เข้าสู่ระบบหลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
เธอกำลังรู้สึกผิด... รู้สึกผิดที่เผลอไปมีความสุขกับการกระทำของเขา รู้สึกผิดที่แอบจุดประกายแห่งความหวังเล็กๆ ขึ้นภายในหัวใจ เพียงแค่ลูกตอบสนองสัมผัสของเขา ภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นก็ฟุ้งกระจายในจินตนาการ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ไม่ควรแต่ไม่นานจันทร์นิลก็ถูกความจริงฉุดกระชากกลับมา ความจริงที่ว่า... คือจอมพล
เมื่อเข้าสู่ฤดูหนาวพระอาทิตย์จะลับลาขอบฟ้าไวกว่าปกติ ช่วงกลางคืนจะยาวนานกว่ากลางวันจึงส่งผลให้เวลาชีวิตของใครหลายๆ คนเปลี่ยนตามไปด้วย รวมถึงวิถีชีวิตของว่าที่คุณแม่ลูกสองก็เช่นกัน...ในขณะที่จันทร์นิลกำลังไล่ปิดประตูหน้าต่างทุกบานภายในบ้านบนชั้นสอง สายตาก็ดันเหลือบแลไปเห็นเงาตะคุ่มคุ้นต
ว่าที่คุณแม่คิดไปเรื่อยเปื่อย ทอดสายตามองวิวทิวทัศน์สีเขียวแล้วอมยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะใช้หลังมือปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นตามไรผม จากนั้นกระดกน้ำหวานที่เหลือจนหมดแก้ว นั่งปล่อยใจให้ลมเย็นๆ โชยพัดผ่านอยู่พักใหญ่ กว่าหัวใจจะกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ“ถามอะไรหน่อยสิ” อยู่ๆ อริสาก็เอ่ยขึ้น จันทร์นิลจึงหัน
ก่อนหน้านี้จันทร์นิลยังแย้มยิ้มให้กับท้องฟ้าอากาศที่ปลอดโปร่งโล่งใสอยู่เลย แต่พอเปิดประตูรั้วออกมาแล้วพบกับใครบางคน ใบหน้าที่เคยแช่มชื่นกลับต้องสลดลงทันควันเป็นการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ได้แย่มาก... คนท้องนึกค่อนขอดในใจ“มาทำไมคะ” เธอถามขึ้นขณะลงกลอนประตูบ้านด้านใน แล้วล็อคแม่กุญแจซ้ำอีกชั้นเพื่อความสบ





![โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![พอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)