ตอนที่ 6 ก้มหน้า

“อะไรนะคะ”  ฟางข้าวเงยหน้าจากหนังสือเล่มหนา ขยับแว่นสายตามมองชมพูที่ยืนเท้าแขนบนโต๊ะเธอ

“อย่ามาทำหน้าตาใสซื่อหน่อย”    ชมพูหัวเราะ  

“ฟางไปทำงานพิเศษค่ะ”

“แค่นั้นเหรอ”    ชมพูยิ้มมีเลศนัย   “แต่ทำไมฉันเห็นเธอในร้านอาหารล่ะ  อย่าบอกนะว่าเธอไปกินข้าวร้านหรู ๆ แบบนั้น แค่ค่าเทอมยงไม่มีปัญญาจ่ายเลยนี่ ” 

“ธะ...เธอจำผิดคนแล้วละ”   ฟางข้าวหน้าซีดขึ้นมา

“ร้านแบบนั้น ปกติมีแต่พวกเสี่ยๆ ไปกินกันทั้งนั้นแหละ   ฉันยังไปกินโต๊ะแชร์กับแม่บ่อยๆ ฉันรู้ดี”

“หน้าฉันโหลเธอคงจำผิดคนแล้ว” 

ระหว่างให้คนเข้าใจผิดว่าเธอมีเสี่ยเลี้ยงกับความจริงที่เธอรับจ้างทำรายงานเปิดเผย  อันไหนมันจะเลวร้ายกว่ากันเนี่ย!

“ฉันก็ว่างั้นแหละ  หน้าตาเหมือนปลาทูแมวอย่างเธอเสี่ยที่ไหนจะสนใจ  แล้วถ้าเธอมีปัญญาไปกินอาหารจีนแพงๆ แบบนั้น   น้าเธอคงไม่เป็นลูกหนี้แม่ฉันหรอก”  

 ชมพูพูดแทงใจดำก่อนที่จะหยิบบัตรอะไรสักอย่างโบกไปมาตรงหน้าฟาง

“ฉันมีบัตรดินเนอร์กับมิสเตอร์เวย์”

เสียงเพื่อนสาวในห้องพากันกรี๊ดลั่นที่ได้ยินชื่อมิสเตอร์เวย์ มีแต่ฟางข้าวที่ทำหน้าแหยอยู่ 

“รู้มั้ย!กว่าจะได้บัตรนี้มาต้องเสียเงินเท่าไหร่ แต่บังเอิญว่ารายงานที่ต้องส่งเย็นนี้ยังไม่เสร็จ ยังไงเธอช่วยรับผิดชอบต่อแล้วกันนะจ๊ะ”

“เอ่อ...”     

ฟางข้าวอ้าปากค้างจะเถียงแต่พอเห็นแววตาดุๆ ของชมพู เธอก็ต้องก้มหน้านิ่ง ยอมรับอย่างไม่เต็มใจ 

“แหม! ฟางนี่สมกับเป็นนักศึกษาดีเด่นจริงๆ ชอบช่วยเหลือเพื่อน อ้อ!แถมเป็นลูกหนี้ที่นิสัยดีมากด้วยนะ  งั้นฉันไปก่อนนะ ต้องรีบไปไดร์ผมก่อนนะจ๊ะ” 

ชมพูและเพื่อนๆ ผู้หญิงเดินออกไปแล้ว  ฟางข้าวได้แต่นั่งถอนหายใจ  ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว  ทำไมไม่เถียงบ้างนะ ทำไมถึงยอมให้มาว่าเธอยังงั้นยังงี้อยู่ได้   แค่คิดเธอก็อยากเอามือเขกหัวตัวเองแรงๆ สักที  แต่นึกอีกทีอยากหาเงินไปใช้หนี้  แต่เงินเป็นแสนจะไปหาจากไหน 

‘คนมีเงินนี่เขาคิดอะไรกันนะ ต่อให้มีเงินแค่ไหนก็ไม่ยอมเสียเงินไปกับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก’

            เสียงมือถือของเธอดังขึ้น เมื่อหยิบออกมาดูก็เห็นเบอร์ของอาจารย์เอื้อมดาว

            “หนูฟางยุ่งไหม มีธุระอยากคุยด้วยนิดหนึ่ง”

            ฟางข้าวใช้เวลาประมาณสิบนาทีก็มาถึงห้องสมุดของมหาวิทยาลัย

“เรียกหนูเหรอคะ”  ฟางข้าวเอ่ยถาม

            “ได้ยินว่ากำลังหางานพิเศษทำอยู่ใช่ไหม”

“ค่ะ” ฟางข้าวแอบหวังว่าคงไม่รู้เรื่องที่เธอไปรับจ้างทำรายงานนะ

“พอดีมีคนกำลังหาติวเตอร์เก่งๆ ให้นักศึกษาคนหนึ่ง  ช่วงซัมเมอร์นี้ คุณสมบัติของฟางเหมาะสมที่สุด  คือคนนี้เขาทำงานด้วยเรียนไปด้วยเลยไม่ค่อยมีเวลามาเรียน  กลัวว่าจะเรียนไม่ทันก็เลยอยากหาติวเตอร์ช่วยติวข้อสอบให้ ค่าสอนพิเศษคิดเป็นรายเดือน เดือนละสองหมื่น”

“อะไรนะคะ” ฟางข้าวทำตาโต  เงินขนาดนี้จ้างคนมีความรู้กว่าเธอได้เยอะเลย   

“ก็เพราะว่าเขาอายุมากกว่าฟางแค่ปีเดียว เราคิดว่าน่าจะคนที่อายุใกล้ๆ กันจะดีกว่า  เชื่อว่าสมองระดับฟางต้องติวให้เขาได้สบายๆ อยู่แล้ว”

ฟางข้าวนิ่งคิดไป   ถ้าเธอสามารถทำงานด้วยและเรียนด้วยได้เงินขนาดนี้ก็สามารถช่วยน้าแหวนนิลใช้หนี้ได้   เธอจะได้ไม่เป็นลูกหนี้ยัยชมพูเสียที

“เอากลับไปคิดก่อนก็ได้นะ  แต่คิดเร็วหน่อยก็ดี”

เอื้อมดาวพูดออกไปอย่างมีความหวัง   ถ้าได้ฟางข้าวมาเป็นติวเตอร์ให้นายเวย์ อนันดา  คงทำให้ผลการเรียนตานั่นดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็อย่าให้เกาะขอบเหวแบบที่ผ่านมาก็พอ.

ร่างสูงเพรียวเคลื่อนไหวร่างกายตามจังหวะเสียงเพลงที่เปิดอยู่ในห้อง  กระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่ยาวตลอดแนวผนังห้องสะท้อนภาพของชายหนุ่มสวมเสื้อกล้ามสีขาว  กางเกงวอร์มสีน้ำเงินเข้มและ รองเท้าผ้าใบยี่ห้อดัง  ในมือข้างหนึ่งขวดน้ำแทนไมโครโฟน เสียงตบมือดังขึ้นสองสามแปะ 

เวย์ อนันดา มองจากกระจกที่ส่องตัวเองอยู่เห็นหน้าผู้จัดการส่วนตัวยืนยิ้มอยู่ใกล้ ๆ  เขาไม่แปลกใจนักที่เห็นพีระเข้าในห้องชุดของเขาได้แบบนี้  ความจริงเขาเป็นคนหวงความเป็นส่วนตัวมาก   แต่ก็เพราะเขาขึ้นชื่อเรื่องตื่นสายแถมปลุกยากอีกต่างหาก  จึงจำเป็นและจำใจให้คีย์การ์ดสำรองกับผู้จัดการส่วนตัว  

“ไม่น่าเชื่อว่าจะขยันซ้อมขนาดนี้”    พีระอดแซวไม่ได้ แต่เวย์ยักไหล่ทำหน้าไม่สนใจเดินหยิบรีโมท์ปิดเพลงแล้วทิ้งตัวนอนบนพื้น  

“ท่าเต้นผมก็คิดเองนะ”  เวย์เปิดขวดน้ำแล้วยกดื่ม   

พีระนั่งข้างๆ เวย์แล้วยื่นถุงที่ถือมาส่งให้

“นี่ของฝากจากแฟนคลับ  แล้วก็หนังสือติวข้อสอบ ยังไงก็ขยันเรียนให้มันเหมือนขยันซ้อมเพลงแบบนี้บ้างก็ดี  นายเป็นไอดอลขวัญใจวัยรุ่นก็ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีด้วย”

“รู้แล้วน่า”  เวย์เบ้ปาก

“เห็นคุณดาวบอกว่าจะหาติวเตอร์ให้”

“ห๋า!”   เวย์ทะลึงตัวขึ้นนั่ง   “อีกแล้วเหรอ”

“มันถึงเวลาที่นายต้องมีครูสอนพิเศษแล้วจะได้ไม่เมื่อยหรือไงเอามือเกาะขอบเหวแบบนั้น”

“มาอีกคนแล้ว”    เวย์บ่นฉวยเอาถุงใส่ของและหนังสือเดินไปนั่งที่ระเบียงซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์ในในกรุงเทพยามค่ำ  “ออกไปแล้วอย่าลืมล็อกประตูห้องให้ด้วย”

พีระยักไหล่แล้วเดินออกไปโดยไม่บอกลา  อนันดาได้ยินเสียงปิดประตูห้องแล้ว  เขาจึงเปิดโน้ตบุ๊กต่ออินเตอร์เนทเข้าไปเช็คข้อความของแฟนคลับและดูของขวัญที่แฟนคลับส่งมาให้

‘นายเป็นไอดอลขวัญใจวัยรุ่นก็ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีด้วย’

อนันดาถอนหายใจหนักๆ ก่อนที่จะเสยผมที่ลงมาปรกหน้า  เขาเองก็ไม่อยากให้ผลการเรียนมันออกมาเป็นแบบนี้นัก  จะว่าไปแต่ไหนแต่ไรผลการเรียนก็เกาะขอบเหวมาตลอด  โชคดีที่มีพี่เอื้อมดาวคอยช่วยเป็นติวเตอร์พิเศษให้   แต่ตอนนี้พี่ดาวก็ไปทำงานที่รัก เหมือนกับเขาที่เลือกเดินถนนสายนี้ด้วยตัวของเขาเอง ไม่ใช่ใช้บารมีของพ่อแม้กระทั่งคอนโดที่เขาอยู่อย่างนี้ก็ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเขา   แต่การเดินบนถนนสายนี้ก็ทำให้เขาเรียนรู้โลกในอีกแง่มุมหนึ่ง             ลายคนคลั่งไคล้เขาขนาดยอมเสียเงินเพื่อนมานั่งกินข้าวกับเขาแค่มื้อเดียว   เจอหน้าก็กรี๊ดๆ เข้าใส่  แถมยังสารภาพรักกับเขาทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว

‘เดี๋ยวนี้คนเราบอกรักกันง่ายจริง’  

เขาไม่อยากดูถูกแฟนคลับตัวเองนักหรอก  แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าจะมีใครรักเขาที่เป็นเขาบ้างไหม รักที่เขาเป็นนายเวย์ คนธรรมดาเดินข้างถนน  ไม่ใช่มิสเตอร์เวย์ไอดอลขวัญใจวัยรุ่นอย่างนี้          

อนันดาดีดตัวลุกขึ้นรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องไปทันที!