ไม่สิ้นวาสนา

จวนจงหย่งโหว เมืองหลวงเซิ่งจิงประตูจวนกว้างใหญ่ปิดสนิท เป่าลี่เซียนยืนมองอยู่ด้านหน้าราวครึ่งชั่วยามแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดประตูออกมาสักคนบ่าวรับใช้ในจวนโหวยังคงรอฟังคำสั่ง แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านโหวจึงเฉยชาต่อบุตรสาวผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทได้ถึงเพียงนี้ และยังคงนั่งเขียนอักษรเงียบ ๆ อย่างใจเย็นได้ทุกคนต่างสงสัยในใจแต่ไม่กล้าแม้แต่จะลอบส่งสายตาตั้งคำถามต่อกันผ่านไปครึ่งชั่วยาม จงหย่งโหวจึงเดินออกมาพร้อมกับโหวฮูหยิน ท่าทางองอาจน่าเกรงขามทำให้บรรยากาศที่เงียบอยู่แล้วเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม"มีเรื่องใดถึงมายืนรอข้า"คนอย่างท่านโหวเซียวหย่งคังมองเพียงปราดเดียวก็อ่านเหตุการณ์ออกว่ามีเรื่องไม่ธรรมดาเกิดขึ้น"เรียนท่านโหว คุณหนูเป่าลี่เซียนมารอพบที่หน้าจวนหนึ่งชั่วยามแล้วขอรับ"บ่าวรับใช้เก่าแก่ของจวนก้มหน้ารายงาน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผู้เป็นนายจวนจงหย่งโหวขึ้นชื่อเรื่องกฎระเบียบเคร่งครัด ด้วยเหตุนี้จึงมีแต่การสำรวมและระมัดระวังอยู่ตลอดเวลาท่านโหวนิ่งเงียบครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงราบเรียบ"พานางเข้ามาพบข้าตรงนี้"สิ่งที่ผู้คนคาดหวังว่าท่านโหวจะยิ้มแย้มยินดีที่ผู

บรรยากาศในห้องโถงของเรือนใหญ่ที่เคยสงบนิ่ง พลันเปลี่ยนเป็นร้อนระอุขึ้นมาทันทีเมื่อสิ้นคำประกาศิตของจงหย่งโหวเซียวหย่งคัง ดวงตาของเซียวเหวินรุ่ยเบิกกว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตระหนกแกมเดือดดาล เขาผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดังลั่น"ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนี้!" น้ำเสียงของเซียวเหวินรุ่ยที่เคยทุ้มต่ำสุขุม ยามนี้สั่นระริกด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น "ลี่เซียนคือคู่หมั้นของข้า สัญญาหมั้นหมายนี้ฝ่าบาททรงพระราชทานลงมาด้วยความเห็นชอบของสองตระกูล อีกทั้งท่านอาเป่าเจิ้งเหว่ยก็เคยมีบุญคุณร่วมรบและหารือราชการกับท่านพ่อมาโดยตลอด ตอนนี้ตระกูลเป่าล่มสลาย เหลือเพียงนางตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพิง แทนที่ตระกูลเซียวจะยื่นมือเข้าช่วย แต่ท่านพ่อกลับจะไปขอยกเลิกสมรสพระราชทานเพื่อทอดทิ้งนางอย่างนั้นหรือขอรับ""เหวินรุ่ย! เจ้ากล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับพ่อของเจ้าเชียวหรือ" จงหย่งโหวตบโต๊ะเสียงดัง ถ้วยชาสะเทือนจนน้ำชากระเซ็น ใบหน้าของท่านโหวเต็มไปด้วยทิฐิและบารมีน่าเกรงขาม "ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเกียรติยศของตระกูลเซียว และเพื่ออนาคตในราชสำนักของตัวเจ้าเองทั้งนั้น ในอดีตตระกูลเป่าอาจจะเคยรุ่งเรื

นางหยิบรากไม้แห้งขึ้นมาทีละชิ้น ชิ้นแรกนางนำมาจรดที่ปลายจมูก สูดดมกลิ่นลึกซึ้ง กลิ่นหอมฉุนละมุนแฝงความอบอุ่นแยกไว้ฝั่งซ้ายชิ้นต่อมา นางสูดกลิ่นแล้วกลับพบกลิ่นเหม็นเขียวเอียน ๆ คล้ายพืชเน่าโชยออกมาจาง ๆ เพื่อความแน่ใจ นางใช้เล็บจิกเนื้อไม้แห้งเล็กน้อยแล้วแตะที่ปลายลิ้น รสชาติขมขื่น ๆ แฝงความชาหนึบแล่นพล่านขึ้นมาทันที นางรีบบ้วนน้ำลายทิ้งลงกระบอกไม้ไผ่ข้างกาย ชิ้นนี้คือรากพิษแยกไว้ฝั่งขวาเวลาล่วงเลยผ่านไปจากชั่วยามเป็นหลายชั่วยาม ลมด้านนอกพัดกระโชกจนตัวเรือนไม้ไผ่สั่นไหว แต่สมาธิของหญิงสาวกลับไม่สั่นคลอนตาม นางยังคงหยิบ ดม และแตะชิมยาทุกชิ้นอย่างเชื่องช้าทว่าแม่นยำและสม่ำเสมอกลางดึกสงัด ประตูห้องนอนของเฉียวฟงแง้มออกเล็กน้อย ชายชราลอบมองฝ่าความมืดออกมา เดิมทีเขาคิดว่าจะได้เห็นเด็กสาวจากเมืองหลวงนั่งร้องไห้ถอดใจเพราะความยากลำบาก แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเพียงแผ่นหลังนิ่งสนิทที่ยังคงนั่งคัดแยกยาอยู่ใต้แสงตะเกียงอย่างสุขุม ไม่มีอาการลนลานหรือเหนื่อยหน่ายให้เห็นแม้แต่น้อย แววตาของเฉียวฟงสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะปิดประตูกลับเข้าห้องไปเงียบ ๆกระทั่งแสงแรกของวันใหม่ส่องเข้ามาทางหน้า

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในที่ว่าการมณฑลเหวินเฉิงยังคงตึงเครียดจนไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง เจ้าหน้าที่หลายคนยืนจับเจ่าหน้าห้องทำงานของเซียวเหวินรุ่ย แข้งขาอ่อนแรงด้วยความหวาดกลัว รายงานในมือสั่นระริกเพราะกลัวจะถูกผู้ว่าการหนุ่มสั่งปลดหรือโยนเข้าคุกเหมือนคนเมื่อวานขณะที่ความมืดมนปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ เสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงทว่าเบาสบายก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มรูปงามในชุดขุนนางสีเขียวสดใหม่เอี่ยม ใบหน้าขาวสะอาดสะอ้านประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาดูอบอุ่นและเป็นมิตรดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ในมือของเขาหอบม้วนฎีกา อีกมือถือกล่องไม้สามชั้นติดมาด้วยเขาคือเสิ่นอวี่เจีย บุตรชายเศรษฐีตระกูลใหญ่แห่งเหวินเฉิงที่เพิ่งสอบบัณฑิตได้อันดับดีจากเมืองหลวง และถูกส่งตัวกลับมาดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้ว่าการมณฑลคนใหม่"พวกเจ้ายืนมุงอะไรกันอยู่หรือ เหตุใดจึงไม่เข้าไปรายงาน" เสิ่นอวี่เจียเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นเหตุเป็นผล"โถ ใต้เท้าเสิ่นท่านมาก็ดีแล้วขอรับ ยามนี้ใต้เท้าเซียวอารมณ์ดุร้าย พวกข้าน้อยยังใจไม่กล้าพอขอรับ" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งปาดเหงื่อตอบคำถามเสิ่นอวี่เจียหัวเราะแ

ทางด้านม้าลากรถม้าคันที่เกิดอุบัติเหตุ ร่างกายของมันสะบักสะบอมและมีบาดแผลจากการขูดขีดของกิ่งไม้และเศษหิน มันวิ่งกะเผลก ๆ เตลิดหนีข้ามไปอีกฟากหนึ่งของหุบเขาด้วยความหวาดกลัว เสียงพายุฝนทำให้มันเสียขวัญจนแทบไม่เหลือแรงก้าวเดิน สุดท้ายเมื่อฝนเริ่มซาลง เจ้าม้าผู้น่าสงสารก็ค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้าลงจนเหลือเพียงการเดินโซซัดโซเซ ขาหน้าของมันสั่นระริกขยับแทบไม่ไหว ก่อนจะทรุดตัวลงนอนหายใจหอบอยู่ข้างทางด้วยความหมดแรงโชคยังดีที่ในเวลาต่อมา ขบวนของทหารมณฑลเหวินเฉิงที่กำลังตรวจเส้นทางเพื่อเตรียมความพร้อมให้ขบวนเสบียงผ่านมาเจอเข้าพอดี"หยุดม้าก่อน ดูตรงนั้นเร็วมีม้าบาดเจ็บนอนอยู่ข้างทาง" นายทหารคนหนึ่งร้องทัก พลางกระโดดลงจากหลังม้าตรงเข้าไปดู"อานม้าและบังเหียนนี่ ไม่ใช่ของคนแถวนี้แน่ ดูเหมือนจะเป็นม้าลากรถจากฝั่งเมืองตะวันออก" นายทหารอีกคนตรวจดูสภาพอานม้าที่ฉีกขาด "มันบาดเจ็บหนักและดูอ่อนแรงมาก หากปล่อยทิ้งไว้ตรงนี้คงไม่รอดแน่""ช่วยกันพยุงขึ้นมา เอาผ้ามาพันแผลให้มันก่อน แล้วพากลับไปรักษายังคอกม้าที่ว่าการมณฑลเถอะ เผื่อว่าตามหาเจ้าของได้ หรืออย่างน้อยก็ช่วยชีวิตมันไว้ก่อน"นายทหารหลายคนช่วยกันประคองแล