บทที่ 8 (04)

“ไม่เป็นไรนะคะ แพรอยู่ตรงนี้แล้ว” แพรไหมพยายามปลุกปลอบแล้วมองใบหน้าที่บวมช้ำของคนเป็นป้า “ป้าต้องไปแจ้งความค่ะ ห้ามยอมอีกเด็ดขาด”

          “แจ้งความเลยหรือลูก” พรรณรวีถามด้วยน้ำเสียงลังเลใจ แล้วขบปากอย่างกังวล

          “ค่ะ” แพรไหมตอบเสียงชัดเจน จะปล่อยไว้ทำไมในเมื่อทำร้ายกันถึงเพียงนี้

          “ป้าขอคิดดูก่อนได้ไหม แต่วันนี้แพรอยู่เป็นเพื่อนป้าหน่อยนะ ป้ากลัว” พรรณรวีอยากขอเวลาทบทวนสักเล็กน้อย แล้วทำหน้าจืดเจื่อนยิ่งกว่าเดิม

          “แพรจะอยู่ก็ต่อเมื่อป้ารับปากว่าจะเลิกทำให้ตัวเองต้องเจ็บอีก” แพรไหมคิดว่าเธอต้องยื่นคำขาดได้แล้ว

          “แพร…” พรรณรวีขบเม้มปาก ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดถึงการเลิกรา แต่เธอไม่เคยทำใจเลิกได้จริงๆ เลยสักครั้ง เพราะมักคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาตอนมั่งมีสามีก็ดูแลเธอดี เอาอกเอาใจเป็นที่หนึ่ง

          แพรไหมนิ่ง ไม่คิดใจอ่อน แล้วพยายามบอกให้ตนเข้มแข็งและยืนให้ไหว ทั้งที่เวลานี้เหนื่อยล้าจนอยากจะล้มลงแค่ไหนก็ตาม

          “ก็ได้ลูก แต่ป้าขอเป็นหลังจากป้าออกจากโรงพยาบาลนะ” พรรณรวีส่งสายตาไปต่อรองกับหลานสาว

          “ค่ะ” 

          แพรไหมพยักหน้า ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ หวังใจว่าหลังจากนี้พรรณรวีจะไม่บิดพลิ้ว แล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเพื่ออยู่ดูแลคนเจ็บ หลายจังหวะก็คิดไปถึงคนที่ทำให้ใจเจ็บ จึงผ่อนลมหายใจยืดยาวออกมา ก่อนจะต้องกลับไปโฟกัสคนเป็นป้าที่ท่านกำลังมองมาเพราะนอนไม่หลับจากอาการหวาดกลัว        

         

          “จะดีหรือยัยแพร” พรรณรวีถามอย่างลังเลในช่วงบ่ายวันถัดมา หลังเอ่ยปากบอกสิ่งที่ตัดสินใจเรื่องบ้านกับหลานสาว

          บ้านที่เธอจะปล่อยให้ถูกยึดไป หลังสามีจะเอานังเมียน้อยเข้ามาอยู่ด้วย พวกมันจะได้ไม่มีที่ซุกหัวนอน ส่วนเธอตั้งใจจะไปเช่าบ้านหลังเล็กๆ อยู่ตามลำพัง

          “ดีสิคะ ย้ายกลับมาอยู่บ้านเราดีแล้วค่ะ”

          แพรไหมคิดว่าคงดีกว่าหากคนเป็นป้ามาอยู่ที่บ้านของเธอ และก่อนหน้านี้เธอได้เข้าไปขอเจรจากับเจ้าหนี้ที่สามีของคนเป็นป้าเอาบ้านไปจำนองไว้แล้ว ฝ่ายนั้นใจดีให้ผัดผ่อนเป็นงวดๆ แต่งวดแรกต้องจ่ายเป็นเงินก้อนใหญ่หลักแสน หากหมดปัญหาเรื่องนี้ไป เธอก็จะมีเงินไปจ่ายค่าฉีกสัญญาได้เร็วขึ้น

          “แต่ว่า...เขาจะว่าอะไรหรือเปล่า” พรรณรวีกลัวว่าจะไปทำให้คนของหลานไม่พอใจ ที่ผ่านมาเธอเคยเจอหน้าเขาเพียงแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น

          “อีกไม่นานแพรก็จะได้บ้านคืนมาแล้วค่ะ ป้าไม่ต้องห่วง” หญิงสาวเอ่ยบอก

          “เอางั้นก็ได้ลูก” พรรณรวีว่าตามกัน

          “งั้นเดี๋ยวแพรกลับไปทำความสะอาดห้องให้ค่ะ แล้วพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ จะมารับกลับ” ในวันพรุ่งนี้จะเข้ามารับคนเป็นป้าไปแจ้งความและกลับห้องพร้อมกัน

          พรรณรวีว่าตามนั้น เวลานี้สภาพจิตใจเธอดีขึ้นมาบ้างแล้ว “งั้นแพรไปเถอะลูก ป้าโอเคขึ้นแล้ว”

          “ถ้ามีอะไรโทร.หาแพรนะคะ” แพรไหมพนมมือขึ้นร่ำลา แล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังลานจอดรถ เพื่อขับรถคันเก่ากลับไปยังห้องพัก แต่ระหว่างทางนั้นก็ต้องผ่านบ้าน จึงตั้งใจจะแวะไปดูความเรียบร้อยเสียหน่อย   

          ทว่าเมื่อไปถึงยังไม่ทันจะได้เข้าไปด้านในบ้าน เจ้าของร่างเพรียวระหงก็ต้องหยุดเท้าจากเสียงเรียก

          “หนูแพร”

          “คะป้ามี” แพรไหมยิ้มให้กับป้าบุญมี เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่กำลังยื่นหน้าข้ามรั้วมามองเธอตาวาว

          “วันนี้มาทำอะไรลูก” บุญมีแสดงความอยากรู้

          “แพรแวะเข้ามาดูบ้านค่ะ ขอโทษนะคะวันนี้แพรไม่ได้ซื้อขนมมาฝากเลย” แพรไหมตอบไปตามมารยาทและไม่อยากสร้างศัตรู อย่างน้อยป้าบุญมีก็คอยช่วยเป็นหูเป็นตาให้เสมอมา

          “ไม่เป็นไรลูก ว่าแต่ขายบ้านได้เท่าไร” บุญมีถามเสียงเข้ม เพราะใคร่รู้ถึงจำนวนตัวเลข

          “ขายบ้าน? แพรไม่ได้จะขายบ้านนะคะ” แพรไหมส่ายหน้า ไม่รู้ว่าป้าบุญมีไปเอาข่าวมั่วมาจากไหน

          “แหม อย่ามาปิดป้าเลย ป้ารู้หมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอกลูก เมื่อไม่กี่วันก่อนป้าเจอกับเจ้าของใหม่แล้ว ได้พูดกันนิดหน่อย” บุญมียกมือขึ้นโบก คิดว่าแพรไหมคงจะอายที่สุดท้ายก็ต้องขายบ้านจริงๆ หลังพยายามยื้อมานาน

          “เจ้าของใหม่หรือคะ” แพรไหมเริ่มงงเป็นไก่ตาแตก