Share

แบ่งหน้าที่

last update Tanggal publikasi: 2026-08-04 17:19:31

ขณะเดียวกัน ซ่งเถาเองเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษสูงศักดิ์บนศาลา ในหัวสมองของนางก็เกิดเสียงอื้ออึง
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ไม่สิ้นวาสนา   บาดเจ็บสาหัส

    ภายในตัวรถม้าบรรยากาศปกคลุมไปด้วยความอึดอัด เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนลูกรังดังเป็นจังหวะ แต่ไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ได้เลยซ่งเถานั่งตัวตรงอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้ว่าการมณฑล สองมือของนางโอบกอดห่อผ้าและสมุนไพรบำรุงของบิดาเอาไว้แน่นราวกับมันเป็นโล่กำบังภัยเพียงชิ้นเดียวที่มี นัยน์ตาคู่สวยหลุบต่ำ จับจ้องเพียงลวดลายบนพรมปูพื้นรถม้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อด้วยความอายแกมขัดเขิน นางทำหน้าไม่ถูกและรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่ต้องมาติดอยู่ในพื้นที่จำกัดสองต่อสองกับบุรุษที่นางพยายามหลบหน้ามาตลอดทั้งเดือนยิ่งยามที่แอบชำเลืองสายตาขึ้นมอง แล้วพบว่าสายตาคู่นั้นยังคงจ้องตรงมาที่นางโดยไม่วางตา ซ่งเถาก็ยิ่งกระชับห่อผ้าในอ้อมอกแน่นขึ้นไปอีก จนนิ้วมือแทบจะจมหายไปในเนื้อผ้าเซียวเหวินรุ่ยทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งคิดถึงทั้งรู้สึกผิด และเหนื่อยใจกับกำแพงที่นางสร้างขึ้นมาปิดกั้นเขา เมื่อเห็นว่ารถม้าเคลื่อนตัวออกมาไกลจากตัวเมืองและไม่มีใครคอยรบกวนแล้ว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจทำลายความเงียบลง เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดัน

  • ไม่สิ้นวาสนา   ท่านพ่อป่วยหนัก

    โรงเตี๊ยมเล็กแห่งหนึ่งนอกเมืองเหวินเฉิงบรรยากาศร้อนระอุด้วยเพลิงแค้น บุรุษผู้หนึ่งในชุดทหารชายแดนกำลังนั่งกำจอกสุราแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง สายตาจับจ้องไปยังทหารยามของที่ว่าการสองคนที่กำลังเมามายได้ที่สวี่ตงหลาน อดีตนายกองผู้มีอนาคตไกลแห่งกองทัพชายแดน ชีวิตของเขาและตระกูลสวี่กลับต้องพังพินาศย่อยยับลงภายในค่ำคืนเดียว เพียงเพราะราชโองการล้างบางขุนนางชั่วที่โกงกินคดีสมุนไพรหลวงและกักตุนสินค้าเมื่อคราวส่งไปซีอาน บิดาและพวกพ้องของเขาถูกตัดศีรษะประจาน ส่วนตัวเขาถูกปลดประจำการและเนรเทศอย่างหมดศักดิ์ศรี ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลสวี่สร้างมา ถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของเซียวเหวินรุ่ยเพียงคนเดียว"พี่ชาย ได้ยินว่าใต้เท้าเซียวปรีชาสามารถยิ่งนัก ขบวนเสด็จขององค์หญิงหกก็กลับไปแล้ว ที่ว่าการคงกลับมาสงบเรียบง่ายเหมือนเดิมแล้วกระมัง" สวี่ตงหลานแสร้งปั้นรอยยิ้มซื่อ แย้มยิ้มพลางรินสุราเอาใจทหารยามทั้งสอง"สงบอันใดกันเล่า ใต้เท้าเซียวของพวกเราทำงานหนักข้ามวันข้ามคืน คล้อยหลังขบวนเสด็จไม่กี่วัน อีกสองสามวันข้างหน้านี้ ใต้เท้าก็มีกำหนดการจะออกตรวจการนอกเมืองอีกแล้ว คราวนี้สั่งจัดกำลั

  • ไม่สิ้นวาสนา   ส่งกลับเมืองหลวง

    ถึงวันเดินทางกลับเมืองหลวง ขบวนรถม้าวังหลวงจอดเทียบอยู่หน้าประตูใหญ่ของที่ว่าการ บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความนอบน้อมและระเบียบวินัย ข้าราชบริพาร นางกำนัล และทหารองครักษ์จากราชสำนักต่างจัดเตรียมความพร้อมในการเคลื่อนขบวนเสด็จกลับสู่เมืองหลวงเซิ่งจิงกันอย่างขะมักเขม้น ร่างระหงขององค์หญิงหกในฉลองพระองค์ผ้าไหมเนื้อดีสีทองหม่นปักลวดลายหงส์อย่างประณีตเยื้องกรายมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของรถม้าหลวง ก่อนที่จะก้าวขึ้นสู่รถม้า นางกลับหมุนกายกลับมามองบุรุษหนุ่มรูปงามที่ยืนนำขบวนส่งเสด็จด้วยท่าทีอันนิ่งสงบเซียวเหวินรุ่ยในชุดขุนนางเต็มยศสีเข้มแผ่กลิ่นอายแห่งความสง่าผ่าเผย ท่วงท่าของเขาดูน่าเกรงขาม ข้าหลวงหนุ่มประสานมือทำความเคารพตามขนบธรรมเนียมอย่างไม่มีที่ติ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเรียบนิ่ง ไม่ได้ฉายแววอาลัยอาวรณ์หรือความตื่นเต้นใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อยองค์หญิงหกแย้มยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาคู่งามที่เต็มไปด้วยจริตจะก้านของสตรีผู้สูงศักดิ์มองเขาอย่างเปิดเผย นางจงใจส่งสายตาเผยความนัยลึกซึ้งที่เปี่ยมไปด้วยความเสน่หาหวังจะสั่นคลอนหัวใจของชายหนุ่ม สายตาที่จับจ้องนั้นทำให้เซียวเหวินรุ่ยรู้สึกอึดอัดใจและรำคาญใจ

  • ไม่สิ้นวาสนา   เข้าเฝ้าองค์หญิง

    ขบวนเสด็จขององค์หญิงหกเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองมณฑลเหวินเฉิงอย่างยิ่งใหญ่ เซียวเหวินรุ่ยในชุดขุนนางเต็มยศยืนตั้งแถวต้อนรับอย่างสมเกียรติ ยามที่ร่างระหงขององค์หญิงผู้สูงศักดิ์ก้าวลงจากรถม้าหลวง สายตาของนางก็จับจ้องตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลาคมคายของขุนนางหนุ่มที่นางเฝ้าใฝ่หามาหลายปีทันที"ถวายพระพรองค์หญิงหกพะยะค่ะ กระหม่อมเซียวเหวินรุ่ย พร้อมด้วยขุนนางทุกคน ยินดีต้อนรับเสด็จสู่เหวินเฉิงพะยะค่ะ"เซียวเหวินรุ่ยประสานมือทำความเคารพด้วยท่าทีนิ่งสงบตามมารยาทขุนนางองค์หญิงหกแย้มพระสรวลอย่างงดงาม นางก้าวเข้ามาประชิดกายเขาในระยะที่ใกล้เกินงามเล็กน้อยตามวิสัยสตรีชั้นสูงผู้มั่นใจในอำนาจ พลางยื่นมือเรียวบางไปแตะที่ท่อนแขนแกร่งของเขาเบา ๆ แววตาฉายประกายพึงใจอย่างเปิดเผย"ใต้เท้าเซียวไม่ต้องมากพิธี ข้าเดินทางมาไกล เห็นเจ้ายังสบายดีและดูแลเมืองได้เรียบร้อย ข้าก็เบาใจนัก ตอนอยู่เมืองหลวงข้าแอบเป็นห่วงเจ้ายิ่งนักว่ามาอยู่หัวเมืองห่างไกลเช่นนี้จะอยู่อย่างไร"ถ้อยคำพร่ำบอกว่าเป็นห่วงและสายตาหวานเชื่อมที่ส่งมา ทำเอาเซียวเหวินรุ่ยลอบขมวดคิ้วในใจ ชายหนุ่มขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างตามมารยาทอย่างแ

  • ไม่สิ้นวาสนา   เยือนเหวินเฉิง

    เวลาล่วงเลยผ่านไปนานกว่าหนึ่งเดือนนับจากค่ำคืนงานเลี้ยงอันวุ่นวาย บรรยากาศภายในที่ว่าการมณฑลเหวินเฉิงกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นทุกวัน หลังจากค่ำคืนนั้นซ่งเถาก็เอาแต่เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ภายในคลังยาตะวันออก ไม่ยอมก้าวขาออกมาภายนอกหากไม่จำเป็น นางใช้ข้ออ้างเรื่องการจัดระเบียบสมุนไพรใหม่และดูแลต้มยาให้เจ้าหน้าที่เพื่อหลบหน้าเขาอย่างเด็ดขาดสำหรับเซียวเหวินรุ่ยแล้ว หนึ่งเดือนมานี้เขากระวนกระวายใจดั่งถูกไฟแผดเผา ชายหนุ่มพยายามหาข้ออ้างเดินไปแถวคลังยาหวังจะเอ่ยคำขอโทษนาง แต่พอไปถึง ประตูคลังยาก็มักจะปิดสนิท หรือไม่นางก็ส่งหมอฝึกหัดคนอื่นออกมารับหน้าแทน ตัวนางแอบซ่อนอยู่ด้านหลังฉากกั้นไม่ยอมออกมาพบหน้าเขาแม้แต่ครั้งเดียวยิ่งไปกว่านั้น ความกระวนกระวายใจของใต้เท้าเซียวก็ยิ่งเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อเสิ่นเหมยฮัวยังคงไม่เข็ดหลาบ นางอาศัยช่วงที่ซ่งเถาเก็บตัว เดินเข้าออกที่ว่าการมณฑลบ่อยขึ้น คอยหอบหิ้วน้ำชา ขนมหวาน และส่งเสียงเจื้อยแจ้วเข้ามาก่อกวนสร้างความรำคาญใจให้เขาถึงห้องทำงานไม่เว้นแต่ละวัน"ใต้เท้าเซียวเจ้าคะ ช่วงนี้ท่านดูอิดโรยนัก เหมยฮัวมีรังนกตุ๋นสูตรพิเศษจากจวนมาให้ท่านทานเพื่อบำรุงกำลังเจ

  • ไม่สิ้นวาสนา   งานเลี้ยง

    จนกระทั่งถึงวันงานเลี้ยง เจ้าหน้าที่ต่างจุดโคมไฟสีแดงและสีทองสว่างไสวไปทั่วจวนผู้ว่าการมณฑลเหวินเฉิง เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองรื่นเริงสลับกับเสียงพูดคุยหัวเราะของเหล่าขุนนาง นายทหาร และเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่มาร่วมงานเลี้ยงอย่างคับคั่ง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความสำราญ ทว่าสำหรับเสิ่นเหมยฮัว คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นผู้นี้ กลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อยนางนั่งประดับรอยยิ้มจอมปลอมอยู่ข้างกายบิดา สายตาจ้องมองตรงไปยังแท่นประธานด้านบนสุด ซึ่งเซียวเหวินรุ่ย ผู้ว่าการหนุ่มรูปงามนั่งอยู่ด้วยท่วงท่างามสง่า สิ่งที่ทำให้นางกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนแทบขาดคือสายตาของเขาที่มักจะละเลยนางเสมอ คอยทอดมองไปยังมุมหนึ่งของลานจัดงานอยู่บ่อยครั้งเมื่อมองตามสายตานั้นไป เสิ่นเหมยฮัวก็ต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความริษยา เพราะที่โต๊ะจัดวางน้ำชาสมุนไพรบำรุงกำลัง มีร่างบอบบางของซ่งเถาในชุดผ้าไหมสีเรียบแต่ปักเย็บอย่างประณีตคอยควบคุมดูแลอยู่ กิริยาที่อ่อนหวานและคล่องแคล่วของหมอหญิงชาวบ้านต้อยต่ำคนนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งขัดหูขัดตาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ยิ่งนัก"แค่หมอชาวบ้านชั้นต่ำ ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเดินในงานเลี้ยงจวนผู้ว่าการ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status