Share

บทที่ 8 (04)

last update Tanggal publikasi: 2026-04-08 18:54:01

“ไม่เป็นไรนะคะ แพรอยู่ตรงนี้แล้ว” แพรไหมพยายามปลุกปลอบแล้วมองใบหน้าที่บวมช้ำของคนเป็นป้า “ป้าต้องไปแจ้งความค่ะ ห้ามยอมอีกเด็ดขาด”

          “แจ้งความเลยหรือลูก” พรรณรวีถามด้วยน้ำเสียงลังเลใจ แล้วขบปากอย่างกังวล

          “ค่ะ” แพรไหมตอบเสียงชัดเจน จะปล่อยไว้ทำไมในเมื่อทำร้ายกันถึงเพียงนี้

          “ป้าขอคิดดูก่อนได้ไหม แต่วันนี้แพรอยู่เป็นเพื่อนป้าหน่อยนะ ป้ากลัว” พรรณรวีอยากขอเวลาทบทวนสักเล็กน้อย แล้วทำหน้าจืดเจื่อนยิ่งกว่าเดิม

          “แพรจะอยู่ก็ต่อเมื่อป้ารับปากว่าจะเลิกทำให้ตัวเองต้องเจ็บอีก” แพรไหมคิดว่าเธอต้องยื่นคำขาดได้แล้ว

          “แพร…” พรรณรวีขบเม้มปาก ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดถึงการเลิกรา แต่เธอไม่เคยทำใจเลิกได้จริงๆ เลยสักครั้ง เพราะมักคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาตอนมั่งมีสามีก็ดูแลเธอดี เอาอกเอาใจเป็นที่หนึ่ง

          แพรไหมนิ่ง ไม่คิดใจอ่อน แล้วพยายามบอกให้ตนเข้มแข็งและยืนให้ไหว ทั้งที่เวลานี้เหนื่อยล้าจนอยากจะล้มลงแค่ไหนก็ตาม

          “ก็ได้ลูก แต่ป้าขอเป็นหลังจากป้าออกจากโรงพยาบาลนะ” พรรณรวีส่งสายตาไปต่อรองกับหลานสาว

          “ค่ะ” 

          แพรไหมพยักหน้า ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ หวังใจว่าหลังจากนี้พรรณรวีจะไม่บิดพลิ้ว แล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเพื่ออยู่ดูแลคนเจ็บ หลายจังหวะก็คิดไปถึงคนที่ทำให้ใจเจ็บ จึงผ่อนลมหายใจยืดยาวออกมา ก่อนจะต้องกลับไปโฟกัสคนเป็นป้าที่ท่านกำลังมองมาเพราะนอนไม่หลับจากอาการหวาดกลัว        

         

          “จะดีหรือยัยแพร” พรรณรวีถามอย่างลังเลในช่วงบ่ายวันถัดมา หลังเอ่ยปากบอกสิ่งที่ตัดสินใจเรื่องบ้านกับหลานสาว

          บ้านที่เธอจะปล่อยให้ถูกยึดไป หลังสามีจะเอานังเมียน้อยเข้ามาอยู่ด้วย พวกมันจะได้ไม่มีที่ซุกหัวนอน ส่วนเธอตั้งใจจะไปเช่าบ้านหลังเล็กๆ อยู่ตามลำพัง

          “ดีสิคะ ย้ายกลับมาอยู่บ้านเราดีแล้วค่ะ”

          แพรไหมคิดว่าคงดีกว่าหากคนเป็นป้ามาอยู่ที่บ้านของเธอ และก่อนหน้านี้เธอได้เข้าไปขอเจรจากับเจ้าหนี้ที่สามีของคนเป็นป้าเอาบ้านไปจำนองไว้แล้ว ฝ่ายนั้นใจดีให้ผัดผ่อนเป็นงวดๆ แต่งวดแรกต้องจ่ายเป็นเงินก้อนใหญ่หลักแสน หากหมดปัญหาเรื่องนี้ไป เธอก็จะมีเงินไปจ่ายค่าฉีกสัญญาได้เร็วขึ้น

          “แต่ว่า...เขาจะว่าอะไรหรือเปล่า” พรรณรวีกลัวว่าจะไปทำให้คนของหลานไม่พอใจ ที่ผ่านมาเธอเคยเจอหน้าเขาเพียงแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น

          “อีกไม่นานแพรก็จะได้บ้านคืนมาแล้วค่ะ ป้าไม่ต้องห่วง” หญิงสาวเอ่ยบอก

          “เอางั้นก็ได้ลูก” พรรณรวีว่าตามกัน

          “งั้นเดี๋ยวแพรกลับไปทำความสะอาดห้องให้ค่ะ แล้วพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ จะมารับกลับ” ในวันพรุ่งนี้จะเข้ามารับคนเป็นป้าไปแจ้งความและกลับห้องพร้อมกัน

          พรรณรวีว่าตามนั้น เวลานี้สภาพจิตใจเธอดีขึ้นมาบ้างแล้ว “งั้นแพรไปเถอะลูก ป้าโอเคขึ้นแล้ว”

          “ถ้ามีอะไรโทร.หาแพรนะคะ” แพรไหมพนมมือขึ้นร่ำลา แล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังลานจอดรถ เพื่อขับรถคันเก่ากลับไปยังห้องพัก แต่ระหว่างทางนั้นก็ต้องผ่านบ้าน จึงตั้งใจจะแวะไปดูความเรียบร้อยเสียหน่อย   

          ทว่าเมื่อไปถึงยังไม่ทันจะได้เข้าไปด้านในบ้าน เจ้าของร่างเพรียวระหงก็ต้องหยุดเท้าจากเสียงเรียก

          “หนูแพร”

          “คะป้ามี” แพรไหมยิ้มให้กับป้าบุญมี เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่กำลังยื่นหน้าข้ามรั้วมามองเธอตาวาว

          “วันนี้มาทำอะไรลูก” บุญมีแสดงความอยากรู้

          “แพรแวะเข้ามาดูบ้านค่ะ ขอโทษนะคะวันนี้แพรไม่ได้ซื้อขนมมาฝากเลย” แพรไหมตอบไปตามมารยาทและไม่อยากสร้างศัตรู อย่างน้อยป้าบุญมีก็คอยช่วยเป็นหูเป็นตาให้เสมอมา

          “ไม่เป็นไรลูก ว่าแต่ขายบ้านได้เท่าไร” บุญมีถามเสียงเข้ม เพราะใคร่รู้ถึงจำนวนตัวเลข

          “ขายบ้าน? แพรไม่ได้จะขายบ้านนะคะ” แพรไหมส่ายหน้า ไม่รู้ว่าป้าบุญมีไปเอาข่าวมั่วมาจากไหน

          “แหม อย่ามาปิดป้าเลย ป้ารู้หมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอกลูก เมื่อไม่กี่วันก่อนป้าเจอกับเจ้าของใหม่แล้ว ได้พูดกันนิดหน่อย” บุญมียกมือขึ้นโบก คิดว่าแพรไหมคงจะอายที่สุดท้ายก็ต้องขายบ้านจริงๆ หลังพยายามยื้อมานาน

          “เจ้าของใหม่หรือคะ” แพรไหมเริ่มงงเป็นไก่ตาแตก

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 6

    บทพิเศษ 6 “งานไม่ใหญ่แน่นะวิ” คำถามนี้หลุดออกจากปากของจิรัฐทันทีที่มาถึงบ้านของแพรไหมที่เป็นสถานที่จัดงาน เขามองอย่างตกตะลึงนิดๆ พลันหันมองมัฆวานที่มาช่วยงานอยู่ก่อนแล้ว “เออ ไม่ใหญ่ แต่โคตรอลังการ” มัฆวานประชด แล้วมองดูทีมงานออร์แกไนซ์ที่กำลังเตรียมขึ้นโครงอุโมงค์ผ้าและดอกไม้ ไหนจะแบ็กดรอปด้านหน้าอีก ไม่เห็นเหมือนที่เพื่อนบอกไว้สักนิด ‘งานแต่งกูเล็กๆ ไม่ได้ตกแต่งอะไรมาก พวกมึงไม่ต้องเตรียมตัวอะไรกันมากหรอก’ “นี่กูกลับไปสั่งตัดสูททันไหมวะ” จิรัฐว่า เขาก็หลงเชื่อมันว่าเป็นงานเล็กๆ อบอุ่น แต่ที่เห็นนี่แสนจะหรูหรา แค่ไม่ได้อยู่ในโรงแรมหรูเท่านั้น “น่าจะไม่ทัน” มัฆวานว่า เพราะอีกสองวันจะถึงวันงานแล้ว “ว่าแต่คุณลุงมาไหมวะ” จิรัฐอดถามไปถึงฉันทวัศไม่ได้ “ไม่มา และไม่ยินดี” มัฆวานส่ายหน้า ฉัตรฐาได้พาแพรไหมไปหาอีกฝ่ายเพื่อบอกถึงการตกลงปลงใจ แต่ฝ่ายนั้นไม่รับฟังและไม่ขอรับรู้ เพราะสุดท้ายยังกอดรัดทิฐิไว้แน่น และกลับไปให้ความสนใจกับการพยายามกลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม เขาอดคิดไม่ได้ว่า บทสรุปสุดท้ายของฉันทวัศค

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5 (04)

    “อื้อ” ไม่นานสองเสียงก็ครางออกมาแผ่วเบา ชั่วครู่หนึ่งเอวสอบก็เริ่มเคลื่อนขยับ กระแทกสวนลึกจนเกิดเสียงดัง หญิงสาวครางกระเส่า มือจับหัวไหล่หนาไว้แน่น ศีรษะโยกไหวตามแรงถาโถม ไม่นานร่างของเธอก็ถูกโอบขึ้นเหนือพื้น ขณะสะโพกแกร่งยังโยกไหวเร็วไว สองแขนนุ่มโอบรัดร่างหนาไว้แน่น ก่อนบั้นท้ายจะถูกมือหนาช้อนให้ขยับขึ้นลง “อ่า” ฉัตรฐารู้สึกชอบท่านี้เป็นบ้า ส่วนหญิงสาวซุกใบหน้าเข้ากับลำคอหนาพร้อมทั้งใช้ฟันขาวขบกัดเบาๆ กระตุ้นให้ร่างของเธอถูกโจนจ้วงหนักขึ้น ไม่นานร่างเล็กก็ถูกพาเดินไปยังใต้ฝักบัว มือหนายื่นไปหมุนก๊อกให้สายน้ำเย็นฉ่ำร่วงหล่น ดับความร้อนที่กำลังแผดเผา แล้วก็ต้องใช้มือดันผนังห้องไว้ ฉัตรฐาดึงก้นสวยเข้าหาตัว มือออกแรงตีเบาๆ ก่อนจะกดสะโพกสวนล้วงลึก จากนั้นก็โน้มตัวไปด้านหน้า จับคางมนให้หันมารับจูบ แต่ไม่นานเท่าไรเขากลับถูกผลักอกให้ไปนอนลงกับพื้น แล้วร่างสวยก็มานั่งคร่อมทับ บดขยี้ก้นลงมาโยกไหว จนเขาต้องอ้าปากปล่อยเสียงคราง แล้วเกร็งไปทั้งตัว ก่อนจะผลัดกันรุกกันรับไปเรื่อยๆ ในค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนาน บทรั

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5 (03)

    “อื้อ” นาทีนั้นก็ได้ยินเสียงครางเบาๆ จากปากนุ่มเล็ก รอยยิ้มจึงเผยขึ้น เพราะเขารู้ว่าจุดไหนคือจุดอ่อนของหญิงสาว แล้วอดใจไม่ไหวยื่นใบหน้าไปงับปากสวยเบาๆ รสชาติและกลิ่นหอมที่คุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจ แล้วถูไถปลายจมูกไปมากับจมูกโด่งสวย มือเริ่มลูบไล้ทรวงละมุนแล้วใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดปทุมถัน แพรไหมสะดุ้งเบาๆ ห่อไหล่เข้านิดๆ ช้อนสายตาขึ้นมองคนที่ยิ้มชอบใจ แต่มีหรือเธอจะยอมแพ้ หญิงสาวยื่นมือไปทำตามแบบเดียวกับเขา แถมยังยื่นปากนุ่มเข้าไปกลืนกิน “แพร” เพียงเท่านั้นฉัตรฐาก็เสียงสั่น ความสุขซ่านเข้าโจมตีทันที แพรไหมยิ้มยั่ว ก่อนจะย้ายกลีบปากนุ่มไปยังยอดอกสีแดงอีกข้าง พลันใช้ฟันคมงับเบาๆ “อ่า” ฉัตรฐาปลดปล่อยเสียงครางออกมาอีกระลอก ใบหน้าบิดเบี้ยวเชิดสูง เขาขอยอมแพ้ตอนนี้ทันหรือเปล่า เมื่อร่างกายจวนจะคลั่ง แค่ถูกระตุ้นนิดๆ หน่อยๆ ก็แทบทนไม่ไหว จึงเชยดวงหน้าหวานขึ้นรับจูบเร่าร้อน ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน กระหวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็ก ลำตัวหนาขยับไปบดเบียดเสียดสีกับเนื้อนุ่ม แพรไหมเปิดปากรับอย

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5 (02)

    “พี่ไฉคะ” “ครับ” ชายหนุ่มขานรับพร้อมเหลือบตามอง “วันนี้อยู่ดูเน็ตฟลิกซ์ด้วยกันไหมคะ” หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดก่อนบอกออกไป หน้าแดงขึ้นชัดเจน แต่คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว “ได้ครับ มีหนังเข้าใหม่เหรอครับ” ฉัตรฐาพยักหน้าหงึกหงักแล้วถามไปหน้าซื่อ “ก็ประมาณนั้นค่ะ” คนต้องตอบแทบไปไม่ถูก ดวงตากลอกไปมาเล็กน้อย ไม่คิดว่าฉัตรฐาจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็เตรียมไว้อีกประโยค “แล้วเราต้มรามยอนกินกันด้วยดีไหมคะ” “เอาครับ เอา” ฉัตรฐาตอบกลับด้วยสีหน้าเช่นเดิม หญิงสาวผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมา สรุปแล้วฉัตรฐาไม่เข้าใจความหมายที่เธอชวน จนอยากจะส่งเสียงกรีดร้อง ทว่ารถแล่นมาไม่นานกลับชะลอและหยุดยังหน้าร้านสะดวกซื้อ “เดี๋ยวพี่มานะครับ...” “จะซื้ออะไรหรือคะ” “ซื้อถุงยางน่ะสิครับ” ฉัตรฐาเฉลย แล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม นั่นทำให้มีคนโวยวาย “โธ่ แพรก็คิดว่าไม่เข้าใจ” ที่แท้เธอถูกแกล้งนี่เอง “ระดับนี้แล้วจะไม่เข้าใจได้ไงครับ” เขาดีใจจนเนื้อเต้นและขยายโตแล้วเนี่ย แต่เก็บอาการไว้ก็เท่านั้น “เดี๋ยวก็อดหรอกค่ะ” แพรไ

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5

    “รีบๆ ไปเถอะ” ฉัตรฐาสะบัดนิ้วไล่ แล้วยกนิ้วกลางเหนือกว่านิ้วอื่นใส่อย่างอดไม่ได้เมื่อธาดายังกวนตีนไม่เลิกด้วยการส่งสายตาแช่งชักมา หลังจากนั้นแค่อึดใจเดียวภายในบ้านก็หลงเหลือแค่เขา แพรไหม และเจ้าปลาหมึก แพรไหมส่งยิ้มไปขอบคุณคนที่พยายามใจเย็นและเข้าใจ รู้สึกว่าชายหนุ่มเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก เขาพยายามดูแลความรู้สึกของเธอเสมอ หัวใจมีคำถามขึ้นมาว่า ‘ถึงเวลาแล้วหรือเปล่า’ “คราวนี้แพรจะขายไข่ข้นเหมือนเดิมไหมครับ” ฉัตรฐาให้ความสนใจกับการออกบูทของหญิงสาว “เหมือนเดิมค่ะ แต่ว่าจะเอาของอย่างอื่นไปขายด้วยค่ะ” “อะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มนึกอยากรู้ แพรไหมยกยิ้มกว้าง เพราะเป็นสิ่งที่คนตัวโตเคยลั่นวาจาไว้ ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูสะอาด ทำให้คนฟังหัวเราะออกมา แล้วรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเลยกับบทบาทใหม่ของตัวเอง “พี่ไฉพร้อมแล้วใช่ไหมคะ” แพรไหมที่สวมผ้ากันเปื้อนและที่คลุมผมถามกับคนที่ยืนอยู่ข้างกันในบูทเล็กๆ ที่ได้มาจัดกลางห้างสรรพสินค้า ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านสักเท่าไร “พร้อมมากครับ” เขาพร้อมมาหลายวันแล้ว ทั้งหัดยิ้ม หั

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 4 (02)

    “ผมมีมือวิเศษ” เขาใช้มือข้างถนัดให้เป็นประโยชน์ ที่ผ่านมาแม้ชื่นชอบเซ็กซ์ แต่ก็ไม่เคยนอกลู่นอกทางไปมองคนอื่น มีแต่แพรไหมคนเดียวมาตลอด ถึงแม้จะเป็นไม้เบื่อไม้เมากัน หญิงสาวคิดว่าคงต้องเอาใจชายหนุ่มอีกหน่อย จึงเอนตัวไปพิงกับหัวไหล่หนา มือยกขึ้นเกาะแขน แล้วเอ่ยถ้อยคำไปอีก “พี่ไฉของแพรน่ารักที่หนึ่งเลยค่ะ” “แพร...” ชายหนุ่มถึงกับทำตาโต ดีใจที่หญิงสาวขยับประตูหัวใจกว้างขึ้นแล้ว “น้องแพรของพี่ก็ดีที่หนึ่งครับ” เขาหยอดคำหวานตอบกลับไปบ้าง แล้วดึงร่างเล็กเข้ามาในวงแขน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจากที่เคยปากดีใส่กัน ในวันนี้ทั้งเขาและหญิงสาวจะประนีประนอมถนอมใจกันได้ถึงขั้นนี้ คงเพราะความรักล้วนๆ ที่ทำให้พวกเขาอยากดีต่อกันมากขึ้น ร่วมสิบนาทีกว่าเขาจะขยับตัวออกห่าง เพราะถึงเวลาไปหาบิดาแล้ว มีของโปรดต้องนำไปให้ “พี่คงต้องกลับแล้วครับ” ฉัตรฐารีบแทนตัวเองด้วยสรรพนามใหม่ที่เฝ้ารอใช้มาตลอด “เดี๋ยวแพรเดินไปส่งค่ะ” หญิงสาวยิ้มเอ็นดู แล้วไปยืนส่งที่หน้ารถ เจ้าลูกชายตัวแสบก็มาด้วย ในจังหวะที่เท้าหนักจะก้าวขึ้นรถไป เธอก็หยุดเขาไว้ “พี

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 18

    บทที่ 18 เมื่อแสงจากดวงตะวันเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับเปลือกตาคู่สวย แพรไหมที่กำลังดำดิ่งสู่ห้วงนิทราก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย ข้างตัวมีสมุด ปากกา และสมาร์ตโฟนวางไว้ เมื่อคืนเธอนั่งหาข้อมูลของธาดาและแฟนเก่าคนนั้น พบว่าเป็นลูกของคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง มีภาพที่ไปไห

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 17 (05)

    “จะหามาให้รึไง” เธอตั้งคำถาม “แค่ของกิน มันจะยากอะไร บอกมาเถอะ” แค่กดเข้าแอปพลิเคชันสั่งซื้ออาหาร ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย จะร้านเด่นร้านดังก็มีให้เลือกสรรมากมาย “ข้าวต้ม” แพรไหมบอกสิ่งที่เธออยากกิน ทว่าภายในดวงตาคล้ายมีอะไรบางอย่าง “เดี๋ยวสั่งให้” มือหนาหยิบสมาร์ตโฟ

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 17 (04)

    “เออ” ชายหนุ่มยอมรับ ต่อให้ต้องกลืนอีกเป็นสิบครั้งเขาก็ไม่สน นิ้วแกร่งกดวางสายไปอย่างเร็วไว แถมยังกดปิดเครื่องทันทีอีกด้วย ธาดาพยายามโทร.กลับไป แต่ติดต่อไม่ได้เสียแล้วจึงสบถลั่นด้วยความโมโห “โธ่เว้ย” “ไปตามไอ้สัญมา” “ไอ้สัญหายหน้าไปสองวันแล้วครับ”

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 17 (03)

    “บ้านใคร” แพรไหมนึกอยากจะยกนิ้วขึ้นข่วนหน้าคร้ามคมที่ตอบห้วนๆ สั้นๆ ให้เธอต้องคอยถามต่อ “ของฉัน” ฉัตรฐาชี้นิ้วใส่ตัวเอง จะเป็นบ้านใครไปได้นอกจากบ้านเขาที่ซื้อเก็บไว้นานแล้ว “สรุปช่วยแพรออกมาทำไม” แพรไหมยอมพูดดีด้วยอีกครั้ง เพราะเธอต้องการรู้คำตอบ ทว่ากลับมีคนตีรวนจนได้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status