8 เราผิดอะไร

8

เราผิดอะไร

         มลชญาให้คนรถที่บ้านมารับชลธิชาที่บ้านของเธอแล้วทั้งสองก็ไปที่ร้านเหล้าประจำเป็นร้านเล็กๆ ไม่ใหญ่มาก ซึ่งทั้งสองก็ชอบมานั่งชิลล์ที่ร้านนี้เป็นประจำ

         “อ้าว!!! น้องโมเดลน้องมัดหมี่ไม่ได้เจอกันนานเลย มาๆ เข้าร้านก่อนวันนี้ทางร้านจัดส่วนลดให้ด้วยนะ” พี่เจ้าของร้านที่เป็นรุ่นพี่ของทั้งสองและพึ่งเรียนจบมาได้ไม่กี่ปี

            “ได้ค่ะ เอาที่เดิมนะคะว่างหรือเปล่า พอดีอย่างนั่งดื่มชิลล์ๆ หน่อยค่ะ” ชลธิชาพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนหน้าของเธอ

            “ได้สิ สำหรับคนพิเศษของพี่ทั้งสองพี่จัดให้ได้อยู่แล้วมาทางนี้เลย” พี่เจ้าของร้านเดินนำทั้งสองไปเพื่อพาทั้งสองไปที่โต๊ะที่ทั้งสองคนต้องการ        

            ร้านเหล้าเป็นร้านเล็กๆ เป็นร้านแบบเปิดไม่ได้มีผู้คนมากมายเหมือนสถานบันเทิงใหญ่แต่มานั่งดื่มชิลล์ก็ได้บรรยากาศเย็นๆ ดีเหมือนกัน นานๆ ทีที่มลชญากับชลธิชาจะได้มา 

            พี่เจ้าของร้านพาทั้งสองมานั่งที่ดต๊ะประจำที่ทั้งสองนั่งมาตั้งแต่ปีสองจนตอนนี้สองสาวเพื่อนซี้จะเรียนจบชั้นปีที่สี่แล้ว

            “ตามสบายนะอยากได้อะไรบอกน้องๆ เลยแล้วก็ถ้าต้องการตัวพี่มานั่งดื่มเป็นเพื่อนก็ได้นะแต่ขอพี่ว่างๆ ก่อนนะ พี่ไปแล้ว”

            “ขอบคุณค่ะ แล้วจะเรียกมาชนแก้วนะคะพี่คนสวย” มลชญาพูดขึ้นมาอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสแม้ว่าตอนนี้จิตใจของเธอมันจะห่อเหี่ยวมากๆ ก็ตาม

            ออสตินกลับมาที่คอนโดหลังจากที่กลับจากมหาวิทยาลับแล้วไปเดินซื้อของใช้ส่วนตัวกับบวรพจน์พร้อมกับเดินไปก็ได้ฟังเสียงบ่นจากเพื่อนเป็นระยะๆ เรื่องที่เขาทำนิสัยไม่ดีกับมลชญาจนเขาต้องรีบซื้อแล้วก็ต้องรีบกลับอย่างไม่มีทางเลือกเพราะวันนี้บวรพจน์บ่นจริงจังมากๆ

            “ไม่ต้องพูดก็ได้กูรู้แล้ว กูเข้าใจแล้ว” ออสตินพูดออกไปกับบวรพจน์แต่เพื่อนของเขาก็ยังคงพูดต่อเพราะบวรพจน์เห็นมลชญาร้องไห้แล้วรู้สึกสงสาร

            “มึงรู้เข้าใจแต่มึงไม่เคยทำอย่างที่มึงบอกว่ามึงเข้าใจ มันดีแค่ไหนแล้วที่มีคนรักมึง ผู้หญิงที่มึงเลือกเองมันก็ไม่ได้ดีแต่นี่เธอรักมึงชอบมึงแต่มึงก็ทำนิสัยอย่างนั้น” บวรพจน์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของออสตินแล้วก็ส่ายหัวให้กับเพื่อน          

            “นี่มึงเป็นเพื่อนหรือมึงเป็นพ่อกูกันแน่เนี่ย ก็กูไม่ชอบผู้หญิงหลายใจมึงก็รู้ มึงไม่รู้ก็อย่าพูดดีกว่า” ออสตินพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของบวรพจน์แล้วก็เดินไปจ่ายเงินเพราะเขาอยากกลับบ้านเต็มแก่แล้วเพราะเพื่อนของเขาวันนี้ช่างเหมือนพ่อของเขาอย่างไรไม่รู้

            “ถึงมึงไม่ชอบก็ไม่ควรทำเธออย่างนั้นมึงไม่เห็นน้ำตาของเธอหรือไงน่าสงสารจะตายไป” บวรพจน์ยังคงพูดไม่หยุดแม้ว่าตอนนี้ทั้งสองกำลังจะขึ้นรถแล้วก็ตาม           

            “พอๆ เลยถ้ามึงเป็นห่วงมากนักมึงก็ไปปลอบใจเองสิวะ พูดอยู่ได้” ออสตินพูดขึ้นมาพร้อมกับเปิดประตูขึ้นรถแล้วก็โบกมือลากับเพื่อนของเขา บวรพจน์ก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับนิสัยของเพื่อนที่เอาแต่ใจเหลือเกินตั้งแต่โดนนาราทิ้ง

            “มึงนี่มันจริงๆ เลยนะไอ้ออสตินไอ้พ่อคนเอาแต่ใจ กูล่ะเหนื่อยกับมึงจริงๆ” บวรพจน์ไม่ทันที่จะได้ออกรถไปไหนออสตินก็ลดกระจกแล้วตะโกนมาว่า

            “หิวเหล้า วันนี้อยากกินเหล้ามึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อยแต่ไม่ใช่ร้านของมึงนะกูเบื่อแล้วอีกอย่างวันนี้อยากนั่งชิลล์รับลมเย็นๆ”

            “ไปก็ไปแต่กูอยากอาบน้ำกูขอกลับไปแต่งตัวที่คอนโดมึงเลยนะ”

            “ได้ๆ ไม่ต้องห่วงเสื้อผ้ามึงเลือกใส่ของกูได้เลย” เมื่อทั้งสองพูดจบก็เหยียบคันเร่งไปที่คอนโด ทั้งสองใช้เวลากลับคอนโดไม่นานอาบน้ำแต่งตัวก็ไม่นานทั้งสองหนุ่มก็ออกมาที่ร้านเหล้า

            ความบังเอิญมันมีอยู่จริงในโลกใบนี้เพราะร้านที่ออสตินเลือกมาคือร้านเดียวกันกับร้านที่มลชญากับชลธิชามานั่งชิลล์กันก่อนหน้าที่พวกเขาจะมาถึงสามสิบนาที

            ออสตินเลือกที่นั่งที่สามารถนั่งรับลมได้ชิลล์ๆ เพราะวันนี้เขารู้สึกสับสนมากๆ เพราะบวรพจน์ก็เอาแต่บ่นให้กับเขายิ่งทำให้เขาคิดมากเพราะโดยเนื้อแท้ของออสตินนั้นเขาไม่ใช่คนที่จะใจร้ายอะไรแต่เขาโดนการกระทำจากนาราทำให้เขาเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ตอนนั้นและเขาก็ชอบคิดว่าผู้หญิงมันก็เหมือนๆ กันหมด        

            เขาก็เลยคิดว่าเขาไม่ได้ผิดอะไรที่เขาทำนิสัยอย่างนั้นกับมลชญาเพราะเขาก็เข้าใจว่าเธอหลายใจควงชายทีละหลายๆ คนและในขณะที่เขาคิดเรื่องของมลชญาอยู่นั้นเขาก็มองไปเห็นเธอนั่งดื่มกับเพื่อนของเธออย่างอารมณ์ดีแล้วข้างๆ ก็มีผู้ชายนั่งคุยอยู่ข้างๆ เธอ

            มลชญานั้นมองไม่เห็นออสตินแต่ออสตินมองเห็นการกระทำของเธอทุกอย่าง

            “ไอ้โบ๊ทมึงดูคนที่มึงเป็นห่วงนักเป็นห่วงหนาตอนนี้มึงดูระริกระรี้กับผู้ชาย บอกว่ารักกูแต่ตอนนี้มากับผู้ชายซะแล้ว” ออสตินชี้ไปที่โต๊ะที่มลชญานั่งยิ้มกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้เพื่อให้เพื่อนของเขาเลิกพูดให้กับเขาสักที

            “เขานั่งคุยกับผู้ชายก็ใช่ว่าเขาจะเป็นแฟนของเธอซะเมื่อไหร่อีกอย่างมึงก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายจิตใจของเธอหรือเปล่าว่ะ” บวรพจน์พูดขึ้นมาอย่างเป็นกลางที่สุด

            “เออ!!! กูเชื่อแล้วว่ามึงได้เป็นเพื่อนกูแน่แต่ยังไงกูก็ต้องคบมึงต่อเพราะนอกจากมึงกูก็ไม่รู้จะคบใครแล้ว”

            “มึงรู้แล้วมึงก็ช่วยทำตัวดีๆ กับกูด้วย”

            “มึงนี่ได้ทีเอาใหญ่”

            ในขณะที่สองหนุ่มอยู่ๆ ก็เปลี่ยนโหมดกลายเป็นหัวเราะซะอย่างนั้นทั้งๆ ที่ไม่กี่นาทีก่อนยังเหมือนจะทะเลาะกันอยู่เลย

           

            มาที่โต๊ะของมลชญากับชลธิชาที่ตอนนี้มีผู้ชายอีกคนเข้ามานั่งพูดคุยกับทั้งสองพร้อมกับมีเสียงหัวเราะออกมาเป็นระยะๆ

            “พี่ปอนด์ถามยัยโมเดลว่ามีแฟนหรือยังอย่างนี้ก็หมายความว่าพี่ปอนด์สนใจในตัวของโมเดลหรือเปล่าเนี่ย” ชลธิชาที่รู้ทันก็รีบพูดขึ้นมาทันทีเพราะเธอก็อยากให้เพื่อนของเธอได้คบกับปอนด์เพราะเขาเป็นพี่ชายของพี่เจ้าของร้านแล้วยังเป็นเจ้าของกิจการมากมายอีกด้วยนิสัยก็น่ารัก

            “ยัยมัดหมี่แกพูดอะไรอย่างนั้นน่าเกลียด” มลชญาตำหนิเพื่อนเพราะไม่อยากให้เพื่อนของเธอพูดอะไรไปมากกว่านี้

            “ไม่เป็นไรที่มัดหมี่พูดก็เป็นเรื่องจริงพี่อยากทำความรู้จักกับโมเดลแล้วก็อยากได้โมเดลเป็นนางแบบชุดว่ายน้ำให้กับชุดว่ายน้ำแบรนด์ของพี่ด้วย” ปอนด์พูดพร้อมกับมองหน้าของมลชญาอย่างเปิดเผยว่าเขาสนใจในตัวของมลชญา

            “เรื่องงานเอาไว้ค่อยคุยกันอีกทีนะคะ นี่ค่ะเบอร์ของโมเดล”  มลชญาพูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นเบอร์ให้กับปอนด์

            “แล้วเรื่องที่พี่อยากรู้จักโมเดลล่ะ” ปอนด์พูดขึ้นมาอย่างนั้นชลธิชาก็เขินราวกับว่าเขากำลังขอตัวเองคุยอย่างไงอย่างนั้น

            “โมเดล” ไม่ทันที่โมเดลจะได้พูดอะไร ชลธิชาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยความที่อยากเห็นเพื่อนมีความรักที่เหมาะกับเธอไม่ใช่ไปรักออสตินอยู่ฝ่ายเดียวอย่างนั้น

            “ก็เบอร์นั้นไงคะพี่ปอนด์ อย่าลืมโทรมานะคะ” ชลธิชาพูดขึ้นมาจนมลชญาต้องตีที่แขนของเธอเบาๆ เพื่อให้เธอหยุดเป็นแม่สื่อได้แล้ว

            “ถ้าอย่างนั้นพี่จะโทรไปนัดมาเซ็นต์สัญญาอีกทีนะครับแต่วันนี้พี่ต้องกลับแล้วนะครับ” ปอนด์ยกแก้วขึ้นมาชนกับสาวๆ แล้วก็เดินออกไปจากตรงนั้น        

            ออสตินเองก็คอยแอบมองมลชญาอยู่อย่างนั้นทั้งๆ ที่บอกไม่สนใจแต่สายตาของเขาก็มองเธอไม่หยุดสักที