ตอนที่3 เวย์ อนันดา

เวย์ หรือ อนันดา บัลลังก์ทองคนนี้โด่งดังอย่างเหลือเชื่อในเวลาเพียงสองปี  เขากลายเป็นไอดอลขวัญใจวัยรุ่นทั่วไทยและยังดังไปไกลถึงประเทศจีน           

            “มันได้เวลาเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอผู้จัดการ”   อนันดาถามทั้งที่มือยังเซ็นชื่อบนแผ่นโปสการ์ดให้แฟนคลับ

            “วันนี้ไม่มีคิวไปไหนต่อ...ก็อยู่เพิ่มอีกสักสิบนาทีไม่ได้หรือไง” 

พีระต่อรอง

            “ไม่ได้!”   เวย์ส่งเสียงไม่ดังนักแต่ใช้สายตาคมกริบมองมาที่ผู้จัดการส่วนตัว   “เวลาทำงานยังให้ไปทำตรงเวลา  เวลาเลิกงานก็เลิกตรงเวลาบ้าง! ถ้าคุณไม่จัดการอะไรสักอย่าง  ผมจะลุกหนีไปเฉยๆ เลยนะ”

            “ไม่ได้นะนายเวย์”    พีระร้องห้ามแล้วกุมขมับอย่างปวดหัว “โอเค. ฉันจัดการให้”

            พีระหันไปคุยกับสตาร์ฟร่วมงานสองสามคนก่อนย้ายสายตามองที่แฟนคลับที่ยังเข้าคิวอย่างหนาแน่น  แต่เขาก็ต้องตัดใจ(จากกำไรงามๆ) สูดลมหายใจลึกๆ แล้วเข้าไปกันนักร้องหนุ่มสุดฮอต

            “ขอโทษนะครับน้องๆ วันนี้นายเวร เอ๊ย! เวย์ต้องไปแบ่งปันความสุขให้คนอื่นๆ บ้างแล้ว ต้องขอตัวกลับก่อนนะครับน้องๆ แต่ถ้าใครอยากส่งกำลังใจให้เวย์ก็ช่วยก็โหวตเพลงแอบรักให้เวย์เยอะๆ นะครับ หรือไม่ก็เข้าไปคุยกันในแฟนเพจของเวย์ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย”

            เวย์ อนันดายิ้มที่มุมปากกับความสามารถของผู้จัดการส่วนตัวของเขา เรื่องรักษาภาพพจน์และรักษาน้ำใจแฟนคลับต้องยกให้เลย  เมื่อสตาร์ฟมาช่วยกันแฟนคลับให้เขาเดินเข้ามาหลบด้านในร้านได้แล้ว   เขาก็ถอดเสื้อยืดสีดำที่สวมอยู่หยิบเสื้อโปโลสีขาวที่เตรียมไว้มาใส่แทน

            “แหม!ทีแบบนี้ละเร็วเชียวนะเวย์”   พีระอดกัดไม่ได้เมื่อเห็นเวย์จัดการแปลงกายเสร็จในเวลาอันรวดเร็วเหมือนซูปเปอร์แมนเดินเข้าตู้โทรศัพท์ก่อนที่จะเหาะไปช่วยชาวโลกยังไงยังงั้น

            “เวลาเป็นเงินเป็นทองทำอะไรชักช้าได้ไง” 

อนันดาพูดด้วยประโยคของพีระที่ชอบพูดกับเขาบ่อยๆ ก่อนยิ้มยียวนออกมา  ตอนนี้เขาเปลี่ยนจากนักร้องเพลงป๊อปร็อค  ที่สวมเสื้อยืดเรียบๆ และกางเกงยีนสีดำอยู่ตลอดเวลา มาเป็นเสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงแสลคสีครีมให้ความรู้สึกของผู้ชายอบอุ่นขึ้นมาทันที

“จะไปไหนล่ะ” พีระถามพลางเปิดดุสมุดคิวงาน  “พรุ่งนี้มีถ่ายละครตอนเก้าโมงเช้านะ ฉันจะไปรับตอนเจ็ดโมงครึ่ง” 

“ไม่ได้เป็นแฟนกันจะรีบเอาหน้ามาให้ผมเห็นแต่เช้าทำไม”

อนันดาเบ้ปาก

“ฉันไม่หน้ามืดตามัวไปรักนายได้หรอกนายเวร เอ๊ย!เวย์”     พีระกระตุกยิ้มที่มุมปาก  “ถ้าฉันไม่ไปรับแต่เช้าแล้วกว่าจะฝ่ารถติดไปถ่ายละครได้มันจะทันเรอะ!”

“บ่นเป็นคนแก่จริงๆ ตาลุงนี่”

“ใครแก่!อย่ามาเรียกฉันว่าลุงนะเฟ้ย ฉันเพิ่งสามสิบห้า”

            อนันดาสวมแว่นตาดำก่อนเดินออกมาจากหลังร้าน  เขาผิวปากสบายอารมณ์เมื่อรู้ว่าไม่มีใครติดตามมา  เขายอมรับว่าเป็นคนเลือกเดือนในถนนสายบันเทิงนี้เอง เขาไม่ได้ขัดสนเงินทอง ไม่ได้ทำประชดชีวิต  เขาอยากรู้ว่าตัวเขาสามารถทำอะไรได้มากน้อยแค่ไหน  ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นดูเวลาจำได้ว่าช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลหนังนานาชาติ  โชคดีหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจที่วันนี้มีคิวแจกลายเซ็นที่นี้พอดี  และเหลืออีกสิบนาทีภาพยนตร์ที่อยากดูก็จะเริ่มฉายแล้ว

ฟางข้าวยืนถอนหายใจเบาๆ วันนี้เธอมาทำงานพิเศษด้วยการเป็นผู้แนะนำภาพยนตร์ต่างประเทศที่จะเข้าฉายในแต่ละวันของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ   ด้วยความที่ฟางข้าวเชี่ยวชาญเรื่อง ภาษาต่างประเทศมากถึงสามภาษา ทั้งอังกฤษ ฝรั่งเศสและจีน  ทำให้ก็สอบเข้าทำงานพิเศษครั้งนี้ผ่านสบายๆ  แต่ที่ทำให้ฟางข้าวต้องลำบากใจคือการที่ต้องอยู่ในห้องแอร์แบบนี้   ขนาดว่าขออนุญาตเจ้าของงานใส่เสื้อคลุมแขนยาวทับเสื้อชุดนักศึกษาแล้วเธอยังรู้สึกหนาวอยู่เลย       

ขณะที่ฟางข้าวพยายามขยับตัวบ่อยๆ กลัวว่าแข้งขาจะกลายเป็นแหนบ เธอก็มองเห็นผู้ชายตัวสูงโปร่งยืนดูโปรแกรมภาพยนตร์พิเศษอยู่    เธอมองรอบข้างเมื่อไม่เห็นมีเจ้าหน้าที่คนไหนเข้าไปให้ข้อมูลผู้ชายคนนี้เธอจึงเดินเข้าไปทักทายตามหน้าที่

“สวัสดีค่ะ  สนใจชมภาพยนตร์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติไหมคะ”

อนันดาหันมาตามเสียงหวานใสที่ได้ยิน  แต่ก็ต้องก้มลงมามองเพราะคนที่เข้ามาคุยตัวเล็กนิดเดียว  แถมใส่แว่นตาหนาผมยาวถักเปียดูเชยๆ ชอบกล และทำให้ยิ่งดูผอมบางจนเหมือนพวกเด็กขาดสารอาหารยังไงไม่รู้ นี่ยังมีคนทำผมเชยๆ แบบนี้อยู่อีกเหรอ  

“ก็ยืนดูโปรแกรมหนังอยู่นี่ไม่ได้ดูเมนูอาหาร”

ฟางข้าวอ้าปากค้าง  เธอขยับแว่นตาให้ชิดใบหน้าก่อนที่จะรวบรวมสติของตัวเอง   

“สนใจซื้อตั๋วแบบแพ็คเก็จไหมคะ ซื้อใบเดียวดูได้ทุกเรื่องทุกรอบที่ต้องการ หรือจะซื้อเฉพาะรอบที่ต้องการชมก็ได้  ถ้ามีบัตรนักเรียน,นักศึกษาจะได้รับส่วนลดสี่สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”