MasukShare
ยอมแล้ว 2
Tanggal publikasi:
2026-08-31 12:46:32“ปล่อยฉัน !” เธอส่งเสียงเขียวขู่ออกไป แต่ร่างหนาหนักกลับบดเบียดและทับลงมาเต็มตัวจนเธอนอนราบไปกับที่นอน
“ตอนแรกก็ว่าจะปล่อย แต่เธอดื้อ คงต้องลงโทษสักหน่อย”
“คุณมันคนประเภทไหนกัน รังแกผู้หญิง”
“ก็เป็นประเภทที่เห็นผู้หญิงสวยอย่างเธอแล้วของขึ้น ไม่รู้เหรอว่าตัวเองน่ารักน่ารังแก แล้วยังน่าทำอย่างอื่นด้วย” หน้ารกหนวดก้มต่ำมาเรื่อยจนมธุรดาต้องเบือนหน้าหนี ใจเต้นแรงเมื่อฝ่ามือหยาบลากไล้สอดเข้ามาใต้เสื้อคอกระเช้าจนเธอต้องละมือจากอกแกร่งไล่จับมือซุกซนไว้แน่น
“อย่านะ ฉันขอร้อง”
“ร้องสิ ร้องดัง ๆ ฉันชอบ เสียงเธอหวาน ยิ่งตอนครางนะ เซ็กซี่เร้าอารมณ์ชะมัด”
“คุณมันบ้า โรคจิต”
“ก็ไม่เถียง เธอสวยจนฉันแทบบ้า อยากเอาทุกเวลาเหมือนคนโรคจิต” มธุรดาแทบกรี๊ดกับคำตอบห่ามหื่นนั้น
หญิงสาวเริ่มดิ้นรนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะปล่อยเธอเป็นอิสระ โจรบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างนี้ พูดไปก็ไร้ความหมาย เธอต้องหาวิธีออกจากที่นี่ให้ได้
ร่างหนาหนักล้มตัวทับลงมาบนร่างของหญิงสาวอีกครั้ง มือแกร่งราวคีมจับรวบแขนทั้งสองของเธอตรึงอยู่ที่ศีรษะ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ คิ้วเรียวย่นชนกันอย่างไม่สบอารมณ์ ตวัดสายตามองหน้ารก ๆ นั้นอย่างแสนรังเกียจในความดิบเถื่อนไร้ความอ่อนโยน
ยักษ์ไล่สายตาไปตามใบหน้างดงามไม่มีที่ตินั้นอย่างเพลิดเพลิน มุมปากยกโค้ง รับรู้ถึงความไม่พอใจที่อีกฝ่ายสาดส่งมาที่ตน
‘น่าแกล้ง’ เป็นสิ่งที่ชายหนุ่มคิดอยู่ในหัว และไม่รอช้าที่จะทำตามความต้องการของตัวเองด้วยการก้มหน้าลงไปชิดกับหน้าเรียวสวย พร้อมกับกระซิบแผ่วชิดใบหูบอบบาง
“ถ้ายังไม่อยากอาบ งั้นเรามาทำอย่างอื่นกันก่อนดีกว่า”
“ไม่ !” มธุรดาเบี่ยงหน้าหนีจมูกโด่งที่กดลงมาบนแก้ม ออกแรงดิ้นขลุกขลักจมอยู่กับอกกว้างไปสักพักก็เริ่มเหนื่อย ริมฝีปากกระด้างกดลงบนปากอิ่มแรง ๆ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ต้องยอมเปิดปากให้ปลายลิ้นสากชื้นกวาดเข้ามาดูดชิมในโพรงปากของตัวเองจนได้ มือหนาคลายจากข้อมือของเธอลงมากอบกุมเต้าเต่งตึงภายใต้เสื้อคอกระเช้าที่ไร้ปราการห่อหุ้มอีกชั้น ปลายนิ้วสะกิดวนอยู่บนยอดเต้าที่แข็งขึ้นเป็นไต
หญิงสาวครางประท้วงเมื่อความรัญจวนก่อตัวขึ้นแทนความเคียดแค้นก่อนหน้านั้น รู้สึกทั้งโมโหและรังเกียจตัวเองที่อ่อนแอยอมให้อีกฝ่ายพาหลงวนอยู่ในห้วงเสน่หา
“ยอมแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ” หญิงสาวรีบชิงบอกทันทีที่ชายหนุ่มถอนจูบจากปากหวาน เขาชะงักไปชั่วครู่ ปลายจมูกโด่งยังเลื่อนสำรวจไปตามลำคอระหง มือสากหนาสอดลูบเข้าไปใต้เสื้อจนหญิงสาวตัวแข็งเกร็ง ปากอิ่มที่เริ่มเจ่อบวมอีกครั้งเม้มแน่น มือหนาของชายหนุ่มเดินหน้าต่อด้วยการเลิกชายเสื้อตลบขึ้นมาจนเต้าอวบของเธอเปิดเปลือยให้ดวงตาคมดุมองความงามเต็มสายตา เธอรีบยกมือปิดโดยอัตโนมัติ พยายามเบี่ยงตะแคงตัวหนี ร่างบางแดงก่ำไปทั้งตัวด้วยความอับอาย
ชายหนุ่มถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ร่างหนายืดตัวขึ้น ลุกจากแคร่อย่างตัดใจ แล้วเอ่ยห้วน ๆ ออกไป
“แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วรีบลุกตามมา” หญิงสาวดึงชายเสื้อลงอย่างรวดเร็ว ยันตัวเองลุกนั่งตามอย่างงุนงง มือบางจับรวบผมยาวสลวยที่ไม่เป็นทรงของตนเข้าที่ พร้อมกับจับยัดผ้าถุงที่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ให้ขมวดเป็นปมแน่นเกาะติดกับเอวบาง จากนั้นก็เรียกสติที่หลุดลอย เรียกแรงกำลังของตนเพื่อให้มือเท้าที่อ่อนแรงไปชั่วขณะกลับสู่ปกติ
“ระ เรียบร้อยแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเบา ร่างหนาที่ยืนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างเลยหันกลับมามอง ทว่าหน้าตายังคงยุ่งเหยิงหงุดหงิด จนมธุรดาต้องก้มหน้างุดหลบสายตาเป็นพัลวัน
“ตามมา” ชายหนุ่มคว้ามือเรียวให้ออกเดินตามลงจากกระท่อม เธอไม่มีโอกาสได้มองสำรวจรอบตัว เพราะถูกฉุดแรง ๆ จนแทบเซถลาทุกย่างก้าว
“คนบ้า คนเถื่อน” หญิงสาวได้แต่เดินตามไปด่าไปตามแผ่นหลังกว้างของเจ้าของมือหนาที่ฉุดพาเธอก้าวเร็ว ๆ ตามจนถึงลำธารในที่สุด
Bab terbaru
ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน ตอนพิเศษ มหาโจรคนหล่อ
“น้ำผึ้ง เห็นที่โกนหนวดผมไหม?” ร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มเดินหน้ายุ่งออกมาจากห้องน้ำทั้งที่เพิ่งเข้าไปไม่กี่นาที คนถูกถามยังนอนคว่ำหน้าลงกับที่นอน เปิดเปลือยแผ่นหลังขาวเนียน ช่วงเอวคอดกิ่วและสะโพกผายคลุมด้วยผ้าห่มผืนนุ่มแบบหมิ่นเหม่ ชายหนุ่มถึงกลับชะงักไป อยากตามขึ้นเตียงฟัดอีกสักรอบ แต่เพราะงานที่ต้องสะสางรออยู่ เลยตัดใจ นั่งลงหมิ่น ๆ ที่ขอบเตียง มือหนายกลูบแขนเรียวสะกิดถามอีกครั้ง“น้ำผึ้งครับ เก็บที่โกนหนวดผมไว้ที่ไหน ?” หญิงสาวส่งเสียงอืออออยู่ในลำคอ แต่ไม่ลืมตาขึ้นมาตอบ เธอเพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมง สมองยังไม่สั่งการ ร่างบางจึงถูกพลิกหงายขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ทรวงอกเต่งตึงไร้อาภรณ์ปรากฏเต็มสองตาของคนถาม“อื้ม ผึ้งจะนอน” หญิงสาวพึมพำเบาๆ เริ่มมีสติคืนมาเมื่อมือสากเคลื่อนเข้ามากอบกุมเต้าเปลือยเปล่า มือเรียวดึงปลายผ้าห่มขึ้นมาปิด พร้อมกับปัดมือซุกซนออก ขยับตัวตะแคงนอนต่ออย่างง่วงงุน“เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนอีก ?” ชายหนุ่มยังคงคาดคั้น ร่างหนาตัดสินใจทิ้งตัวตามประกบ ต้องการคำตอบ“ไม่ได้ซ่อนแต่เอาไปทิ้งต่างหาก” ในที่สุดก็ยอมรับ“อีกแล้วเหรอคนดี วันนี้ผมต้องไปพบผู้ใหญ่ คุณจะให้ผมไปในสภาพมหาโจรอย่างน
ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน บทส่งท้าย
“ไร่ผมถูกปล้น พ่อกับแม่ถูกฆ่าตาย สิ่งที่หล่อเลี้ยงผมมาตั้งแต่นั้นก็คือความแค้น” หญิงสาวคลายกอด เงยหน้ามองใบหน้ารกหนวดเคราที่เคร่งขรึมขึ้นมาอีกครา สายตาของชายหนุ่มฉาดฉายความปวดร้าวเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต“ฉันไม่อยากรู้ต่อแล้วก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่อยากพูดถึงมัน”“รู้ไหมว่าคนทำเป็นใคร”“เพื่อนสนิทของพ่อ คนที่ผมเคารพนับถือเขาไม่ต่างจากคนในครอบครัว”“แต่ตอนนี้มันตายไปแล้ว” ชายหนุ่มบอกแค่นั้น และเธอก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ“ส่วนเรื่องชาวบ้านในหมู่บ้านทุกคนที่คุณเป็นห่วง ผมย้ายให้พวกเขาไปอยู่อีกหมู่บ้านที่ปลอดภัย เอาไว้ว่าง ๆ ผมจะพาคุณไปเยี่ยมพวกเขา”“เวียงพิงค์ อัญชันล่ะคะ”“ผมส่งทั้งคู่ไปเรียนที่กรุงเทพ ฯ”“ดีจังเลย รู้แค่นี้ฉันก็อุ่นใจแล้วค่ะ”“แล้วอีกเรื่องล่ะ คุณรู้ไหม”“เรื่องอะไรคะ ?”“ที่ผมพาคุณไปอยู่ในหมู่บ้านด้วย ไม่ใช่เพราะผมอยากได้คุณ”“ไม่อยากได้ แล้วพาไปทำไมกัน” มธุรดาหน้าง้อ คลายวงแขน ขยับตัวออกจากไออุ่นอย่างงอน ๆ“ตอนนั้นคุณน่าจะเด็กมาก จนจำอะไรไม่ได้มั้ง”“คะ อะไรนะคะ ?”“เราเคยเจอกันมาก่อน ผมจำคุณได้ แต่คุณคงจำอะไรไม่ได้หรอกมั้ง” หญิงสาวงงเป็นไก่ตาแตก คิดทบทวนอย่างที่เขาพูด“เด็กห
ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน คุณเป็นใครกันแน่ ? 2
พยัคฆ์ไม่ได้บอกเป็นคำพูดในสิ่งที่เธออยากรู้ ทว่าชายหนุ่มค่อย ๆ เผยตัวตนอย่างที่เคยทำมาแล้ว นั่นคือการที่เขาไม่โกนหนวดเคราจนขึ้นรกครึ้มไปทั้งใบหน้ามธุรดามั่นใจว่านายยักษ์และพ่อเลี้ยงพยัคฆ์คือคนคนเดียวกัน ยิ่งตอกย้ำเมื่อทั้งปลิวและเปรมปรากฏตัวอยู่ในไร่ ทั้งคู่เป็นหนึ่งในคนงานหลายร้อยชีวิตของไร่แดนพยัคฆ์“ปลิวเปรม” หญิงสาวรีบวิ่งไปดักหน้าทั้งคู่ไว้ ก่อนที่จะลงจากเรือนของพ่อเลี้ยงในวันหนึ่ง“ครับนายหญิง” ทั้งคู่ยิ้มแฉ่ง ไม่มีท่าทางตกอกตกใจที่เห็นเธอ“ใช่พวกนายจริง ๆ ด้วย” ทั้งคู่โค้งคำนับให้คนเรียกพร้อมกลั้นยิ้ม ยังไม่เอ่ยอะไร เพราะหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่บนเรือนที่เดินออกมากอดอกยืนดูอยู่ในระยะที่จะได้ยินทุกคำพูดของพวกเขา“ทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ ด้วย” เธอเปรยเบา ๆ กับตัวเอง แต่ทั้งหมดก็น่าจะได้ยิน“นายหญิงมีอะไรจะใช้พวกผมหรือเปล่าครับ ?” เปรมเอ่ยถาม“เวียงพิงค์ อัญชัน เป็นยังไงบ้าง พวกนายพอจะรู้ข่าวไหม แล้วทุกคนในหมู่บ้านย้ายไปอยู่ที่ไหนกันหมด” หญิงสาวยิงคำถาม สายตาคาดคั้น และแน่นอนว่าทั้งคู่หลบตาทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นไปบนเรือนคล้ายจะขออนุญาตตอบคำถาม แต่ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นกล
ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน คุณเป็นใครกันแน่ ? 1
“ไปสิ ไปดูให้เห็นกับตาว่าคนที่คุณรอคอยมาตลอด มันยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า”“คุณเคยมาที่นี่?” คิ้วเรียวยังไม่เคยปม เธอหันไปถามและมองหน้านิ่ง ๆ ของคนข้างตัว“ก็บอกแล้วไงว่ารู้จักมัน ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ว่ามันพักอยู่ที่ไหน”“คุณเป็นใครกันแน่ ?” เธอตัดสินใจถาม มองสบประสานสายตากับเขาอย่างค้นคว้า“อยากให้คำตอบเป็นแบบไหนดีล่ะ แต่ก่อนจะอยากรู้ว่าผมเป็นใคร ผมว่าคุณขึ้นไปดูบนกระท่อมก่อนดีกว่า” ชายหนุ่มตอบ ดึงแขนเรียวให้เดินขึ้นบันไดไม้ไผ่เพียงสามขั้นขึ้นไปยืนบนที่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้หลับนอนอยู่กินจนเกิดเป็นความผูกพันกับคนเป็นเจ้าของมือหนาผลักประตูหญ้าคาเข้าไป จนเปิดออกอย่างง่ายดาย ทว่าภายในกลับโล่ง ว่างเปล่า แคร่ที่เธอเคยนอนนั่งแนบชิดกับเขาคนนั้น ไม่มีฟูกผืนบางแต่สะอาดหอมกรุ่นจนเธอไม่เคยนึกรังเกียจ ไม่มีแก้วน้ำ ข้าวของจานชามที่เธอเคยใช้ และที่สำคัญไม่มีร่างสูงใหญ่เจ้าของใบหน้าดุดันรกเรื้อไปด้วยหนวดเคราอยู่เลย“ทุกคนไปไหนกันหมด ?” เธอถามเสียงเครือ“อยู่ในที่ที่ควรอยู่”“หมายความว่ายังไง ?” เธอหันไปถามและมองเขาเต็มตา มองให้ลึกถึงก้นบึ้งและความจริงที่ซ่อนอยู่บนใบหน้าเรียบเฉยนั้น“ตอนนี้ทุกอย่างกลายเ
ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน ไปดูให้เห็นกับตา 2
“คุณหนูเดินไหวไหมครับ ?” ลุงน้อยหันมาถามคนเดินตามที่ช้าลงกว่าเดิมจนเกือบหยุดนิ่ง หญิงสาวเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาจากขมับทั้งสองข้าง ปากอิ่มเปิดเผยอขึ้นเพื่อสูดอากาศเข้าปอดให้มากขึ้น“ไหวค่ะ แต่ขอพักสักครู่ได้ไหมคะ”“นี่ครับน้ำ” ลุงน้อยเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นขวดน้ำที่พกมาด้วยให้กับหญิงสาวคราวหลานที่ดื้อดึงที่สุดตั้งแต่เคยเจอมาหญิงสาวตามเข้าไปหาถึงในไร่ ถามเรื่องหมู่บ้านสุดแดน ในฐานะที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด และที่สำคัญเคยเข้าไปในหมู่บ้านนั้น หนักไปกว่าคือโกหกคนไม่เป็น พอหลานสาวของผู้มีประคุณรู้ เลยคะยั้นคะยอให้พาไปยังหมู่บ้านนั้นคราแรกลุงน้อยจะปฏิเสธ อ้างความไม่ปลอดภัย ทว่าอีกฝ่ายกลับไปสนใจอะไร นอกจากความต้องการของตนที่ต้องการกลับไปหมู่บ้านสุดแดนอีกครั้ง“อีกไกลไหมคะ ?” ทั้งคู่ออกจากไร่มาในช่วงบ่าย เดินไปพักไปมาตลอดทาง สำหรับมธุรดานั้นถึงร่างกายไม่เป็นใจแต่ใจของเธอกลับสู้กว่าอะไรทั้งสิ้น หญิงสาวไม่ ปริปากบ่นว่าเหนื่อยแม้แต่คำเดียว“ตอนนี้น่าจะครึ่งทางแล้วครับ เราคงไปถึงสักเที่ยงคืน” หญิงสาวพยักหน้า หยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบอย่างกระหาย จากนั้นก็นั่งหายใจยาว ๆ อยู่ชั่วครู่ ถึงแม้ร่างกายจะเริ่มปวด
ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน ไปดูให้เห็นกับตา 1
“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” ป้าอุ่นรีบทัก“ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยสั้นห้วนตามอารมณ์ ดวงตาคมตวัดไปยังใบหน้างามที่เชิดขึ้นทันทีที่เห็นว่าเป็นเขาเมื่อคืนอุตส่าห์ไม่เซ้าซี้ ให้โอกาสทำใจยอมรับกับความจริงที่เธออยากรู้หนักหนา ทว่าผลของมันไม่เป็นอย่างที่เขาคิด เช้ามาเจ้าหล่อนก็หายไปจากบ้าน ไม่รับโทรศัพท์ แถมทำหน้าตาบึ้งตึง กลายร่างมาเป็นมธุรดาคนเดิมที่มีแต่ความดื้อดึง“พอได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ ก็หนีกันมาเลยเหรอ ?” ชายหนุ่มเปิดฉาก โดยไม่ได้สนใจว่าจะมีคนนอกอยู่ด้วย แต่ป้าอุ่นก็รู้กาลเทศะ นางรีบขอตัวไปอย่างรวดเร็ว จึงเหลือแค่ชายหนุ่มหญิงสาวที่จ้องหน้าอย่างไม่มีใครยอมใคร“เอาอย่างนี้นะ ระยะเวลาที่เหลือนี้ ฉันขอคืนเป็นเงิน เราจะได้จบ ๆ กันไป ในเมื่อฉันรู้สิ่งที่คาใจแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อ”“ผมไม่มีประโยชน์กับคุณ แต่อย่าลืมว่าคุณยังมีประโยชน์กับผม และผมจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเองเป็นอันขาด”“ฉันจะยอมคืนเงินให้คุณทั้งหมด แถมที่ดินที่คุณอยากได้ให้ไปด้วย”“อืม ก็น่าสนใจดีนะ ได้ทั้งที่ดิน ได้เงินคืน แถมยังได้กินเจ้าของที่ฟรี ๆ มาเกือบปี” มธุรดาหน้าแดง ร้อนผ่าว มองใบหน้าเยาะหยันนั้นก็รู้สึกโมโห มือบา
Anda juga akan menyukai
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก256.3K Dibaca(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก134.7K Dibacaให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.4K Dibacaเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก410.7K DibacaOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris80 Dibacaทวงคืนกลิ่นรัก
Naiyana95 Dibacaดวงใจถลำรักร้าย
ผัดบวบ90 Dibacaทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer5 Dibaca
