ตอนที่5 เจอลูกหนี้

            เอื้อมดาวขับรถเข้าไปจอดในบ้านเป็นปกติเช่นทุกครั้ง รู้สึกรำคาญใจทุกทีที่เห็นพ่อบ้านออกมารับหน้าบ้านอย่างนี้  ทำเหมือนเธอเป็นคุณหนูเสมอ

            “วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมครับคุณหนูดาว”

            “เมื่อไหร่ลุงพงศ์จะเลิกเรียกดาวว่าคุณหนูคะ  ดาวแค่เป็นหลานเจ้าของบ้าน ไม่ต้องใส่ใจดาวมากนักก็ได้ค่ะ”    

เอื้อมดาวไม่ยอมให้ลุงพงศ์ หรือพ่อบ้านพงศ์ ผู้ดูแลบ้านบัลลังก์ทอง ช่วยถือแฟ้มเอกสารให้เธอ             หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้า  แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงบันไดก็ถูกเรียกตัวซะก่อน

“มาคุยกันที่ห้องทำงานหน่อยได้ไหมยัยดาว”

“ได้ค่ะ คุณนรัศ”      

เอื้อมดาวเดินตามหลังคุณนรัศ บัลลังก์ทอง เศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ห้องทำงานอยู่ปีกขวาของคฤหาสน์  เมื่อผลักประตูไม้สักทองเข้าไปคุณหญิงแจ่มจรัสก็นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

‘สงสัยจะไม่พ้นเรื่องตาเวย์แน่ๆ’

“ขอโทษที่ต้องเรียกดาวมานะจ๊ะ”   คุณหญิงแจ่มจรัสยิ้มอ่อนโยน ผิดกับสามีที่หน้าบึ้งตึงตลอดเวลา   

“อย่าพูดแบบนั้นซิคะคุณอา ดาวมาอาศัยบ้านคุณอาทั้งสองอยู่ ถ้าต้องการเรียกใช้อะไรก็ได้เลยค่ะ” 

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน”  คุณนรัศตัดบท   “เวย์มันโทรมาหาดาวบ้างไหม”

“คุณคะ!อย่าเรียกลูกว่ามันซิคะ”  คุณหญิงแจ่มจรัสหันไปดุสามีก่อนจะหันมายิ้มน้อยๆ ให้เอื้อมดาวซึ่งเธอก็ชินกับนิสัยของอาทั้งสองท่านนี่ดีอยู่แล้ว

“ก็คุยกันบ้างค่ะ ครั้งล่าสุดก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก่อนที่จะออกคอนเสิร์ต”

“มันจะทำอะไรก็เรื่องของมัน”  คุณนรัศหัวเสียทุกครั้งที่ได้ยินทุกเรื่องราวของลูกชายคนเดียว  “ฉันห่วงแค่เรื่องเรียนอย่างเดียว  ไม่อยากอับอายเพราะมันเรียนไม่จบเอาแต่เต้นกินรำกินแบบนี้!”

“คุณคะ!อย่าว่าลูกแบบนั้นซิคะ”   คุณหญิงแจ่มจรัสหันไปดุสามีอีกครั้ง

“ดาวเข้าใจค่ะ” 

 จะไม่เข้าใจได้ยังไง เธอเองก็เป็นคนหนึ่งละที่ดื้อไม่ยอมไปทำงานในบริษัทของคุณนรัศ แต่เลือกที่จะไปเป็นทำงานบรรณารักษ์แทน “แต่ผลการเรียนของคุณเวย์ก็สอบผ่านหมดทุกวิชานะคะ”

“เกือบตกละซิไม่ว่า!!!” คุณนรัศตะคอกเสียงดังจนเอื้อมดาวต้องยกมือปิดหู “อย่านึกว่าฉันไม่รู้ว่าผลสอบมันเกาะขอบเหวแค่ไหน”

“ค่ะ”    เอื้อมดาวอยากใช้มือตบหูเบาๆ รู้สึกเหมือนขี้หูไหลออกมากองยังไงไม่รู้แหะ

“อาเห็นว่าดาวสนิทกับเวย์ อยากให้ดาวกล่อมให้เวย์กลับมาเรียนหนังสือเหมือนเดิมจ๊ะ” คุณหญิงแจ่มจรัสพูดขึ้นแทน

“หรือจะทำยังไงก็ได้ให้ผลการเรียนมันดีขึ้นกว่านี้!”  คุณนรัศยังหัวเสียอยู่ 

“หาครูเก่งๆ ไปสอนพิเศษให้เวย์ก็ได้จ๊ะหนูดาว”   คุณหญิงเสนอทางเลือก

“แต่คุณเวย์เป็นคนดื้อจะหาครูสอนพิเศษที่ไหนไปสอนค่ะ เมื่อก่อนคุณเวย์ก็เคยแผลงฤทธิ์จนไม่มีใครกล้ามาสอนพิเศษ”  

เอื้อมดาวนึกถึงวีรกรรมแสบซ่าของหลานชาย ที่ทำให้บรรดาอาจารย์พิเศษที่ค่าตัวแพงลิบลิวแค่ไหนก็เผ่นออกจากบ้านแทบไม่ทัน 

“พูดถึงไอ้ลูกคนนี้แล้วปวดหัว  ดาวไปจัดการให้หน่อย จะเสียเงินเท่าไหร่ก็ไม่ว่า”   คุณนรัศพูดแล้วลุกขึ้นเดินพรวดพลาดออกไป

“พอดีคุณนรัศต้องไปงานเลี้ยงต่อนะจ๊ะ” คุณหญิงแก้ตัวแทนสามี หล่อนเดินมาจับมือเอื้อมดาวอย่างคาดหวัง

“ฝากเรื่องตาเวย์ด้วยนะจ๊ะ”

“ค่ะ”

เสร็จธุระแล้วเอื้อมดาวเดินเข้ามาห้องนอนของตัวเองแล้วก็สลัดรองเท้าแตะสำหรับใส่อยู่ในบ้านกระเด็นไปคนละทิศละทาง  ก่อนที่จะทิ้งตัวนอนแผ่หลาบนเตียง          คนบางคนอยากเรียนกลับไม่เงินจะได้เรียน   ต้องไปทำงานพิเศษงกๆ แต่บางคนร่ำรวยล้นฟ้าไม่รู้จักสนใจหาความรู้ใส่ตัวเอง   หญิงสาวรู้ดีในฐานะที่เป็นญาติของเวย์ เขาไม่ใช่คนขี้เกียจหรือเอาแต่ความสบายแต่เวย์มีเหตุผลส่วนตัวบ้างอย่างที่เลือกที่จะเดินเส้นทางที่ต่อต้านผู้เป็นพ่ออย่างนี้

“จะมีใครกล้ามาเป็นครูพิเศษให้นายเวย์หนอ” เอื้อมดาวพึมพำ  “น่าจะมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันมาเป็นติวเตอร์ให้นายเวย์ได้นะ  คนอายุใกล้ๆ กันน่าจะคุยกันเข้าใจ  แต่ใครจะฉลาดล้ำลึกมาสอนนายเวย์ได้นะ  ต้องระดับอัจฉริยะแล้ว  เอ๊ะ! อัจฉริยะเหรอ?”

เอื้อมดาวดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที   ภาพเด็กสาวแก่เรียนที่สวมแว่นหนาถักเปียสองข้างที่ชอบมาช่วยงานในห้องสมุดบ่อยๆ ลอยขึ้นมาในหัวทันที

“ลืมสาวน้อยอัจฉริยะ อย่างหนูฟางไปได้ไงเนี่ย!!!”