อย่าคิดหนี 1

“ไหนบอกจะให้อาบน้ำ คุณรัดฉันไว้อย่างนี้ มันจะอาบได้ไหม” มธุรดาเอ่ยอย่างเหลืออด เมื่อลอยคออยู่ในลำธารแล้ว ทว่าร่างสูงใหญ่ของคนหน้ารกก็ยังไม่เลิกวุ่นวายกับร่างกายของเธอสักที

หลังบางถอยชนกับโขดหินแข็งจนรู้สึกเจ็บ มือบางกำปมผ้าถุงไว้แน่น เมื่อรับรู้ว่ามือสากไล้ลูบอยู่กับสะโพกผายของตน และมีทีท่าว่ามันจะลุกลามเหมือนก่อนหน้าที่จะมาอาบน้ำที่ลำธารนี้

“จะอาบให้”

“ฉันไม่ใช่เด็ก อาบเองได้ ถอยไปเถอะ ขอร้อง” พูดไปก็อยากจะตบปากตัวเอง เพราะก่อนหน้านั้นเธอก็ได้ร้องสมใจ แต่เป็นร้องครางกับบทรักอ่อนหวานตรงข้ามกับความดิบเถื่อนของคนตรงหน้า และน่าอายที่เธอเองก็คล้อยตามไม่ได้ขัดขืนเหมือนตอนแรก

“รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่ะสวย ?” อยู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยไปอีกเรื่อง จนหญิงสาวกลับหน้าแดงเห่อและลามไปทั้งตัว

“ถ้ารู้ว่าความสวยของตัวเองมันทำให้เป็นทุกข์ขนาดนี้ ฉันก็ไม่ได้อยากสวย”

“แต่ฉันมีความสุข แล้วก็อยากให้เธอรู้สึกเหมือนกับฉันด้วย”

“ทั้งที่ฉันไม่เต็มใจ”

“ฉันทำให้เธอเต็มใจได้ อยากพิสูจน์ไหม ?”

“มะ ไม่ต้อง ฉันจะอาบน้ำ คุณถอยไปก่อนเถอะนะ”

“บอกแล้วไงจะอาบให้” มือหนาตะปบลงบนปมผ้าดึงเบา ๆ ขอบผ้าก็คลายหลุดออกจากกัน นั่นเพราะเธอนุ่งผ้าถุงไม่เป็น เลยแค่ขยุ้มไว้เป็นปมหลวม ๆ เมื่อเห็นว่าติดร่างแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร จนกระทั่งตอนนี้

เนินอกอวบงามปริ่มน้ำละลานตาคนมอง แม้จะแอบขัดใจกับรอยช้ำเล็ก ๆ และปื้นแดงไล่ตั้งแต่ลำคอระหงลงมาจนถึงเนินอก ผิวของหญิงสาวขาวจัดอีกทั้งยังบอบบาง เมื่อหนวดเคราของเขาสัมผัสเลยทิ้งร่องรอยไว้จนน่าโมโห ขนาดพยายามอ่อนโยนจนผิดวิสัยแล้ว แต่ความน่ารักน่าใคร่ของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มเผลอลืมตัวอยู่บ่อยครั้ง

“เจ็บไหม ?” ปลายนิ้วแข็งแรงลูบเบา ๆ ใบหน้าคมรกหนวดก้มลงพ่นลมหายใจอุ่น ๆ เหนือรอยแดง มธุรดาหายใจไม่ทั่วท้อง เล็บเจียนมนเผลอจิกแน่นลงบนกล้ามเนื้อตึงแน่นบริเวณต้นแขนของคนที่กกกอดเธอไว้อย่างไม่รู้ตัว

“สัญญาว่าต่อไปจะทำเบา ๆ” เสียงแหบพร่ากระซิบพร้อมกับยกร่างบางขึ้นเอวสอบ หญิงสาวร้องเบา ๆ อย่างตกใจ เรียวขาทั้งสองยกรัดสะโพกหนาไว้เพราะกลัวร่วงหล่น

“คุณ ไม่เอานะ” เธอท้วงเสียงสั่น

“เธอน่ารัก ฉันอยากเอา กอดฉันไว้ ตกลงไปไม่รู้ด้วยนะ” ชายหนุ่มสั่ง พาตัวเองและร่างบางลอยคอไปอีกฝั่ง หญิงสาวมองตามผ้าถุงที่ถูกดึงพ้นตัวและลอยหายไปกับน้ำจนคว้าไว้ไม่ทัน ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของร่างหนาที่โอบแนบชิดก็รู้ว่าเสียท่าเขาอีกแล้ว

มธุรดาเผยอปากอิ่มของตนเมื่อถูกรุกราน ชายหนุ่มบดจูบลงมาหนักหน่วง ทั้งที่เพิ่งบอกกับเธอว่าจะอ่อนโยน ซึ่งมธุรดาเองก็ไม่รู้สึกเจ็บเหมือนแรก ๆ ที่ถูกหนวดเคราของเขาทิ่มลงบนปากและแก้ม

ยักษ์ดูดซับกลืนกินความหอมหวานอย่างเต็มอารมณ์ เสียงหวานที่เขาชอบนักหนาครางเบา ๆ ชิดหู ในยามที่ขับเคลื่อนกายแกร่งเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน ปากอิ่มเม้มแน่นยามเมื่อคลื่นความสุขถาโถมจนเหนื่อยหอบ

เสียงลมหายใจผสานแข่งกับเสียงหริ่งเรไรและแมลงกลางคืน ท้องฟ้าที่มืดสนิทเริ่มกระจ่างเมื่อแสงพระจันทร์กระจายแตะแต้มผืนฟ้า ทว่าสองร่างที่กอดรัดเกี่ยวกระหวัดแนบแน่นก็ยังทำหน้าที่ด้วยดีแข่งกับแสงจันทร์ของยามค่ำคืน

กว่ายักษ์จะยอมพาหญิงสาวกลับที่พัก เธอก็เกือบตัวเปื่อย หมดเรี่ยวแรง แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่พอ เหมือนคนกินไม่รู้จักอิ่ม แค่สัมผัสกายงามของหญิงสาว ความเป็นชายของเขาก็ตื่นตั้ง หลังจากวางร่างบางลงบนฟูก ชายหนุ่มก็ก้มลงปิดปากอิ่มอีกครั้ง มือสากไล้ลูบเคล้าคลึงเต้าอวบจนคนที่หมดแรงร้องประท้วงอีกครั้ง

“ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ”

“นอนเฉย ๆ เดี๋ยวทำเอง” เขาเอ่ยเสียงพร่าเอาแต่ใจ ใบหน้ารกหนวดไล่งับลงไปยังเนินอกอวบ จากนั้นริมฝีปากร้อนผ่าวก็เข้าครอบครองปลายยอดสีแดงราวเชอร์รี่ ตวัดลิ้นสากไล้เลียพร้อมทั้งดูดกลืนจนร่างงามบิดเกร็งไปทั้งตัว ผมยาวสลายแผ่เต็มหมอน ใบหน้างามแดงจัด อยากห้ามแต่ก็ไม่มีแม้แรงจะพูด และรู้ดีว่าถึงห้ามไปเขาก็ไม่ฟังอยู่ดี

เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสานกับเสียงลั่นของแคร่ไม้ดังเป็นจังหวะ มือบางยกปิดปากอิ่มของตัวเองกลั้นเสียงน่าอายของตน แต่กลับถูกมือสากดึงออก จากนั้นปากหนาร้อนก็ปิดลงมาแทนจนเธอยอมเผยอริมฝีปากให้ลิ้นสากชื้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กของตน สองขาเรียวโอบรัดเอวสอบไว้แน่นเมื่อร่างหนาเพิ่มแรงตอกตรึงโจนจ้วงลงมาหนักหน่วงขึ้นเพื่อพาเธอขึ้นไปสู่ปลายทางของสายรุ้งบนท้องฟ้าอันพร่างพราวซ้ำแล้วซ้ำเล่า