Masukหลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
ปกติจันทร์นิลเป็นคนหลับง่ายทว่าวันนี้เธอกลับนอนกระสับกระส่ายมาเป็นชั่วโมงแล้ว ส่วนหูก็เอาแต่คอยฟังว่าเมื่อไหร่ประตูห้องจะมีความเคลื่อนไหวเธอหวัง... หวังว่าคืนนี้จอมพลจะเข้ามานอนกับเธอเหมือนอย่างทุกวัน อยากถามทุกสิ่งที่เธอกำลังข้องใจให้กระจ่างแจ้งแม้จะเฝ้าสะกดจิตให้เชื่อใจในตัวเขา แต่คำพูดของสาวใช้
จันทร์นิลกลับออกจากห้องทำงานมาพร้อมกับถาดชาชุดเดิม ซึ่งไม่พร่องลดน้อยลงเลยสักนิด เพราะคนที่บอกว่าอยากดื่มชาไม่ได้แตะต้องหรือคิดชายตาแลมันเลย แถมบนลำคอระหงยังมีสร้อยทองคำขาวเส้นเล็กๆ ที่ประดับด้วยจี้หยกน้ำงามติดออกมาด้วย ทุกครั้งที่จอมพลต้องไปทำงานต่างประเทศ เขามักจะสรรหาของฝากมาปรนเปรอเธอเสมอถึงแ
เจ้าของร่างเพรียวระหงเดินโอบประคองถาดชาร้อนไว้ในมือด้วยใบหน้าเกลื่อนยิ้ม เพียงไม่กี่วินาทีเธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานของจอมพล ก่อนจะเคาะประตูเรียกเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงการมาของเธอ ส่วนคนข้างในก็แทบจะถลาเข้ามาเปิดประตู ทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะ“ใจเย็นๆ สิคะคุณจอมพล เดี๋ยวนิลก็ทำชาหกเ
“ไอ้นิล! ไอ้นิล!” เสียงร้องเรียกของเพื่อนสนิทไม่ได้ทำให้ ‘จันทร์นิล’ หยุดมือจากการจัดดอกไม้ใส่แจกันใบงาม หญิงสาวทำเพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มหวานๆ ให้อย่างเคย เธอชินแล้วกับพฤติกรรมชอบเล่นใหญ่ของ ‘กิรณา หรือ กันต์’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว “ฉันมีอะไรจะมาบอก..







