ตอนที่2 ฟางข้าว

ฟางข้าวพึมพำเมื่อเห็นว่าหน้าบ้านไม่ได้ล็อกประตูไว้  เธอเดินเข้าบ้านอย่างเหงาๆ กลิ่นไก่ยางหอมๆ ลอยมาแตะปลายจมูกเบาๆ ฟางแก้วอดยิ้มออกมาไม่ได้เธอเดินตามเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็เห็นน้าแหวนนิลนอนเอกเขนกบนโซฟา ขาเรียวพาดบนโต๊ะ  มือข้างหนึ่งถือน่องไก่อยู่สายตาจับจ้องที่โทรทัศน์เครื่องเล็ก     

“ฟางบอกน้าแหวนกี่ครั้งแล้ว  เวลาอยู่คนเดียวล็อกประตูบ้านบ้าง”  

 ฟางข้าวบ่นก่อนจะนั่งลงข้างน้าสาว

“ก็รู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวหลานรักก็เข้าบ้านแล้ว  น้าเลยเปิดประตูรอไงจ๊ะ”    แหวนนิลตอบแต่สายตายังมองที่โทรทัศน์   “ช่องนี้แต่งหน้าดาราไม่แจ่มเลย แย่มากๆ ดูซิ!ปัดแก้มยังไงเป็นปืดๆ ไม่เนียนเลย”

“วิญาณช่างแต่หน้าเข้าสิงอีกแล้ว”  ฟางข้าวแซวก่อนมองดูที่โต๊ะข้างหน้ามีไก่ย่าง ข้าวเหนียววางอยู่      “เงินเดือนออกแล้วเหรอคะ”           

“แหม!ถ้าเงินเดือนไม่ออกน้าจะซื้อไก่ย่างห้าดาวมากินไม่ได้เหรอ”   แหวนนิลหัวเราะยกขาลงจากโต๊ะ   “วันนี้ได้ทิปจากลูกค้าเยอะหนะ”

“ดีจังค่ะ”  ฟางข้าวยิ้มกว้าง เธอไม่ค่อยได้ช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านอะไรนัก  

แหวนนิลมองดูตำราหนาหลายเล่มที่หลานสาวหอบเข้ามาบ้านก่อนที่จะมองหน้าหลานรักสลับไปมา

“นี่ไปรับทำรายงานอีกแล้วเหรอ”

“เอ่อ...ค่ะ”   ฟางขยับแว่นสายตาอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี

“ของใครอีกแหล่ะ”  แหวนนิลถอนหายใจ

“ก็นักศึกษาภาคพิเศษค่ะ คราวนี้ของคณะเศรษฐศาสตร์  ฟางได้ความรู้ใหม่เยอะเลย”

“อย่ามาแก้ตัวด้วยมุกเดิมๆ เลยจ๊ะ”  แหวนนิลส่ายหน้าไปมา“น้าเข้าใจว่าฟางอยากช่วยน้าหาเงิน  แต่น้าก็ไม่อยากให้ฟางทำงานหนักเกินตัว  แล้วอีกอย่างไปรับทำรายงานให้นักศึกษามหาวิทยาลัยแบบนี้ ไอ้พวกนั้นมันเรียนจบไปจะได้ความรู้อะไรละ”

“น้าแหวนอย่าพูดให้ฟางรู้สึกผิดนักซิคะ”   ฟางข้าวพูดเสียงอ่อย “ส่วนใหญ่ฟางก็รับเฉพาะนักศึกษาภาคพิเศษอย่างพวกผู้ใหญ่บ้านที่เขาไม่มีเวลาเข้าเรียน ไม่มีมีเวลาทำรายงาน  คนพวกนี้เอาวุฒิการศึกษาไป

ของปรับเงินเดือนนะคะ  ไม่ได้ใช้พวกนักศึกษาทั่วไป”

“แม่พระจริงๆหลานฉัน”  แหวนนิลหัวเราะออกมา  “ไปอาบน้ำอาบท่าเร็วแล้วมากินข้าวคืนนี้น้าจะไปคลับเอสหนะ”   

 “ไปคลับเอสอีกแล้วเหรอคะ”   ฟางข้าวหันมาถามอย่างเป็นห่วง

“แหม! คลับเอสคนมาเที่ยวเยอะจะตาย  น้าไปรับแต่งหน้าพวกสาวๆ ที่มาเที่ยวคืนหนึ่งได้ตั้งหลายตังค์ ไม่ต้องมาเป็นห่วงน้าหรอก  น้าดูแลตัวเองได้สบายมาก” 

แหวนนิลมองร่างเพรียวบางของหลานสาวแล้วถอนหายใจ  เธอเป็นช่างแต่งหน้าทำผมชอบแต่งตัวก็จริง  แต่กับหลานสาวคนเดียว  เธอไม่อยากให้หลานแต่งตัวนักจึงยอมให้ทำผมทรงเดียว แต่งตัวเชยสวมแว่นตาหนา อย่างน้อยก็ปลอดจากพวกผู้ชายเจ้าชู้ทั้งหลาย  สมัยก่อนเมื่อครั้งที่แหวนนิลอายุเท่าฟางข้าวแบบนี้   เธอไม่ค่อยสนใจเรียนเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ จนผลการเรียนตกต่ำ แต่ยังโชคดีที่ได้งานทำ แม้จะเป็นเพียงพนักงานทำผมแต่เธอก็ฝึกฝนฝีมือจนมีลูกค้าประจำพอควร  

แหวนนิลอดคิดถึง“แหวนพลอย” ไม่ได้  พี่สาวที่สวยสมบูรณ์แบบแต่ด่วนจากไปพร้อมกับสามีเมื่อหกปีที่แล้ว   ทิ้งให้ฟางข้าวต้องอยู่ตามลำพังโดยที่ไม่มีญาติฝ่ายสามีมาร่วมรับผิดชอบ เพราะพี่เขยของแหวนนิลนั้นมาแต่งงานกับแหวนพลอยโดยที่ทางญาติของฝ่ายชายไม่ยอมรับ เธอถึงกับประกาศในงานศพของพี่สาวว่าจะดูแลฟางข้าวให้ดีจนพวกเขาจะต้องเสียดายและรู้สึกผิดที่ทอดทิ้งเด็กคนนี้!

 แหวนนิลอยากเห็นฟางข้าวเรียนจบใส่ชุดครุยรับปริญญา  แต่เด็กเรียนดีอย่างฟางข้าวคงเรียนต่อระดับสูงกว่านั้นได้สบายๆ ถ้าไม่ติดเรื่องทุนทรัพย์  เพราะฉะนั้นทางใดก็ตามที่จะทำให้หลานสาวคนเดียวมีอนาคตที่ดี  เธอยอมทำได้โดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด           

เพียงแค่คิดถึงความสำเร็จในวันข้างหน้าของฟางข้าว แหวนนิลก็ยิ้มออกมาและหายเหนื่อยทันที!         

>>>> 

    “กรี๊ดๆ พี่เวย์หล่อที่สุดเลย หนูรักพี่เวย์ค่ะ”

    เสียงแฟนคลับมิสเตอร์เวย์ หรือ นายเวย์ อนันดาที่กำลังแจกลายเซ็นอยู่ที่งานmeeting แฟนคลับ ณ สยามดิสคัฟเวอรี่ดังสนั่นจนแสบแก้วหู

  “เวย์! ยิ้มให้แฟนคลับหน่อย!”   พีระกระซิบข้างหูดาราหนุ่มที่ตอนนี้กลายควบตำแหน่งนักร้องชื่อดังด้วย

“คอนเซปผมหล่อแบบขรึมๆ ไม่ต้องยิ้มก็ได้ไม่ใช่เหรอครับผู้จัดการ”    อนันดาตอบกลับเสียงไม่ดังนักแต่คนฟังก็ถึงกับสะดุ้ง

     พีระกัดฟันฝืนยิ้มออกมา ได้แต่ด่าตัวเองในใจไม่น่าตบปากรับคำที่ต้องมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ศิลปินเรื่องมากแบบนี้