ลงโทษ 2

“จากนี้ก็จะถึงบทลงโทษของเธอแล้ว อย่ามาร้องโวยวายให้หนวกหูล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเครียด ปิดประตูกระท่อม จากนั้นก็เหวี่ยงร่างบางจนหญิงสาวจนเสียหลักลงกับแคร่ไม้ที่เธอเกลียดนักหนา

 มธุรดาร้องไม่ออกเมื่อร่างสูงใหญ่กระโจนขึ้นคร่อมร่างของเธอ ปากกระด้างกดบดลงริมฝีปากเธอแรง ๆ เหมือนระบายความโกรธกรุ่น มือหนากระชากเสื้อจนขาดวิ่นไปทั้งตัว ไม่นานร่างงดงามก็เปลือยเปล่า รวมถึงร่างสูงใหญ่ที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามที่ตามมาติด ๆ พร้อมกับบทลงโทษหนักหน่วงจนเธอแทบขาดใจ 

พระจันทร์เสี้ยวเลยครึ่งของขอบฟ้า เสียงสะอื้นให้เบา ๆ ที่ดังอยู่ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืนค่อย ๆ จางและเงียบไปในที่สุด

ยักษ์คาบบุหรี่ไว้ในปาก มือข้างขวากดเปิดฝาไฟแช็ก เมื่อประกายไฟลุกโชนก็ยกมันจ่อที่ปลายมวนบุหรี่ ชายหนุ่มสูดอัดนิโคตินเข้าเต็มปอด พ่นควันขาวมองผ่านม่านหมอกไปยังร่างเล็กที่นอนบนแคร่เตียงด้วยความครุ่นคิด

อนาคตงั้นเหรอ ? เสียงเย้ยหยันของคนบนเตียงในเหตุการณ์ก่อนนั้นยังดังก้องอยู่ในหู ชายหนุ่มยิ้มเย้ย เขาเองไม่เคยคิดถึงมัน เพราะคำนั้นมันดับมืดไปตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว

กลิ่นควันไฟ และเสียงเคลื่อนไหวด้านนอกแม้ฟ้าจะยังไม่สว่างทำให้มธุรดารู้สึกตัว ความรู้สึกแรกคือปวดร้าวทั้งร่างกายจากบทลงโทษป่าเถื่อน

รับรู้ถึงร่างหนาหนักที่ทาบทับอยู่บนตัวเธอ ใบหน้างามเบี่ยงหนีหนวดเคราแข็ง ๆ ที่กดลงมาบนแก้มนุ่ม เรือนร่างเปลือยเปล่าถูกห่อหุ้มด้วยกายแกร่งแน่นไปทุกสัดส่วน ปราศจากอาภรณ์ไม่ต่างจากเธอ เสียงพูดคุยจากภายนอกดังแว่วอยู่ไม่ไกล มือบางพยายามผลักไสร่างหนาหนักออกให้พ้นตัว

“ปล่อย !”

“ขี้เซาจัง ปลุกตั้งนาน” เสียงห้าวกระซิบพร่า แตกต่างจากเสียงเครียดและบทลงโทษหนักหน่วงเมื่อช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา มือสากกอบกุมเต้าอวบอย่างแสดงความเป็นเจ้าของจนหญิงสาวตื่นเต็มตา สองขาเรียวถูกจับแยกออกอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน รับรู้ถึงการรุกรานที่สอดแทรกเข้ามาในกลางกายสาว ร่างหนาทิ้งตัวลงบนตัวเธอ มือใหญ่ตรึงใบหน้างามรับจูบดูดดื่มที่คล้ายกับสูบวิญญาณให้ออกจากร่าง มธุรดาไม่มีแรงแม้จะต้านทานอย่างที่คิดไว้ตั้งแต่แรก เล็บเจียนมนจิกลงบนกล้ามเนื้อตึงแน่นของต้นแขนชายหนุ่ม ในตอนที่อีกฝ่ายโจนจ้วงในจังหวะแรงเร็วขึ้น

มธุรดาเหมือนลอยอยู่บนท้องฟ้าที่พราวพร่างไปด้วยดวงดาวระยับ แข่งกับแสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามาในกระท่อมหลังน้อย ใบหน้ารกหนวดเคราหงายเงยสูดปากคล้ายเจ็บปวด พร้อมกับเพิ่มแรงตอกตรึง เตียงไม้ไผ่ลั่นเอี๊ยดเป็นจังหวะจนกลัวว่าจะหักลง ชายหนุ่มไม่ผ่อนลงเลยแม้แต่น้อย

มธุรดากัดปากจนเจ็บเพื่อสกัดกั้นเสียงน่าอายของตัวเองไว้ แต่แล้วเมื่อคลื่นความหฤหรรษ์พุ่งสูงแตกซ่านเสียงครางหวานใสก็กรีดร้องออกมาอย่างห้ามอยู่ ประสานกับเสียงคำรามแหบต่ำของชายหนุ่มเหนือร่าง  ทำให้กระท่อมหลังน้อยอบอวลร้อนฉ่า จนคนที่เดินผ่านไปมาและนั่งจับกลุ่มจิบกาแฟอยู่ไม่ไกลถึงกับหน้าดำหน้าแดงกันเป็นแถว

“พี่ยักษ์ล้างหน้าไก่แต่เช้าเลยมั้ง”

“อิจฉาชะมัด อยากมีเมียบ้าง”

“กูเองก็เพิ่งรู้ว่าพี่แกก็หื่นเหมือนกัน ปกติเห็นนิ่ง ๆ ไม่สนใจผู้หญิง”

“เมียสวยขนาดนั้น เป็นกูก็คงไม่ออกจากกระท่อมเหมือนกัน”

“สงสัยลงโทษที่หนีไปเมื่อวาน”

“ถึงไม่หนี ก็เห็นจับกินแทบทั้งวัน ตั้งแต่แม่นางไม้มาอยู่ที่นี่ กูยังไม่เคยเห็นพี่แกปล่อยออกจากกระท่อมให้พวกเรามองเป็นอาหารตาบ้างเลย”

“มึงยังไม่เลิกหวังอีกเหรอวะไอ้เชิด พี่ยักษ์เขาตะโกนกรอกหูมึงอยู่ทุกวันว่าไม่ให้ยุ่ง”

“ตอนนี้ยังเห่อ ยังหลง แต่มึงก็รู้นี่ว่าพี่ยักษ์ไม่เคยเอาชีวิตไปฝากไว้กับใคร โดยเฉพาะผู้หญิง นี่ก็คงฟันเล่น ๆ แก้เงี่ยนเท่านั้นแหละมั้ง”

“กูรู้ แต่ยังไงมึงก็ไม่ควรไปยุ่ง ถ้าพี่แกไม่อนุญาต”

“ไม่ต้องมาสอนกูหรอก กูรู้ดีว่าควรทำยังไง”

“เออ อย่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้พวกกูก็แล้วกัน”

ขณะที่ข้างนอกยังถกเถียงกัน ทว่าข้างในกระท่อมยังคงร้อนระอุด้วยบทรักร้อนแรง พระอาทิตย์แตะขอบฟ้าไปสักพักแล้ว แสงสว่างสาดส่องเข้ามาภายในกระท่อม จนเห็นถึงผิวขาวนวลเนียนแดงก่ำไปทั้งตัวของนักโทษสาวที่ถูกลงทัณฑ์สวาทมาตั้งแต่เมื่อคืน

ชายหนุ่มยกร่างบางนั่งบนตักแกร่งโดยไม่ถอดถอนตัวตนออก มองใบหน้าหวานซึ้งและริมฝีปากบวมเบ่งแดงสดก็อดไม่ได้ที่จะทาบปากร้อนของตนประกบปิดอีกครั้ง มือสากลูบไหล่หลังบอบบาง โอบประคองร่างน้อยอย่างแสนรักใคร่

มือแกร่งข้างหนึ่งค่อย ๆ ไล่ลงมาประคองสะโพกอวบให้ขยับสวนขึ้นลงรับกับการส่งตัวตนชายเข้าสู่กายสาวอย่างเป็นจังหวะ ส่วนอีกข้างเฝ้าเคล้าคลึงเต้าอวบอย่างมันมือ บางครั้งใบหน้ารกก็ก้มลงซุกไซ้ไล้เลียอยู่บนยอดปลายถันสีชมพูราวกับลูกเชอร์รี่ มือบางสอดเข้ากลุ่มผมดกดำของเจ้าของที่กำลังดูดเม้มอยู่กับอกอวบของเธออย่างเมามัน

มธุรดาแทบไม่อยากมองหน้ารก ๆ ที่ยกยิ้มด้วยความพอใจในตอนที่เธอทำตามทุกคำสั่งแหบห้าวข้างหูนั้น ไม่ว่าเขาจะสั่งให้ทำอะไร เธอก็เหมือนถูกสะกดและทำตามอย่างไม่มีเกี่ยงงอน จนกระทั่งต่างคนต่างถึงฝั่งฝันไปพร้อมกันหลายต่อหลายครั้ง