ยอมแล้ว 2

“ปล่อยฉัน !” เธอส่งเสียงเขียวขู่ออกไป แต่ร่างหนาหนักกลับบดเบียดและทับลงมาเต็มตัวจนเธอนอนราบไปกับที่นอน

 “ตอนแรกก็ว่าจะปล่อย แต่เธอดื้อ คงต้องลงโทษสักหน่อย”

 “คุณมันคนประเภทไหนกัน รังแกผู้หญิง”

  “ก็เป็นประเภทที่เห็นผู้หญิงสวยอย่างเธอแล้วของขึ้น ไม่รู้เหรอว่าตัวเองน่ารักน่ารังแก แล้วยังน่าทำอย่างอื่นด้วย” หน้ารกหนวดก้มต่ำมาเรื่อยจนมธุรดาต้องเบือนหน้าหนี ใจเต้นแรงเมื่อฝ่ามือหยาบลากไล้สอดเข้ามาใต้เสื้อคอกระเช้าจนเธอต้องละมือจากอกแกร่งไล่จับมือซุกซนไว้แน่น

“อย่านะ ฉันขอร้อง”

“ร้องสิ ร้องดัง ๆ ฉันชอบ เสียงเธอหวาน ยิ่งตอนครางนะ เซ็กซี่เร้าอารมณ์ชะมัด”

“คุณมันบ้า โรคจิต”

“ก็ไม่เถียง เธอสวยจนฉันแทบบ้า อยากเอาทุกเวลาเหมือนคนโรคจิต” มธุรดาแทบกรี๊ดกับคำตอบห่ามหื่นนั้น

หญิงสาวเริ่มดิ้นรนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะปล่อยเธอเป็นอิสระ โจรบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างนี้ พูดไปก็ไร้ความหมาย เธอต้องหาวิธีออกจากที่นี่ให้ได้

ร่างหนาหนักล้มตัวทับลงมาบนร่างของหญิงสาวอีกครั้ง มือแกร่งราวคีมจับรวบแขนทั้งสองของเธอตรึงอยู่ที่ศีรษะ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ คิ้วเรียวย่นชนกันอย่างไม่สบอารมณ์ ตวัดสายตามองหน้ารก ๆ นั้นอย่างแสนรังเกียจในความดิบเถื่อนไร้ความอ่อนโยน

ยักษ์ไล่สายตาไปตามใบหน้างดงามไม่มีที่ตินั้นอย่างเพลิดเพลิน มุมปากยกโค้ง รับรู้ถึงความไม่พอใจที่อีกฝ่ายสาดส่งมาที่ตน

‘น่าแกล้ง’ เป็นสิ่งที่ชายหนุ่มคิดอยู่ในหัว และไม่รอช้าที่จะทำตามความต้องการของตัวเองด้วยการก้มหน้าลงไปชิดกับหน้าเรียวสวย พร้อมกับกระซิบแผ่วชิดใบหูบอบบาง

“ถ้ายังไม่อยากอาบ งั้นเรามาทำอย่างอื่นกันก่อนดีกว่า”

“ไม่ !” มธุรดาเบี่ยงหน้าหนีจมูกโด่งที่กดลงมาบนแก้ม ออกแรงดิ้นขลุกขลักจมอยู่กับอกกว้างไปสักพักก็เริ่มเหนื่อย ริมฝีปากกระด้างกดลงบนปากอิ่มแรง ๆ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ต้องยอมเปิดปากให้ปลายลิ้นสากชื้นกวาดเข้ามาดูดชิมในโพรงปากของตัวเองจนได้ มือหนาคลายจากข้อมือของเธอลงมากอบกุมเต้าเต่งตึงภายใต้เสื้อคอกระเช้าที่ไร้ปราการห่อหุ้มอีกชั้น ปลายนิ้วสะกิดวนอยู่บนยอดเต้าที่แข็งขึ้นเป็นไต

หญิงสาวครางประท้วงเมื่อความรัญจวนก่อตัวขึ้นแทนความเคียดแค้นก่อนหน้านั้น รู้สึกทั้งโมโหและรังเกียจตัวเองที่อ่อนแอยอมให้อีกฝ่ายพาหลงวนอยู่ในห้วงเสน่หา

 “ยอมแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ” หญิงสาวรีบชิงบอกทันทีที่ชายหนุ่มถอนจูบจากปากหวาน เขาชะงักไปชั่วครู่ ปลายจมูกโด่งยังเลื่อนสำรวจไปตามลำคอระหง มือสากหนาสอดลูบเข้าไปใต้เสื้อจนหญิงสาวตัวแข็งเกร็ง ปากอิ่มที่เริ่มเจ่อบวมอีกครั้งเม้มแน่น มือหนาของชายหนุ่มเดินหน้าต่อด้วยการเลิกชายเสื้อตลบขึ้นมาจนเต้าอวบของเธอเปิดเปลือยให้ดวงตาคมดุมองความงามเต็มสายตา เธอรีบยกมือปิดโดยอัตโนมัติ พยายามเบี่ยงตะแคงตัวหนี ร่างบางแดงก่ำไปทั้งตัวด้วยความอับอาย

ชายหนุ่มถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ร่างหนายืดตัวขึ้น ลุกจากแคร่อย่างตัดใจ แล้วเอ่ยห้วน ๆ ออกไป

“แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วรีบลุกตามมา” หญิงสาวดึงชายเสื้อลงอย่างรวดเร็ว ยันตัวเองลุกนั่งตามอย่างงุนงง มือบางจับรวบผมยาวสลวยที่ไม่เป็นทรงของตนเข้าที่ พร้อมกับจับยัดผ้าถุงที่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ให้ขมวดเป็นปมแน่นเกาะติดกับเอวบาง จากนั้นก็เรียกสติที่หลุดลอย เรียกแรงกำลังของตนเพื่อให้มือเท้าที่อ่อนแรงไปชั่วขณะกลับสู่ปกติ

“ระ เรียบร้อยแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเบา ร่างหนาที่ยืนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างเลยหันกลับมามอง ทว่าหน้าตายังคงยุ่งเหยิงหงุดหงิด จนมธุรดาต้องก้มหน้างุดหลบสายตาเป็นพัลวัน

“ตามมา” ชายหนุ่มคว้ามือเรียวให้ออกเดินตามลงจากกระท่อม เธอไม่มีโอกาสได้มองสำรวจรอบตัว เพราะถูกฉุดแรง ๆ จนแทบเซถลาทุกย่างก้าว

“คนบ้า คนเถื่อน” หญิงสาวได้แต่เดินตามไปด่าไปตามแผ่นหลังกว้างของเจ้าของมือหนาที่ฉุดพาเธอก้าวเร็ว ๆ ตามจนถึงลำธารในที่สุด