำไมอยู่ๆ ผลักลิตาไปให้คุณไรอันล่ะคะ"

"ดีสิครับ ก็คุณไรอันเขาสอนเก่งจริงๆ ลิตาก็เห็น ผมว่าเขาสอนเดี๋ยวเดียวลิตาก็เก่งแล้วล่ะ รบกวนด้วยนะครับคุณไรอัน"

"เอ่อ..ได้ครับ"

ไรอันที่จำต้องยอมปล่อยมืออกจากพลอยนภัสอย่างแสนเสียดาย แล้วกลับจับมือลลิตาไปวางไว้บนไหล่เขาแทน ก่อนที่จะพาลลิตาก้าวออกสเต็ป เหลือพลอยนภัสกับกลวัชรที่ตอนนี้ยืนมองหน้ากันอยู่ พลอยนภัสจึงรีบฉวยโอกาสพูดตัดบทขึ้นมาทันที

"งั้น..พลอยขอตัวกลับไปที่โต๊ะก่อนนะคะ"

"เดี๋ยว! นี่ใจคอเธอจะปล่อยให้ฉันยืนรออยู่กลางฟลอร์คนเดียวแบบนี้จริงๆ เหรอ"

"งั้นพี่เก้าก็เดินกลับไปนั่งรอที่โต๊ะสิคะ"

"แต่ฉันอยากเต้นรำ"

"อะ..อะไรนะคะ"

"เธอได้ยินไม่ผิดหรอก เธอต้องมาเป็นคู่เต้นรำให้ฉัน ระหว่างรอลิตา"

"เอ่อ..แต่ว่า..พลอย"

"ทำไม หรือว่าเธอรังเกียจฉัน ทีกับไอ้ฝรั่งนั่นฉันเห็นแต่เธอยิ้มหน้าบาน แปลกจังนะเธอว่ามั้ย"กลวัชรแกล้งกวน

"พลอยไม่ได้รังเกียจ แค่ไม่รู้ว่าพี่เก้ายากจะเต้นรำกับเขาด้วย งั้นก็มาสิคะ"ถ้าพลอยนภัสจะทันสังเกตุเห็น แว๊บหนึ่งที่มันปรากฎรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากของคนเจ้าเล่ห์

"งั้นก็ยื่นมือเธอมาสิ รออะไร"

หญิงสาววางมือลงไปบนมือแกร่งที่หงายมือรออยู่ กับวางอีกมือวางลงไปบนไหล่กว้าง ก่อนที่อีกมือของเขาจะคว้าเอวเธอเข้าไปชิดลำตัวแล้วดึงเอวบางเข้าไปชิด แล้วลูบฝ่ามือใหญ่ขึ้นไปสัมผัสแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเธอจนพลอยนภัสเองรู้สึกตกใจกับการกนะทำอันจาบจ้วงของเขาบวกกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ถูกพ่นออกมาทางลมหายใจ

"เอ๊ะ พี่เก้าทำอะไรคะ"พลอยนภัสเสียงแหวขึ้นพร้อมกับพยายามผลักอกชายหนุ่มออกแต่ก็ไม่ได้เป็นผล

"ทำอะไร ก็เต้นรำไงไม่เห็นเหรอ"

"แต่เราไม่เห็นจำเป็นต้องใกล้กันขนาดนี้ก็ได้นี่คะ"

"พูดอะไรอย่างนั้น ใกล้กว่านี้เราก็เคยมาแล้ว ทำไม เธอหวั่นไหวหรอ"

"ปละ..เปล่านะคะ พลอยบอกไปแล้วว่าพี่เก้าไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับความรู้สึกของพลอยแล้ว"

"งั้นเหรอ ก็ดี งั้นก็เต้นรำต่อสิ อย่าดิ้น เดี๋ยวคนอื่นก็สงสัยว่าฉันทำอะไรเธอหรอก"

พลอยนภัสที่ถึงแม้ว่าจะทำอะไรไม่ได้ แถมตอนนี้สายตาคมของคนตัวโตยังจ้องมองมายังเธอไม่หยุด ลมหายใจของเขาที่อยู่ห่างจากเธอแค่นี้เป่ารดมายังหน้าผากมน จนเธอรู้สึกร้อนไปตามตัววูบๆ วาบๆ หากแต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา จึงได้แต่ยอมให้เขากอดไว้อยู่ในอ้อมอก ยิ่งเขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนจนใกล้ขนาดนี้ ยิ่งทำให้พลอยนภัสได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวของเขาเต็มๆ เธอรู้สึกว่าตัวเขาช่างหอมน่ากอด นี่ถ้าไม่ใช่สถานการณ์แบบนี้ แล้วเธอยังเป็นเด็กๆ ก็คงจะขอเขากอดสัดที แม้กระทั่งวินาทีนี้เธอก็ยังอยากนึกที่จะเอาหน้าซบลงไปที่อกแกร่งกว้างนี้ แต่ก็ทำไม่ได้ดังใจนึก คิดไปก็อดที่จะโมโหตัวเองไม่ได้ที่ยังจะไปแอบหวั่นไหวกับเขา ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเกลียดเธอขนาดไหน

"ชอบหรือเปล่า"

"ชอบอะไรคะ" พลอยนภัสถามออกไปงงๆ

"ก็ชอบให้ฉันกอดอยู่แบบนี้ไง" พูดจบกลวัชรก็จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตจนพลอยนภัสรู้สึกว่าใจเธอกำลังเต้นแรง แถมใบหน้าก็เหมือนจะร้อนผ่าวๆ จนเธอไม่สามารถควบคุมได้

"ทะ..ทำไมพลอยต้องชอบ นี่พี่เก้าเมาอยู่หรือเปล่าคะ ถึงได้ถามพลอยแบบนี้ จำไม่ได้แล้วเหรอคะ ว่าพลอยคะ..เคยทำอะไรกับพี่ไว้" เธอลองหยั่งเชิงถึงเหตุการณ์นั้น เหตุการณ์ที่เธอไม่ได้อยากที่จะเอ่ยถึงมันอีกแม้แต่น้อย แต่เพื่อทบทวนความจำให้เขาเผื่อว่าเขาจะลืม

"จำได้สิ จริงๆ วันนั้นฉันไม่น่าเดินออกไปง่ายๆ แบบนั้นเลยนะว่าไหม ทั้งๆ ที่เธอก็อุตส่าห์เชิญชวน"

"พลอยว่าวันนี้พี่เก้าเมามากแล้วนะคะ พลอยว่าเรากลับไปรอพวกเขาที่โต๊ะกันเถอะค่ะ" เธอพยายามที่จะผลักอกแกร่งออก แต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไม กลัวไอ้ฝรั่งนั่นเข้าใจผิดเหรอ"

"ทำไมพลอยต้องกลัว พลอยกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่เหมือนพี่เก้ากับคุณลิตา คนอะไรปล่อยให้แฟนตัวเองไปเต้นรำกับผู้ชายคนอื่น"

"ก็นั่นน่ะสิ ใครบอกว่าปล่อยล่ะ"

ทันทีที่จบประโยคก็มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนตัวโต โดยที่หญิงสาวไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะมัวแต่แกะแขนแกร่งที่ล็อคตัวเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยสักที

'ใครจะปล่อยให้แฟนตัวเองไปเต้นรำกับคนอื่น' ^^

'เอ๊ะ!!เดี๋ยวนะ'