Lahat ng Kabanata ng ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน: Kabanata 1 - Kabanata 10

ในคืนที่พระจันทร์ลอยเด่นเป็นสีนวลขับความมืดของรัตติกาล ทั่วทั้งบริเวณบ้านไม้สักขนาดกลางซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านปกคลุมไปด้วยต้นไม้รกครึ้ม มีเพียงลำแสงจากหลอดไฟวัตต์ต่ำวับแวมลอดออกมาจากด้านบนของตัวบ้าน เสียงแมลงกลางคืนกรีดก้องดังไปทั่วผืนป่า ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวไม่เงียบงันวังเวงจนหญิงสาวที่อยู่บนเรือนไม่ได้ยินหรือรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างจากภายนอกที่ผิดปกติไป เจ้าของเรือนร่างบอบบางนั่งอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง กระจกใสสะท้อนภาพหญิงสาวที่มีดวงตากลมโตเปล่งประกายวับวาวราวหยาดน้ำผึ้ง จมูกโด่งเล็กปลายรั้นเล็กน้อยเหมาะเจาะเข้ากับรูปหน้าอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอ ริมฝีปากอิ่มดูอ่อนนุ่มแดงเรื่อดั่งกลีบดอกกุหลาบแย้มยามเช้า แก้มนวลเปล่งปลั่งของวัยสาวขึ้นเป็นสีชมพูอ่อนแม้ไม่ได้แต่งแต้มสีสันของเครื่องสำอาง ผู้เป็นเจ้าของใบหน้างดงามขยับตัวเล็กน้อยในยามที่ยกหวีขึ้นมาสางผมยาวดำขลับจนถึงกลางหลังของตนอย่างช้า ๆ เธอส่ายศีรษะสะบัดเบา ๆ ปลายผมก็พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว ดูนุ่มนวลละมุนละไมกระตุ้นเลือดในกายของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืดของบ้านให้เดือดจนร้อนรุ่มไปทั้งกายแ

หัวใจของเขาเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างหนาทรุดลงบนเตียงเดียวกันอย่างไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น มือหนาหยิบผ้าที่ยัดใส่กระเป๋าหลังของกางเกงออกมา จากนั้นก็พึมพำเอ่ยกับคนตรงหน้า “ขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้ แม่นางไม้” ผ้าผืนบางถูกโปะลงบนจมูกโด่งเล็ก หญิงสาวสะดุ้งเพียงชั่วครู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะปิดลงอีกครั้งเพียงไม่กี่วินาที ร่างบอบบางทว่าอวบอัดในบางส่วนแน่นิ่งไป กลิ่นเรือนกายสาวหอมจรุงใจลอยสู่ปลายจมูกกระทบประสาทสัมผัสของชายหนุ่ม ความตื่นตัวบางอย่างเริ่มก่อตัวปั่นป่วน ยามทอดสายตามองหน้าอกอวบภายใต้ชุดนอนลายน่ารักที่พุ่งนูนเด่นท้าทายสายตาก็ยิ่งร้อนรุ่ม ชายหนุ่มดึงผ้าออกจากใบหน้าหวานที่สลบไปอย่างง่ายดายจากฤทธิ์ยาที่ชุบมากับผ้าผืนนั้น มือแกร่งช้อนหลังบอบบางขึ้นจากที่นอน เนื้อตัวนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมรัญจวนจากเรือนร่างของหญิงสาวทำเอากายหนุ่มปั่นป่วนอีกครั้งยักษ์สบถเมื่อความอดทนสิ้นสุด ยอมวางร่างปวกเปียกลงที่นอนเหมือนเดิม จากนั้นก็ก้มลงทาบปากร้อนของตนบนปากอิ่มลิ้มรสความหอมหวานที่แสนเย้ายวนอย่างอดใจไม่ไหว “เห้ยมึง ป่านนี้ลูกพี่จัดการแม่นางไม้ไปกี่ยกแล้ววะ ยุงกัดก

ประตูปิดโครมตามอารมณ์คนที่เพิ่งออกไป น้ำตาที่เหมือนจะเหือดแห้งรินไหลออกมาอีกครั้ง ความฝันความหวังก่อนหน้านั้นคล้ายพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ความทรงจำในอดีตพรั่งพรูมาในห้วงคะนึง จุดเปลี่ยนที่ทำให้เธอมีชีวิตบัดซบเริ่มตั้งแต่ตอนนั้นเพี๊ยะ ! เสียงเนื้อกระทบฝ่ามือดังก้อง ตามมาเสียงเอะอะโวยวาย พร้อมร่างของชายหนุ่มและหญิงวัยกลางคนที่เข้ามาดึงทั้งตัวเธอและอีกคนออกจากกัน “อีน้ำผึ้ง มึงทำน้องอย่างนี้ได้ยังไง น้องกำลังท้องกำลังไส้ ถ้าลูกในท้องเป็นอะไรไปจะรับผิดชอบยังไง?” เจ้าของเสียงรีบเข้ามากันร่างของหญิงสาวที่ยืนเอามือประคบแก้มซึ่งถูกมธุรดาฟาดฝ่ามือลงเต็มแรง ทว่าสายตาที่มองตอบประสานกับเธอกลับไม่ได้แสดงถึงความเจ็บปวดหรือสำนึกในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป อีกทั้งยังมีร่างสูงของชายหนุ่มอีกคนรีบเข้ามาช่วยประคองอีกแรง สายตาที่มองตอบมธุรดาจึงมีแต่ความเย้ยหยันของผู้ชนะ “รับผิดชอบงั้นเหรอ ? ตบนี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ลูกตาลทำกับฉัน” “คุณป้องกับน้องแกเค้ารักกัน ส่วนแกก็ควรตัดใจแล้วเสียสละให้น้อง ไม่ใช่มาระรานทำร้ายกันอย่างนี้” “ฉันไม่ได้ตบเพราะผู้ชายเลว ๆ พรรค์นั้น แ

“เพิ่งขึ้นสวรรค์มา ทำหน้าให้มันฟิน ๆ หน่อยสิลูกพี่ !” ร่างหนาสูงใหญ่ไม่ตอบโต้ เพียงทรุดนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ มือหนาคว้าแก้วเหล้าของหนึ่งในวงกระดกรวดเดียวแล้ววางกระแทกตามอารมณ์คุกรุ่น “อ้าว นั่นมันแก้วผม” เจ้าของแก้วรีบท้วง ทว่าคนยึดแก้วเอ่ยเสียงเครียดสั่งต่อ “รินเหล้ามาอีก” “ไงพี่ เด็ดมั้ย ? ถ้าพี่เบื่อหรือไม่ถูกสเปคก็ส่งต่อมาให้พวกผมก็ได้ โอ๊ย !” จบคำยังไม่ทันได้รินเหล้าต่อ คนถามก็หงายหลังลงไปทั้งเก้าอี้ด้วยแรงถีบจากคนสั่ง “อะไรของพี่เนี่ย ?” เชิดร้องครวญ ลุกไม่ขึ้น จากแรงถีบอัดหนักหน่วงนั่น “เมื่อไรจะหุบปาก !” “ก็แค่ถาม ทำไมต้องใช้กำลังด้วย” คนที่เพิ่งถูกถีบตกเก้าอี้บ่นอุบ พยุงตัวเองขึ้นได้แต่ยังไม่สายส่งสายตาล้อเลียนอีก “น้องอัญชันก็อกหักดิลูกพี่” “เกี่ยวไรกับกู ?” “ฉันว่าพี่ยักษ์ก็ไม่ได้โง่จนดูคนไม่ออกหรอกนะ” “พี่ยักษ์เขามีหัวใจที่ไหนกันเล่า ขนาดฉุดสาวสวยปานนางฟ้ากลับมา ยังมานั่งหน้าตึง ทั้งที่ก่อนนั้นกระท่อมโยกจนนึกว่าจะหมดแรงไปแล้ว” “แต่ถ้าเบื่อเมื่อไร ส่

“ไหนบอกจะให้อาบน้ำ คุณรัดฉันไว้อย่างนี้ มันจะอาบได้ไหม” มธุรดาเอ่ยอย่างเหลืออด เมื่อลอยคออยู่ในลำธารแล้ว ทว่าร่างสูงใหญ่ของคนหน้ารกก็ยังไม่เลิกวุ่นวายกับร่างกายของเธอสักทีหลังบางถอยชนกับโขดหินแข็งจนรู้สึกเจ็บ มือบางกำปมผ้าถุงไว้แน่น เมื่อรับรู้ว่ามือสากไล้ลูบอยู่กับสะโพกผายของตน และมีทีท่าว่ามันจะลุกลามเหมือนก่อนหน้าที่จะมาอาบน้ำที่ลำธารนี้“จะอาบให้”“ฉันไม่ใช่เด็ก อาบเองได้ ถอยไปเถอะ ขอร้อง” พูดไปก็อยากจะตบปากตัวเอง เพราะก่อนหน้านั้นเธอก็ได้ร้องสมใจ แต่เป็นร้องครางกับบทรักอ่อนหวานตรงข้ามกับความดิบเถื่อนของคนตรงหน้า และน่าอายที่เธอเองก็คล้อยตามไม่ได้ขัดขืนเหมือนตอนแรก“รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่ะสวย ?” อยู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยไปอีกเรื่อง จนหญิงสาวกลับหน้าแดงเห่อและลามไปทั้งตัว“ถ้ารู้ว่าความสวยของตัวเองมันทำให้เป็นทุกข์ขนาดนี้ ฉันก็ไม่ได้อยากสวย”“แต่ฉันมีความสุข แล้วก็อยากให้เธอรู้สึกเหมือนกับฉันด้วย”“ทั้งที่ฉันไม่เต็มใจ”“ฉันทำให้เธอเต็มใจได้ อยากพิสูจน์ไหม ?”“มะ ไม่ต้อง ฉันจะอาบน้ำ คุณถอยไปก่อนเถอะนะ”“บอกแล้วไงจะอาบให้” มือหนาตะปบลงบนปมผ้าดึงเบา ๆ ขอบผ้าก็คลายหลุดออกจากกัน นั่นเพราะเธอ